FINDING NEMA

Chapter 13

ANDRIE

The moment the door shut behind her.

Naikuyom ko ang mga kamao ko.

Sa sobrang frustration ko nahagip ng kamay ko ang base malapit sa mesa ko.

Ubod lakas kong itinapon sa wall yon at lumikha ng malakas na ingay Ang pira-pirasong parte nito sa sahig.

I need to release my emotions.

God knows gustong gusto ko siyang komprontahin regarding sa anak namin .

Pero di ko magawa.

I'm Afraid.

Yes I am a coward.

Natatakot akong bigla na naman siyang mawala.

Nandyan na siya eh abot kamay ko na.

Bakit ganon?

Wala akong makitang sinyales na natatandaan pa niya ang nangyari sa amin 5 years ago.

Sumandal ako sa upuan ko

Masakit ang ulo ko dahil wala akong matinong tulog kagabi.

I'm just like an idiot last night

Nakapark lang ako sa harap ng apartment na tinitirhan nila.

Alam kong tulog na sila pero gusto ko padin makasigurong ligtas ang lugar na tinitirhan nila.

Mag aalas dos na ng madaling araw ng magpasya akong bumalik dito sa JAL BUILDING.

Nasa Top Floor ang penthouse ko..

Minsan pag marami akong trabaho don na ako nagpapalipas ng gabi..

Kumpleto naman sa lahat ng gamit..katulad din ng Condo unit na tinitirhan ko.

May katok sa pinto kaya nagmulat ako ng mata..

"COME IN'

Si Casey at nagtatanong ang mata ng makita ang basag at nagkalat na parte ng vase sa sahig

"Casey cancel my appointment today move it all on Monday"

"Yes Sir"

Magalang nitong sagot nagmamadali nitong nilinis ang kalat.

I know she will not gonna ask any questions.

Alam niya ang mood ko at kilalang kilala niya ako pag nagagalit.

Tiningnan ko ang oras.

Almost 10 am na pala..

Tumayo at dinampot ang susi ng sasakyan ko..

"TAKE CARE EVERYTHING CASEY..I'll be out for a while. Ayaw ko ng storbo. So don't try to call me regarding any business transactions"

Tumango lang uli ito mabilis akong lumabas at dire diretso sa elevator.

I need to get out of here baka mababa ko na naman si Nema sa 17 Floor.

Baka di ko na mapigilan ang emosyon ko at sarili ko.

Masira pa mga plano ko.

And then I found my self driving my way to Quezon City.

I can't wait just another day to finally see my son.

Ipinarada ko ang sasakyan ko sa harapan ng nursery School kung saan ayon kay Lazarro dito nag aaral ang anak ko.

Bumaba ako at nagmasid masid muna.May mga iilang magulang nakatambay sa labas ng maliit pero private na nursery School

Diretso akong pumasok.

Maliit na Nursery School lng ito.

Di ganun karami ang estudyante.

Sinulubong ako ng nakangiting mukha ng dalawang Teacher.

"Yes Sir, Are you looking for someone?"

Nasa anyo nila ang admiration.

but I gave them my famous deadly stare.

With Authoritive Aura na trademark ko na sa Business World just like my father.

Nahalata ko ang takot sa mukha nila.

"I'm looking for Michael Angelo"

"Ah Yes..I think you are the father Sir"

Mabilis na sagot ng isa.Kahit sino naman makakakita sa amin walang dudang mag ama kami.

I just nodded my head

One of the teacher went inside of the room.

Pagbalik nito hila hila na nito ang bata.

Damn!

He is my f*****g resemblance!

Ngumiti ako ng matamis at tiningnan siya.

All of a sudden lahat ng stress at pagod ko nawala ng masilayan ko ang mukha nito.

Ganito pala Ang feeling ng Isang ama.

Emosyon dapat kung maramdaman noon pa pero ipinagkait sa akin ni Nemalyn.

Nag aatubili ito habang nakatingin sa akin.

I cleared my throat.

" Can you Leave us for a moment?"

Tumango ang dalawang teacher at pumasok uli sa classroom.

"Who are you?"

Tanong nito sa akin..nasa mata parin nito ang hesitation.

God knows i really want to hug him so tight.

Hinila ko siya at umupo kami sa bench.

"I am John"

"John"

Ulit nito sa pangalan ko

Fuck! Bakit diko masabi sa kanya na ako ang Daddy niya.

"Yes John a new friend"

Ngumiti ako sa kanya at hinila palapit sa akin pero ramdam ko Ang hesitation sa kanya pero sumunod parin ito.

Atleast dahan dahan di ko siya pwdeng biglain at pakitaan ng emosyon kahit na gustong gusto ko ng ilabas ano mang nararamdaman ko.

I'm so happy diko maipaliwanag ang nararamdaman ko..

I feel so completed and contented now.

"You look like Capt"

Tumingala sa akin habang tinitingnan ako sa mukha.

Who's the hell is Capt? tanong ko sa sarili ko wala akong idea.

"Who is Capt? a friend of yours?

Masuyo kong tanong.

Tumingala uli ito sa akin..with disbelief on his face..

"Captain America..you know the strongest one among avengers"

Nakikita ko sa mata niya ang kislap habang sinasabi yun..

"Oh.. i see..YOU like him?"

Napatampal ako sa noo ko..di ko naisip yun..Capt.. As in CAPTAIN AMERICA...

"Yes because he is stronger and i know he can protect mommy from bad guys"

Ngumiti ako..at hinimas ang buhok niya..

Ano kaya mararamdaman nina Mommy at lola pag dinala ko sa kanila ang bata..

"You want a lot of Captain America toys? I can buy you whatever sizes you want"

Ngumiti ako ng matamis..at hinawakan ang pisngi niya..

Lumaki ang mata nito at namilog..

"Really..Yes!"

Tumayo ito sa pagkakadung ko sa kanya at nagtatalon.

"But can i ask a small favor?

Natigilan ito sa paglulundagludag nito at tumingin uli sa akin..with the question on his innocent eyes..

"Can i hug you?"

He smile at me and nodded..

No..question..He is my son.

Never in my wildest dream na sumagi sa isip ko na nagbunga ang 3 days na pagsasama namin ni Nema noon sa Tagaytay...

Wala akong inaksayang sandali..

I hug him so tight..

For the first time..after her mother left me five years ago..

Tumulo ang luha ko..

I thought I'm hard as rock..

Sila lang pala ang kahinaan ko..

Matagal bago ako humiwalay..

Gusto kong sulitin yong mga taon na di ko siya nakasama..mula ng isilang siya hanggang sa paglaki niya..

Mga taon na ipinagkait sa akin ng Mommy niya..

Tiningnan ko ang mukha niya at hinalikan sa pingi..

"Thank You" i said.

"Are you Crying Capt?" His asked me..

Umiling ako..gusto kong mapabunghalit ng malakas na halahak.now he even calling me Capt..

"No..just a dust came into my eyes that's why"

Ngumiti ito..at hinawakan ang mamasa masa kong mata ..

"Dont cry..Mommy said. BIG BOY dont cry"

"Im not crying"

Depensa ko sa sarili ko..

"Yes you are"

he is teasing me with a smirk from his lips..Napangiti ako..pati yata ugali ko mukhang na kopya niya sa akin..

"No" I said...

"Mommy said big boy dont lie even"

Napatawa ako ng malakas at ginusot ang buhok nito..napaka bibo nito..

His english american accent is awesome..and it's killing me..

"Ok Baby..Can u promise not to tell mommy about this"

"Yes..I promise"

Ngumiti ito..wala talagang nakuhang kahit isang features ni Nema ang bata..

Halos lahat nasa akin..ang kaharap ko ngayon.ay sarili ko noong 4 years old pa lang ako..

Hinalikan ko uli ang noo niya at ginusot ang buhok nya..

"Go back to your class. ..Expect the toys tomorrow..some guys will deliver it on your home"

Tumango tango ito..nasa mata nito ang kislap ng excitement..

Niyakap ko uli ito at ginawarang ng halik sa pisngi.

Tumayo ako at inihatid sa pintuan papasok sa klase nito..

Ibinigay ko sa teacher nito..Ngumiti pa ito at sabay kaway ng kamay nito sa akin..

"Take Care of him..If something happen to him here..ill shut down this small school"

Tigagal ang Teacher habang nakatingin sa akin..di ito nakapag salita..

Nagpaalam na ako . Sa teacher at nagpasalamat kahit papaano..

I need to shop the Mighty Captain America...

Thanks for Captain America and thanks for Marvel for creating his character..

Madali kong napaamo ang anak ko..

Napangiti ako..iniisip ko sana ganun din ang Mommy niya...

Madadaan lng kay Captain America.

Nag ring ang phone ko...

It's Detective Melvin Lazarro!

Napatampal ako sa noo ko..

Damn!

I forgot the DNA TEST..

Ngayon namin yun gagawin..

Kahit walang DNA test 100 % ako ang ama ng bata..

Ramdam ko yun dito sa puso ko..

Ang sarap pala sa pakiramdam...

For the first time lalo kong mas naintindihan si Daddy...

Claire and Iwas born by ourselves but carry the spirit and blood of our Dad, our Mom and our ancestors. ..So We are really never alone. .Our identity is through that line...

Line of Lorenzo...and so my son!

Being a father has been, without a doubt, is the greatest source of achievement..now i feel it..

Pride and inspiration. ..i'd never been prouder my self just right now..

Fatherhood has taught me about unconditional love...

Napangiti ako habang magddrive..

I think it's not late for me to build my family.

❤️❤️❤️

Nema:

I decided to ride a taxi..

Ayaw kong masabak na nmn sa trapik..

Wala na yatang pag asang maibsan ang problema ng pinas sa trapik..

Weekend ngayon pero ganun pa din matrapik padin..

Madilim pa lng gumising na ako..

Nagluto na ako ng pagkain nina anti at Angelo..

Iinitin lng nila yun..

Tapos naglinis na ako ng bahay..

Mabait na bata si Angelo..

Never niya ako binigyan ng sakit sa ulo..

When i told him..to take care of anti arlene..akala mo mamang mama na siyang taga pagtanggol namin ni anti..

Bata pa lng siya makikita mo na ang sense of responsibility sa mga kilos niya..

And I'm so proud of him..

5:00 am to be exactly ng umalis ako..

Sabi ng driver he will find a short cut route para mapabilis ang dating ko sa Ayala..

Nasa stage ako ng pagmumuni muni ng mag vibrate ang phone ko..

It's a text message from unknown number..

"Go directly to the top floor..Just press the door bell on the first door you'll see when you out on the lift"

It's more an instructions..

Bumuntong hininga ako..

Andrie Lorenzo told me yesterday..we are going to ride a chopper..

Alam ko mahirap tong kalagayan ko..

I'm with the father of my son..

Who is going to get married soon..

And probably im going to design the Wedding Venue that to be construct sooner..

Nakaramdam na naman ako ng kakaibang kirot..

Dapat di ako makaramdam ng ganito...

I need to separate my personal emotions and my job..

Professional architect ako..

Kaya naabot ko ang estado ko sa US bilang famous lady architect sa firm na pinagttrabahuan ko dahil sa pagiging consistent ko at pagiging very professional..

Kailangan kong isantabi ang ano mang nararamdaman ko..

John Andrie was just a part of my memories and my past..

And i will keep him on that memories forever..

Dahil alam ko ang reality sa pagitan naming dalawa..

Yun din ang isa sa mga reasons ko five years ago..ng umalis ako..

Alam kong malabo yun..pero di ko lang expected na mag iiwan siya sa akin ng isang magandang ala ala..

Napapitlag ako sa malalim na pag iisip ng magsalita ang driver ng taxi..

"Maam JAL building na po tayo"

Ngumiti ako..at dumukot ng pera para sa metro ko..

Mabilis akong lumabas sa taxi..



I'm sporting blue denim skinny jeans..stripped black and white cotton shirts and black long jacket..

Suot ako ng white sneakers to feel comfortable..

Binati ako ng guard..

Tumango lng ako dito with geniune smile from my lips..

Weekend ngayon kaya very rare lang ang tao sa building...

"Hi..ano pong number ng pinaka last floor?"

The guard give me his mocking smile..what's with the meaningful smile..

"50 Maam"

I nodded and smile kahit parang gusto kong mainis..

Di kasi nakaligtas sa akin ang malisyosong ngisi sa labi ng guard..

What's wrong with him?

I decided to ignored it..

"Maam kung sa 50 floor kayo pupunta sa private elevator kayo ni Sir sumakay..yan lang ang elevator na hanggang 50 floor ang destination"

I look at him with question..

Mabilis nitong pinindot ang nasa dulong elevetor..

"This way maam"

I murmured "thank you"

At pamasok na ako sa loob ng elevator..

Siguro nga ito ang elevator na magsesend sa akin sa top floor..

Where's the helipad was..

Ilang beses akong huminga..

Ninenerbiyos ako..samot saring emosyon nararamdaman ko..

Actually I'am afraid for the heights..

Lalo na yung nakikita ko ng literal ang nasa baba..

Ding!

Lumabas ako...iginala ko ang paningin ko..

IIsang pintuan lang ang nakikita ko..

Nakahinga ako ngaluwang ng makita kong may door bell naman pla..

I press the door bell..

Walang nagbubukas..

Baka nawala ako..

Tiningnan ko uli ang message sa phone ko..

Di naman ako nagkamali..

I press it again..

Wala padin..

I took a deep breath..

One more time pag wala parin..

Baba na lang ako..

After the third attempt.

Biglang bumukas ang pinto.

Nanlaki ang mata ko..

Holly macaroni!

Di ko alam saan ko ibabaling ang paningin ko.

John Andrie is just wearing towel wrapped on his waist with the water drifting on his body.

Nakangisi ito habang nakatingin sa akin..

"Hi Miss Sandoval.."

Casual nitong bati sa akin..

Alanganing ngiti lang ang nakayanan ko biglang nawalan ako ng boses.

What an awkward situation?!

'Suit ur self magbibihis lang ako"

Ibinaling ko ang paningin ko sa Malaking Aquarium.

"I think I am more than delicious than the fish inside there"

"Fix your self Mr. LORENZO or else lalabas ako uli"

Banta ko sa kanya.

Kailangan kong paglabanan nararamdaman ko.

Di ako pwdeng magpadala sa kamunduhan.

I need to control my self.

I know he is trying to seduce me.

"Miss Sandoval aren't you curious what's inside behind the towel?"

Napalunok ako.

Think Nema..Think!

"I'm not interested. Offer it to someone else"

Kailangan ko siyang barahin at kailangan kong paglabanan yun dahil alam ko ipagkakanulo ako ng sarili ko.

Just dont ever touch me Andrie Lorenzo baka traidurin ako ng sarili kong katawan.

Please lord Please..

Umusal ako ng emergency prayer sa isipan ko.

"Ok what if sayo ko lang gustong i offer ito? Anyway, 5 years ago na offer ko na sayo ito,I am a right?

Nanlaki ang mga mata ko.

He remembered..

He f*****g remember it.

"So you remember it?

Halos pabulong kong tanong.

"YES for God sake! Do you think nakalimutan ko yon? Akala mo ganun ako katanga ha Nemalyn?"

Nagsalubong ang kilay nito while looking at me intensly..

Nawalan ako ng sasabihin..

He is giving me his death glare..

Napaupo ako sa pinakamalapit na sofa..

Biglang nanlambot ang mga tuhod ko..

"You left me like an idiot and Keep wondering why? I'm so stupid for keep searching for you!?

Ano ba ang pinag sisintir niya..it was just 3 days affair bakit niya ako hahanapin? di pa sapat ang kabayaran ko?

Di matatawag na love affair yun dahil walang kami, We never had any relationship in the first place.

I'm just a poor girl noon na nagbayad ng atraso at naipit sa gulo nilang mga mayayaman sukdulang ipangbayad ko sarili ko para lang makaalpas sa mga trip nila.

Halos masira ang buhay ko.

I cleared my throat siya pa ang galit at bakit siya magagalit?

Anong karapatan niya.

"As far as i remember nagbayad ako ng atraso noon..let me refresh you the things between us binigyan mo ako ng choices and i choosed to be with you for 3 f*****g days Andrie Lorenzo!

at bayad na ako sayo"

Now I'm also furious sari saring emosyon na ang nararamdaman ko.

Nakita kong lumambot ang expression ng mukha nito.

Ang luhang ilang araw ko ng pinipigilan kusa na lng tumulo kahit pilit kong pinipigilan and i hate it.

"Where have you been Nemalyn for 5 f*****g years?"

Marahas kong pinunas ang mga luhang nag uunahan sa pisngi ko gamit ang kamay ko di Ako pwdeng magpakita ng kahinaan dito. I need to fight for the sake of my son.

"It's none of your damn business Mr. LORENZO Even I've been into hell with the devils"

"Miss Sandoval listen and listen carefully, wait me im I'm on my way to make you my own business"

Bigla itong tumalikod at nagmamadaling pumasok sa isang pinto.

I guess it's his bedroom.

Naiwan akong nanlulumong nakaupo sa sofa.

Di ma naaabsurb ng utak ko ang mga nanyari.

Natatandaan niya ako!

Sumandal akoj kasi parang unti-unting hinihigop ng katotohanan ang lahat ng lakas meron ako.

I close my eyes hoping I'm just dreaming na pag bukas ng mata ko.

Nasa ibang sitwasyon ako.

But i know it's reality.

Now, things is getting more complicated.

I hate my self.

For showing my tears again.

For showing my weakness.

For loving him for many years.

I guess it's true that you can't never control who you fall in love with. even he is the most impossible person to be with.

You can't control your heart even on the most confused time of your life.

You don't fall in love with people because they're perfect or they are your ideal person to be love with.

It just happens

Nagmulat ako ng mata ng marinig ko ang click ng pinto.

Nakabihis na ito.

He is wearing Faded jeans with White Shirts,white low cut Converse with grey Jacket on his right arm.

"Let Go"

Malamig nitong sabi at tuloy tuloy ng lumabas sa pintuan.

Ni hindi ako nilingon.

Once again, I took a very deep breathe before i decided to follow him.