ป้องปรัชญ์อ้อนรัก

บทที่ 3/1

•┈┈┈┈┈┈•

นับตั้งแต่วันนั้นที่อ้อนรักได้ทานแฮมเบอร์เกอร์จนวันนี้ก็ผ่านมาแล้วกว่าสองสัปดาห์ ชีวิตของอ้อนรักยังคงดำเนินต่อไปตามปกติ ไม่สิ ถึงจะเรียกว่าปกติแต่จริงๆ แล้วก็ไม่ปกติเสียทีเดียวเพราะว่ามื้ออาหารในแต่ละวันของเธอนั้นจะไม่เหมือนกับคนงานคนอื่นๆ ที่กินข้าวก้นครัวในขณะที่อาหารของเธอนั้นส่งตรงจากป้องปรัชญ์และที่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือตอนนี้มีอาหารเสริมอีกมากมายหลายอย่างให้กับเธอด้วย

"กินยาหรือยัง? "

แม่บ้านวัยกลางคนถามอ้อนรักเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยกินอาหารมื้อเย็นเสร็จแล้วแต่กลับไม่ยอมกินยาอาหารเสริมที่คนเป็นเจ้านายซื้อให้ อ้อนรักที่ไม่ชอบการกินยาก็ตั้งท่าจะลุกขึ้นหนีแต่ก็ช้ากว่าแม่บ้านที่มือเร็วกว่าและคว้าคอเสื้อตัวย้วยของอ้อนรักเอาไว้

"อ้อนไม่กินได้ไหมป้าปริม"

อ้อนรักเริ่มอิดออดตามประสาเด็กๆ ไม่ยาแต่ปริมก็ไม่ยอมแม้ว่าเธอเองจะไม่ได้อยากบังคับก็ตามเพียงแต่ว่าได้รับคำสั่งจากป้องปรัชญ์ที่กำชับเธออยู่หลายครั้งว่ายังไงก็ต้องให้อ้อนรักกินยาอาหารเสริมพวกนี้ให้ได้เพราะมันเป็นผลดีต่อร่างกายของเด็กน้อยที่กำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโต

ปริมเองก็เห็นด้วยกับคนเป็นเจ้านายในเรื่องนี้เพราะอ้อนรักมีร่างกายที่ผ่ายผอมมากจริงๆ เกรงว่าถ้าหากลมพัดๆ เด็กน้อยก็อาจจะปลิวไปกับสายลมเลยก็ได้

"ถ้าช้าก็แล้วแต่น้า เมื่อกี้นายน้อยเพิ่งบอกป้าว่าให้ป้าไปทำความสะอาดที่ห้องหนังสือ"

เมื่อเห็นว่าอ้อนรักยังอิดออดจึงทำทีเป็นพูดลอยๆ ในสิ่งที่อ้อนรักชื่นชอบและมั่นใจว่าเธอจะต้องรีบกินยาอย่างแน่นอน แล้วก็เป็นอย่างที่ปริมคิดเอาไว้จริงๆ เมื่ออ้อนรักเลิกพิรี้พิไรและรีบกินยาอาหารเสริมทันทีก่อนจะใช้หลังมือเช็ดน้ำที่ไหลออกตามมุมปากลวกๆ และรีบวิ่งไปเตรียมอุปกรณ์ทำความสะอาดโดยที่ปริมไม่ต้องเอ่ยปากใช้

"สงสัยอ้อนมันคงตั้งตารอทำความสะอาดห้องหนังสือนะป้า ดูสิวิ่งไปเอาของซะเร็วเชียว"

โบว์ที่ก่อนหน้านี้ก็นั่งทานข้าวร่วมโต๊ะกับอ้อนรักและปริมมองตามแผ่นหลังเล็กของอ้อนรักที่วิ่งหายเข้าไปในห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดด้วยสายตาเอือมระอาระคนเอ็นดู

เหล่าคนงานใครๆ ก็รู้ว่าอ้อนรักนั้นชอบอ่านหนังสือมากแค่ไหน แม้ว่าหนังสือที่เธอมีอยู่นั้นจะเป็นหนังสือเรียนก็ตามแต่อ้อนรักก็ยังคงอ่านมันครั้งแล้วครั้งเล่าอยู่อย่างนั้นซ้ำๆ จนตอนนี้หนังสือหลายเล่มก็เริ่มยุ่ยหมดแล้ว

หลายครั้งที่ปริมแอบลักลอบพาอ้อนรักไปทำความสะอาดที่ห้องหนังสือของบ้านเพราะอยากให้เด็กน้อยได้อ่านหนังสือซึ่งเป็นความสุขเล็กๆ ของเธอบ้างก็แค่นั้นและที่บอกว่าต้องลักลอบเข้ามานั้นก็เป็นเพราะว่าป้องปรัชญ์ไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาที่ห้องนี้ทั้งสิ้น นอกจากว่าเขาจะเรียกปริมให้ทำความสะอาดห้องหนังสือในบางครั้งเท่านั้น ถ้าเขาไม่เรียกใช้เธอเองก็ไม่มีสิทธิ์เข้าเหมือนกัน

ปริมรู้ว่าอ้อนรักชอบอ่านหนังสือมาก ฉะนั้นหลายครั้งที่เธอต้องไปทำความสะอาดห้องหนังสือก็มักจะลักลอบให้อ้อนรักเข้าไปกับเธอทุกครั้ง

อ้อนรักอ่านหนังสือได้ทุกประเภท บางเล่มก็เข้าใจบ้าง แต่บางเล่มก็ไม่เข้าใจเพราะเธอยังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจเนื้อหายากๆ แต่ก็มีหนังสือบางประเภทที่อ้อนรักชอบมากเป็นพิเศษนั่นก็คือก็หนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นและเหล่าบรรดาหนังสือภายในห้องนี้ก็เป็นของคนที่เธอเรียกว่านายน้อย...

นอกจากหนังสือทั่วไปไม่ว่าจะเป็นหนังสือวิชาการ นวนิยาย ป้องปรัชญ์เองก็ยังเป็นสายเก็บสะสมหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นดังๆ เอาไว้หลายเรื่อง อีกทั้งยังมีโมเดลตัวการ์ตูนอยู่ในตู้โชว์ขนาดใหญ่อีกด้วย ในห้องที่เต็มไปด้วยโมเดลและหนังสือนั้นจะมีตู้หนังสือตู้หนึ่งที่มีแต่หนังสือการ์ตูนเท่านั้นและอ้อนรักก็แอบอ่านอยู่หลายครั้งแล้วด้วยโดยที่ป้องปรัชญ์ไม่เคยรู้เลยเพราะอ้อนรักอ่านหนังสือของเขาอย่างระมัดระวังที่สุด

"ป้าปริมไม่ต้องรีบทำความสะอาดนะ ทำช้าๆ นะ"

ปริมระบายยิ้มบางๆ พร้อมทั้งส่ายหน้าเอือมระอาให้กับคนอยากอ่านหนังสือในห้องนี้นานๆ ก่อนจะสะบัดมือไล่อ้อนรักให้ไปอ่านหนังสือส่วนเธอก็เริ่มทำความสะอาดห้องหนังสืออย่างเชื่องช้าประวิงเวลาเพื่อให้เด็กน้อยได้อ่านหนังสือนานๆ

"เรื่องไหนดีน้า..."

ปลายนิ้วเรียวของอ้อนรักกรีดอย่างเชื่องช้าตามสันหนังสือการ์ตูนหลายเล่ม สายตาของเธอกวาดมองสันหนังสือไปเรื่อยๆ อย่างพินิจพิจารณาว่าจะอ่านการ์ตูนเรื่องไหนก่อนที่นิ้วเล็กๆ ของเธอจะชนเข้ากับปลายนิ้วชี้เรียวยาวของใครบางคนที่ดักนิ้วของเธอเอาไว้ไม่ให้ไปต่อ

"เรื่องนี้สิ สนุก"

"...!!"

ร่างกายของอ้อนรักชาวาบตั้งหัวจรด หัวใจกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดังอยู่ข้างหู ต่อให้เธอไม่ต้องหันกลับไปมองก็รับรู้ได้ว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอนั้นคือใคร!

มีอยู่คนเดียวเท่านั้นที่ทำให้เธอกลัวจนตัวสั่นไปทั้งร่าง แค่ได้ยินเสียงของเขาเธอก็ตัวสั่นแล้ว ตอนนี้ในหัวของอ้อนรักตื้อจนมืดดำไปหมด เธอไม่คาดคิดว่าป้องปรัชญ์จะอยู่ในห้องหนังสือเพราะปกติแล้วเขาไม่เคยเข้าห้องหนังสือถ้าหากมีคนกำลังทำความสะอาดอยู่แต่ครั้งนี้เขากลับอยู่ที่นี่! แล้วก็อยู่ทางด้านหลังของเธอด้วย!

อ้อนรักที่ยืนอยู่หน้าชั้นหนังสือไม่สามารถหันหลังวิ่งหนีไปไหนได้เพราะทางด้านหลังของเธอนั้นมียักษ์ตัวใหญ่ยืนปักหลั่นอยู่ราวกับต้องการกักขังเธอเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน

จากที่ตัวสั่นอยู่แล้วยิ่งสั่นกว่าเดิมเพราะกลัวความผิดของตัวเองที่ลักลอบเข้าห้องหนังสือโดยพลการอีกทั้งยังแตะต้องหนังสือของป้องปรัชญ์อีกต่างหากแม้ว่าเธอจะยังไม่ได้หยิบออกมากางอ่านก็ตาม แต่เธอรู้ว่านิสัยของป้องปรัชญ์นั้นชอบหาเรื่องเธออยู่เสมอ ไม่ว่าจะเรื่องเล็กแค่ไหนเขาจะทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่และคิดว่าครั้งนี้ก็เช่นกัน

หัวใจดวงน้อยๆ เต้นแรงไม่เป็นส่ำจนแทบทะลุจากอกขณะเดียวกันไหล่เล็กๆ ก็ห่อเข้าหากันและหลับตาปี๋อย่างเผลอตัวพร้อมกับเตรียมใจรับแรงกระแทกที่มักจะถูกผลักจนล้มอยู่หลายครั้งแต่ทว่าสิ่งที่ได้รับนั้นกลับเป็นเพียงแรงเคาะเบาๆ ตรงกลางหัวเท่านั้นแต่ก็ทำเอาคนขี้กลัวขวัญอ่อนตกใจไม่น้อย

ปั่ก...

"อ๊ะ!"

อ้อนรักลืมตาโพลงยกมือขึ้นจับกลางหัวตัวเองที่ถูกเคาะเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปยังทางด้านหลังตัวเองก็เห็นว่าป้องปรัชญ์ถือหนังสือการ์ตูนเล่มหนึ่งอยู่และคาดว่าเมื่อกี้เขาคงใช้สันหนังสือเคาะกลางหัวเธอ

ป้องปรัชญ์ที่ตีหน้าขรึมแทบจะหลุดขำกับสีหน้าเหวอๆ ของอ้อนรักอีกทั้งสายตาที่มองเขาในตอนนี้ก็ดูสับสนไปหมดทั้งหวาดกลัวแล้วก็คลางแคลงใจ...แต่เขาก็ตีมึนทำทีเป็นชวนเธอคุยหวังจะให้เธอเผลอคุยตอบเขาบ้าง

"เอาเรื่องนี้ไปอ่าน เธอน่าจะชอบ"

"..."

แต่สิ่งที่ได้รับก็คือความเงียบจากอ้อนรักเท่านั้นซึ่งป้องปรัชญ์ก็ไม่ได้หวังอยู่แล้วว่าเธอจะคุยกับเขาในเร็วนี้ๆ และด้วยความสูงที่ต่างกันมากทำให้อ้อนรักต้องเงยหน้าขึ้นมองป้องปรัชญ์ที่ยังมีสีหน้าเรียบเฉยแต่สายตาของเขาไม่มีแววคุกคามเธอแต่อย่างใด

ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความสับสนคู่นั้นก้มมองหนังสือการ์ตูนในมือของป้องปรัชญ์สลับกับเงยหน้ามองเขาอยู่หลายครั้งด้วยความสับสนลังเล

ใจหนึ่งก็อยากอ่านแต่อีกใจก็กลัวว่าจะถูกเขาหลอกและกลั่นแกล้งเธอในภายหลัง ด้วยความที่อ้อนรักมักจะถูกป้องปรัชญ์และญาติๆ ของเขากลั่นแกล้งอยู่บ่อยๆ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะหวาดระแวงโดยเฉพาะป้องปรัชญ์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

ป้องปรัชญ์เองก็รู้ว่าถ้าเธอยังเอาแต่หวาดระแวงอยู่อย่างนี้สุดท้ายแล้วเธอก็จะไม่รับหนังสือการ์ตูนจากมือของเขาแน่นอนฉะนั้นเขาจึงยัดหนังสือการ์ตูนใส่มือของอ้อนรักซะเองคล้ายกับบังคับให้เธอรับไว้ก่อนจะถอยหลังจากเธอหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างไม่ให้เธอตื่นกลัวเขามากเกินไปเหมือนที่ผ่านมา

อ้อนรักดูงงๆ ที่ป้องปรัชญ์ยัดหนังสือการ์ตูนใส่มือของเธอแทนที่จะด่าเธอเหมือนอย่างที่เขาคนเดิมเคยทำอยู่บ่อยครั้งถ้าหากเธอทำอะไรขวางหูขวางตาเขา แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่...เพราะเขาไม่ใช่เขาคนเดิมอีกต่อไปแล้ว

"ทำไม…"

อ้อนรักเอ่ยปากถามเพียงแค่นั้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาป้องปรัชญ์เองก็รู้ว่าเธอคงสงสัยในตัวเขาไม่น้อยที่จู่ๆ ก็ปฏิบัติตัวกับเธอไม่เหมือนที่ผ่านมาแต่ในเมื่ออยากให้เธอเปิดใจเขาเองก็ต้องยอมเปิดใจตัวเองเพื่อให้เธอเข้ามาในพื้นที่หวงห้ามของเขาเช่นกัน…

ต่อให้ใครจะบอกว่าใจซื้อใจใช้ไม่ได้กับทุกคนแต่เขาก็หวังเอาไว้ลึกๆ ว่าวิธีนี้อาจจะใช้ได้ผลกับอ้อนรัก…ขอให้เธอเปิดใจให้เขาสักนิดก็ยังดี

"ถ้าอ่านเล่มนี้จบแล้วจะมาอ่านเล่มอื่นอีกก็ได้"

"..."

"ถ้าเป็นเธอฉันอนุญาตให้เข้ามาอ่านหนังสือในห้องนี้ได้ทุกเวลา"