ขุนเขานั่งมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังแสดงผลหุ้นของบริษัทโชติวรากุล ที่กำลังดิ่งลงเรื่อย ๆ ผู้ถือหุ้นเล็ก ๆ หลายรายทยอยขายออกเกือบหมด และเขาก็ให้คนไปช้อนซื้อเอาไว้ ถึงจะมีเยอะกว่าตอนที่มีนตราถือหุ้นอยู่ในนั้น แต่มันก็ยังไม่มากพอที่จะเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่
“คุณขุนคะ ทำแบบนี้จะดีจริง ๆ เหรอคะ” มีนตราที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เก้าอี้ทำงานของเขาเอ่ยถามขึ้น เธอรู้สึกไม่สบายใจ ถึงอย่างไรบริษัทนี้พ่อของเธอก็เป็นคนสร้างมากับมือ
“ผมบอกแล้วไงให้มีนเชื่อใจผม ทุกอย่างที่เป็นของคุณ ผมไม่มีทางทำพังแน่นอนครับ” ขุนเขาเอ่ยบอกพร้อมกับใช้แขนรั้งร่างบางให้นั่งลงบนตัก “ขอเวลาผมเคลียร์งานสักอาทิตย์ แล้วผมพาไปเที่ยวดีไหม มีนจะได้สบายใจขึ้นด้วย”
ใบหน้าคมเกยลงบนไหล่เล็ก มืออีกข้างที่ว่างก็จับเมาส์คลิกหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อเลื่อนดูรายละเอียดต่าง ๆ
“มีนยังไงก็ได้ค่ะ” ขอแค่มีเขา ที่ไหนเธอก็ไปได้ทั้งนั้น “แบบที่ให้ทำ มีนท
