FINDING NEMA

Chapter 10

NEMA:

Halos di ko maintindihan ang pinagsasabi ni Cassandra sa akin.

Nakababa kami mula sa board room na nasa 45 Floor hangang 17 floor ng di ko namamalayan.

I'm still in the state of shocked!

What was happened?

I didn't see this thing coming!

Para akong robot na nakasunod lng kay Cassanda.

She keep telling me how lucky I am for having such a big opportunities.

She is so excited about it.

I think Destiny is not playing well to my side right now.

Gusto kong maiyak.

Hanggang ngayon halos nanlalamig pa din boung katawan ko.

All of people!

Sa lahat ng Company na pwde kong mapasukan bakit sa kumpanyang pag aari pa ng taong gusto kong iwasan ako napadpad?

Kanina habang nasa bus ako.Sobrang excited ko sa the first day of my job.

I was so tense when Cassandra called me and telling me i should be in office dahil nagpatawag ng Emergency meeting ang President ng Company

Dahil sobrang trapik sa EDSA naipit ako at halos di umusad ang bus na sinakyan ko From Fairview to Ayala.

Wala padin pagbabago sa problema ng pilipinas sa trapik sa EDSA.

Aabutin ka talaga ng ilang Oras bago makarating sa pupuntahan mo kung di ka aalis ng maaga.

And to think na I was standing through out my journey dahil wala ng mauupuan at halos mawalan na ako ng poise.

Sising-sisi ako dahil nagsuot pa ako ng 5 inches Stilleto na tinernuhan ko ng Skinny jeans.

Halos liparin ko ang 50 storey building ng JAL para makaabot lang ako sa meeting.

When Cass keep sending me messages that We have an Emergency meeting lalo akong natense and her last message said that the meeting is about to start.

I was cursing with that thought na mukhang mapupurnada ang unang araw ko sa trabaho.

When I open the door.

Disbelief is all over my face.

Gusto kong umatras at tumakbo.

How i wish that. I was not there!

Nang Makita ko Ang lalaking nakaupo sa pinakakabisera ng mahabang board room table.

nagpakurap kupara Ako baka namamalik mata lang Ako at pinaglalaruan lang Ako ng paninging ko but it's not.

Si John Andrie Lorenzo ang kahuli huliang taong ayaw ko ng makita.

"HEY! HELLO! ARE YOU STILL WITH US?"

Ngumiti ako kay Cassandra..

I'm still weak and nervous, too nervous to speak up my mind.

"IM HAPPY FOR YOU NEMS , I KNOW EVERYONE IS DOUBTING ABOUT YOUR CAPABILITIES BUT I'M NOT ONE OF THEM"

"THANK YOU CASS"

I murmurs with forced smile on my lips.

Kahit ako nagdududa din sa mga nangyayari.

"NO WORRIES, MR LORENZO IS SUCH A NICE BOSS AND NOT TO MENTION HE'S DAMN HOT"

So its really him.

It's LORENZO!

Gusto kong iuntog ang ulo ko sa mesa ng paulit ulit Hanggang nalimutan ko lahat ng mga nangyayari.

I'm so stupid for not even trying to search the company background.

JAL...! Its an abbrebation of JOHN ANDRIE LORENZO.

I need to come into my senses.

May oras pa ako mag back out at mag resign.

Pero pag ginawa ko yun saan ako magsisimula uli.

Matatagalan bago ako makahanap ng trabaho.

Dahil wala akong mastadong connection pa sa Pinas.

And I'm running out of Money.

But Wait,

Base sa mga kilos ni Mr.Lorenzo kanina parang di nmn nya ako kilala or baka nakalimutan na ako.

He never bothered to look at me or talk to me.

Stupid of me

Paano ko makikitang tinitingnan ako kung all the time nakayuko lng ako at nakatingin sa mesa.

Ang dasal ko lng sana naman di na niya ako natatandaan or else nakalimutan na niya ako.

Bumuntong hininga ako ng malalim.

I don't know but thinking the possible thing na nakalimutan nya ako.

It's hurt me big-time.

parang may kumirot sa bahagi ng dibdib ko.

Gusto kong sapakin sarili ko.

I thought I'm so afraid to crossed our way again and yet may nalalaman pa akong hurt.

Inumpog ko ang ulo ko sa sandalan ng upuan ng paulit ulit para maalog.

Then I've realised wala na pala si Cass na kinakausap ako.

Nasa cubicle na niya ito tinapunan ko siya ng sulyap parang busy ito sa monitor ng computer sa harap nito.

Baka nagtataka na din yun sa mga kinikilos ko kanina para akong baliw nakawala na mental hospital na wala sa sarili.

I'm about to stand and reach for her ng tumunog ang telepono sa office table ko..

Nagulat ako.

Naka limang ring bago ko dinampot..

I had a bad feeling about the ring it's an instinct..

Dinampot at sinagot ko na kasi lumilikha ng ingay sa boung opisina..and everyone is staring at me.. including Cassandra..

"Hello"

"MISS SANDOVAL..This is Casey from office of the President,pinapatawag kayo ni Sir sa office. Can you come right away?"

"H..ha"

I want to hit my head para magising ako katangahan ko na naman..

"MR.LORENZO IS WAITING FOR YOU MISS SANDOVAL"

"OK"

I replied.

CLICK lng ng telepono narinig ko meaning wala na ito sa linya..

"Hey Who's that?"

"Cass aakyat na muna ako..Pinapatawag ako ng CEO.. i think He want to discuss with me the project personally"

Ngumiti lng si Cass.. Mabilis niya akong hinila papunta sa Elevetor..at agad na pinindot ito.. Nang bumukas ito itinulak nya ako..

"Goodluck..Nems...just dont let him intimidate you or else he will eat you alive"

Kumindat ito at humalakhak kasabay ng pagsara ng elevetor..

Ano ibig niyang sabihin..

Eat me alive?

May alam ba siya about sa naging past namin?

Nanginginig ang kamay ko..nag dadalawang isip ako kung alin pipindutin ko ang 45 or Ground?

It's my choice now.

Ano kaya kong umuwi na lng ako at wag ng bumalik..

Napabuga ako ng hangin.

As if naman my Choice ako.

I want to kick myself for being so dumb.

Bat ako magpapa apekto sa kanya that was 5 years ago.

And there's nothing serious about what happened for us that time.

And besides, bayad na ako sa atraso ko sa kanya..

Kailangan kong i-compose and sarili ko

Tiningnan ko ang sarili ko..

Sa salamin sa loob ng elevator.

There's nothing special for me

Just a simple Nemy i used to be.



Di ako fan ng makakapal na make up at mapupulang lipstick.

Just a light make up at lip gloss..

Nakalugay lng ang brunette hair ko na hanggang balikat.

Abala ako sa pag checheck ng sarili ko ng tumunog ang elevator.

Bumukas ito..halos di ko maihakbang ang mga paa ko..

There no point of returning back.

Sinakubong na ako ng Secretary nito.

I think she is waiting for me kasi nasa harapan ito ng elevetor..

She is looking at me from head to toe.

Gusto kong mainis..

What's with the check out?

"Hi miss Sandoval"

Tipid na ngiti lang isinukli ko sa kanya..Ninenerbyos Ako ng sobra sobra at pakiramdam ko parang walang boses na gustong lumabas sa lalamunan ko.

"Stay here let me inform Sir Andrie that you are here"

Pinindot nito ang Intercom.

"Sir Miss Sandoval is Here.

Should i let her in Sir?"

Tumango tango lang ito habang nakatingin sa akin.

Pagkababa nya sa intercom na hawak nya lumapit sya sa akin.

"Miss Sandavol let's get insude"

the secretary said..

Ngumiti ito at hinila ako papasok.

Nasa likod niya ako.pinagsinop ko Ang dalawang mga kamay Kong malamig pa sa yelo.

Pagpasok namin sa office..

Inilibot ko ang mata ko sa walawak na opisina..



Until i saw him sitting while looking at his laptop without even bothering to look us..

"Miss Casey... JUST LEAVE US..

"Miss Sandoval Have a sit"

The Secretary leave us faster ..

Nanlamig ako ng marinig ko ang pagsara ng pintuan..

Di ko mapagpasyhan saan ako uupo sa swivel chair na tapat ng office table nito o sa Sofa..

Iniangat nito ang mga mata ko at nagtama ang mga mata namin.

It tooks me few seconds bago ako bumawi ng tingin..

Di ko matagalan..

Wala akong mabasa..blangko yung tingin niya sa akin..

Tumikhim ito kaya napilitan akong mag angat ng paningin..

"MISS SANDOVAL..HAVE WE MET BEFORE? BECAUSE YOU LOOK FAMILIAR?"

He is looking at me with normal stare..

"I think No Sir" I quickly replied..

Nakaramdam ako ng relief..thank god..

Atleast di niya ako natatandaan..

Tumango tango ito habang nakasandal sa upuan nito while his right hand is holding his chin..

"OK maybe you are just same face for someone i knew before"

"I GUESS SO" pabulong kong sagot..

Peste ka! Sa isip ko..di mo ako matandaan..how could you?

Samantalang ako..All those years..Di kita makalimutan..

How Could i forget him?

Kung araw araw kong nakikita ang buhay na ala alang naiwan nito sa akin...

Wait bat ako nagagalit?

In the first place diba yun naman ang gusto ko ang di nya ako matandaan para wala na syang maging dahilan para Maka access pa uli sa buhay ko especially im hiding his child...

"WELL BACK TO WORK.. . I WANT TO DISCUSS YOU THE PROJECT MISS SANDOVAL..AS I'VE SAID sa meeting..This is so especial project..I want every details of it to be perfect .And as soon as possible gusto kong masimulan ang construction..So i need you to focus on it.."

Tumango tango lang ako..

Bigla nitong iniharap sa akin ang laptop nito..

Isa itong Picture ng malajwak na seashore...

With white sand..di ko maiwasang mapahanga sa place..

Its look like paradise...

"Such a beautiful place"



"Miss Sandoval.. As an architect I'm suggesting you to visit the place personally..the photo was not enough for you to determined what kind of designs are suits for the place"

"Sir where is the particular Place"?

Wag naman sana malayo at out town..

I cant travel out of town..

Angelo just start his school today..

At si Antie Arlene..I cant leave her sa kalagayan niya..

He looks me with disbeliefs on his hazel eyes..

"Seriously?? Are you with us on that meeting a while ago..because i barely emphasized the place and i said its on.. Coron Palawan"

Tiim bagang nitong sabi..

"Sir i cant go longer..i mean 24hrs..or beyond."

"Why? Thats part of your job Miss Sandoval.."

He darted me with his glare stare..

I cant find right words to reason out..

Paano ko sasabihin sa kanya na hinahatid ko ang anak nya tuwing umaga sa school?

Paano ko sasabihin na di ko pwdeng iwan ang anti ko dahil malubha ang sakit nito?

Na wala akong pwdedeng pag iwanan ng pamilya ko dahil im f*****g Single Mom..

If only I could voice out everything..

"Ok Sir..So kailan ko pwdeng makita ang location?

Bahala na..May be I can find a solution on this complicated situation ...

"Well if you want today..I can bring you there"

Nalaglag ang panga ko ng literal..

Is he serious?

Andrie is just the same..Stuborn as hell...

Coron Palawan yun...paano ako makakauwi? And for crying out love its f*****g 11 am...

"How about weekend?"

"How about now?

"Weekend will do Sir"

I insisted..

He stare me again with his blank expression..

"Ok then weekend..Thats all Miss Sandoval'

Dismissed nito sa akin..

Sa monitor na ito nakatingin..

I decided to stand and stormed the door out..

I smile on his Secretary..

She is staring at me with serious face..

I waved my hand and get inside the elevetor..

Oh how I loved the long ride on this elevator..

May pagkakataon akong mag isip sa mga nangyayari ..ang bilis kasi...parang di pa naabsurb ng sistema ko..

So John Andrie forgot me..

Well sino ba ako para alagaan nya sa busy nyang memorya..

I am nothing..

Im just an oprhan Nema.

Like he used to call me before..

i have nothing but my ante arlene and my one and only..

The love of my life..

Michael Angelo..

His mini reflection...

❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤