ครืด ครืด...
โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงส่งสัญญาณเตือนโทรเข้าไม่หยุด ขุนเขาหยิบขึ้นมาดูแล้วก็ตัดสายทิ้ง แต่คนปลายสายก็ยังโทรมาย้ำ ๆ ราวกับว่ามีเรื่องด่วน
“ขอโทษนะครับ ผมขอรับโทรศัพท์สักครู่ ผู้ช่วยโทรมา ไม่แน่ใจว่ามีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า” ขุนเขาเงยหน้าไปมองลูกค้าคนสำคัญก่อนที่จะขออนุญาตรับสาย เพราะเขาสั่งให้ณวัตคอยดูแลมีนตรา การที่อีกฝ่ายโทรมาย้ำ ๆ ขนาดนี้ทำให้ใจคอไม่ดี
หลังจากลูกค้าพยักหน้าให้ ขุนเขาก็ปลีกตัวออกมาหาที่เงียบ ๆ เพื่อที่จะคุยโทรศัพท์
“คุณวัต มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าครับ ผมแจ้งไปแล้วไม่ใช่หรือไงว่าวันนี้ผมมีนัดกับลูกค้าคนสำคัญ” เขาถามออกไปทันทีที่ณวัตรับสาย
//ด่วนมากครับท่านประธาน ผมพาคุณมีนมาที่บ้านตามคำสั่งครับ แต่ว่า คุณมีนเกือบถูกไอ้ดนัยข่มขืนครับ//
“ว่าไงนะ!”
ขุนเขาตวาดลั่นไปตามสาย สิ่งที่ณวัตบอกทำให้อารมณ์ของเขาเดือดดาล ฝ่ามือกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปู
