PROLOGUE
1513 Words
PROLOGUE
Were friends because of my silly plans. Napapayag ko din siya sa wakas na maging kaibigan ko.
Kagaya nga ng sinabi ko magkaibigan na kami, kaya ngayon nandito kami sa amusement park maglalaro nanaman kami.
Hinatid lang kami ng driver nila at babalikan mamaya pagkatapos naming maglaro, pero kasama namin ang mga nana namin.
"Nana nel, duon nalang po kayo ni nana sol sa bench na po iyon oh, maglalaro lang po kami ni rain duon" baling ko kay nana nel na kanina pa sunod ng sunod saamin.
Hindi naman na kami mawawala eh, we supposed to be here after our school.
Kaya kabisado nanamin ang lugar.
"Yeah, ryein is right po mga nana, mapapagod lang din kayo kakasunod saamin, hindi napo kami mawawala, we know this place na po" pagsabat naman ni rain.
"O sige, pero mag-iingat kayo ha, wag kayong mashadong magpapawis baka magkasakit kayo " mahihimigan mo sa boses ni nana sol ang pag-alala.
"Opo! Sige po aalis napo kami" hinila ko na agad ang kamay ni rain at nagmamadaling pumunta sa mga batang kasing edad lang namin ni rain.
"Ano ba ryein! mag dahan dahan ka nga, baka madapa pa tayo makakaabot naman tayo sa kanila ng walang galos ah!" kunot nuong pagpipigil ni rain saakin.
Ginagaya ko lang yung sinasabi niya saakin, pero hininaan ko ang boses ko baka marinig ni ulan.
Hindi ko napigilang mapahagikgik saaking naisip.
"Why are laughing?" tumigil na talaga siya sa paglalakad namin.
Nako, nako! Naiinis nanaman si ulan.
"I said, why are you laughing ha?" pag-uulit niya pa sa tanong niya.
"Wala naman, sungit!" nakangusong baling ko sa kaniya.
"Tsh! Let's go" sabay hawak niya ulit sa mga kamay ko.
Malapit na kami sa mga batang naglalaro, ako siguro ang magsasalita dahil binad trip ko si ulan.
"Hiii sa inyo" maligalig kung bati sa kanila.
"Helloooo" sabay sabay din nilang bati.
Mabuti naman at hindi kasing sama ang ugali nung una kung pumunta dito.
What a lucky! Ha.
"Pwede, ba kaming sumali sa inyo?" di mawala ang ngiti saaking mga labi habang nagsasalita.
I hope, there good huh! Coz before they are plastics.
Naninigurado lang.
Nagkatitigan naman silang apat at sabay sabay na tumango.
I thought! Their rejecting us, like before. They are kind indeed.
We played.
I enjoyed.
We enjoyed, so much.
Hinihingal akong sumandal sa puno, dahil sa kapaguran. Kanina pa kase kami laro ng laro, takbo ng takbo.
Ni hindi man lang ba sila napapagod? Kanina pa talaga kami, kaya sumasandal na muna ako sa puno.
Nagpapahangin na lang din, ang lagkit lagkit ko na nga.
Sabi pa naman ni nana, wag magpapawis baka magkasakit.
Hindi ko namalayang nakatulala na pala ako, bumalik lang ako saaking ulirat ng may nagpupunas ng pawis na nanggaling sa noo ko.
Si ulan lang pala!
"Ang pawis-pawis mo na, ryein! Magagalit nanaman yun si nana nel sayo" pinagpatuloy niya parin ang pagpupunas sa mga pawis ko.
"Hindi yun!" wala sa sarili ko paring utas.
"What's wrong with you? Kanina ka pa wala sa sarili mo ah! Are you alright?" nag-aalalang tanong niya.
"I'm ok! I'm just tired." walang buhay kung sagot sa tanong niya.
Kanina lang ang lakas lakas ng energy ko ah? Ganito ba talaga kapag uuwi na?
Yes! 2 or 3 minutes darating na yung mga sundo namin.
And my bad, aalis na kami at iiwan na yung mga bagong kaibigan namin.
Ganito talaga dito eh, maglalaro, magpapaalam uuwi, kinabukasan bagong kalaro naman.
Mabuti sana kung mababait din yung mga kalaro namin sa susunod.
Minsan, ang sasama ng ugali eh ayaw kaming isali sa laro nila.
Kaya hindi ko nalang ipipilit sarili ko sa ayaw akong kalaro.
Yan yung turo saakin ni rain eh, Wag ipipilit ang sarili sa mga taong ayaw sayo.
He's right why would I do that?
I'm not crazy, para ipilit pa yung sarili sa ayaw saakin.
Ayaw nila saakin? Edi ayaw ko din sa kanila simple.
Pagkatapos niya akong punasan, We bid our goodbye's to our friends.
At nagmamadali na kaming lumapit sa kanila nana, dahil ilang minuto nalang dadating na ang aming sundo.
Hindi nga ako nagkamali, pinark ni manong ruby ang sasakyan at lumabas para kuhanin ang mga gamit namin.
"Hello po manong" masayang bati ko sa kaniya.
Medyo matanda narin si manong. Wala siyang pamilya, at matagal na siyang nagseserbisyo saamin.
Wala na raw kase siyang mapupuntahan kaya tinanggap isya ni daddy para maging driver namin, he have a licensed so he's our driver already.
"Oh hija, baka natuyo nanaman yang pawis mo ha, magkakasakit ka niyan" Baling niya saakin, he's always like that. He's also like my second dad.
"Nga pala, rain! Asaan sundo niyo?" kuryusong tanong ko.
Dapat kase mga ganitong oras nandito na si manong rudie driver nila.
Kumunot ang kaniyang nuo at nag kibit balikat lang siya.
The nerve of this guy? Wala man lang pakialam sa tanong ko!
"Nag text saakin si rudie masama daw pkairamdam niya, sasabay nalang kami sa inyo." Si nana sol na ang sumagot sa tanong ko.
"Ok po nana, Ah manong nasa bahay na po ba si mom and dad?" I asked manong.
I have a plan for this day hshs.
"Wala pa hija, ang sabi ay baka gabihin nasilang umuwi kase may inaasikaso sa kompanya niyo, bakit?" mahabang lintaya niya.
"Can we stopped to the near milktea'han and pizza'han po dito manong?" I smiled cutely.
"Oo naman" nakangiting sagot niya.
"Nako manong nagpapacute nanaman yan para mapayagan" sabat naman ni rain.
"Kung ayaw mong sumama, edi wag." nagtataray kung ani bago nagmamadaling pumasok sa pinakadulo, ayaw ko siyang makatabi kaya nasa dulo ako.
Usually, we sited at the center.
Eh nakakatampo eh, kung ayaw niyang sumama saamin dahil tinatamad siya pwede naman siyang nasa loob lang ng kotse. At kung ayaw pa din pwede namang ihatid na siya ni manong ruby at maiiwan kami dito.
I just wanted to bond with him, with nana sol.
Tapos ayaw niya pa.
Bumaba ako sa kotse at nakita kung nakatulala pa din siya duon. Nakatayo pa din sila nana sol at nana nel, nakangising tinitigan si rain na nakatulala.
"Manong ruby, let's go na po dropped niyo nalang po kami duon sa milktea'han near lang here then, send rain to there house po, iwan mo nalang muna si nana sol para makasabay saamin then after that po balik kayo to join us" mahabang sabi ko na walang anong pinapakita na reaksiyon.
Pumasok ulit ako sa kotse at hinintay sila, may sinabi pa kase si manong kay rain bago sila nana umalis pupunta atang shake vendor.
Wait what? Hindi pa kami aalis? ^.^
Nakita kung binuksan ni rain ang kotse at umupo sa gitna bago niya ako binalingan ng tingin.
"Hey, you don't need to do that sasama naman ako" panimula niya.
"N-no y-you w-want t-to g-go h-home a-already r-right?" Mahinang ani ko and I stuttered, pero mahihimigan mo parin saaking boses ang galit.
"Hey, are you mad?" pinaka bobong tanong na narinig ko.
"What do you think ha?" binalingan ko siya, galit na galit.
At hindi ko namalayang umiiyak na pala ako sa harapan niya.
"I just wanted to bond you, but i feel you don't want too, you refuse it." pagpatuloy ko pa.
"I'm sorry hmm? I was just teasing you earlier, iba lang ata ang pagkuha mo. I'm sorry okay?" He held my hand.
And then he slowly touched my cheek like my cheek is a fragile thing.
Na ayaw niyang masaktan o mabasag man lang.
At sa ginawa niyang yun mas lalo lamang tumulo ang aking luha na para bang sirang gripo.
"Hey I said stop crying, I'm sorry." hinging paumanhin niya ulit.
"It's ok, I understand!" pilit akong ngumiti.
He didn't replied me. He's just staring coldly at me.
"Ah, ano! Kami nalang maghahatid kay na-" he cut me off.
"I said! Sasama ako" mahihimigan mo sa kaniyang boses na malapit na siyang mainis.
Dapat ako ang sinusuyo nito ah kase ako ang galit, bakit mukhang ako nanaman ang manunuyo ngayon?
"Ok, if you say so." dahan dahan akong lumipat ng upuan sa tabi niya.
I slowly hugged him.
"Dapat ako yung sinusuyo mo ah, bakit nabaliktad?" nakangusong tanong ko.
"Ikaw kase! I was just teasing you earlier nagagalit kana" then niyakap niya din ako pabalik.
May sasabihin pa sana ako, ng magsalita ulit siya.
"Fine! I'm sorry."
Paglingon ko sa kaniya hindi ko aasahang ang kaniyang malalambot na labi ang sasalubong saakin.
Tutuksuhin ko lang dapat siya, na hindi niya ako matiis.
Hindi ko inasahan to.
"Ang lapit mo kase, nahalikan tuloy kita" and then he laughed that's there's no tomorrow.
The audacity, he have the guts to laugh at me huh?
That's my first kiss! At sa kaniya pa talaga napunta ha?
Ang lakas ng t***k ng puso ko, parang gusto ng lumabas.
B-bakit ganun?
That's it, simula sa araw na yun when he's near me my heart is beating so fast.
Am I falling her because of that first kiss?
Is it,
Fall in Love at First Kiss?
___________
Vote's and comment are highly appreciated✨
-NightVespera
- Writer
