ป้องปรัชญ์อ้อนรัก

บทที่ 2/1

•┈┈┈┈┈┈•

เด็กหญิงวัยแปดขวบนอนหลับยาวตั้งแต่เมื่อคืนเพราะพิษไข้และตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงเวลาประมาณห้าโมงเย็น

สายตางุนงงของเธอมองรอบๆ ห้องที่ไม่คุ้นตาก่อนจะยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งและเมื่อไม่เห็นมีใครอยู่ในห้องที่แปลกตาก็ทำเอาเด็กน้อยเริ่มเบะปากเตรียมจะร้องไห้เพราะความใจเสียอีกทั้งยังไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

แต่ทว่าเพิ่งสตาร์ตเครื่องเตรียมจะร้องไห้ได้ไม่เท่าไหร่บานประตูห้องน้ำภายในห้องพักคนไข้พลันเปิดออกพร้อมกับผู้ชายร่างสูงโปร่งเดินออกมาจากห้องน้ำพอดีและในวินาทีนั้นเองเมื่ออ้อนรักเห็นหน้าป้องปรัชญ์เธอพลันเกิดอาการตัวสั่นขึ้นมาทันทีด้วยความกลัวจากจิตใต้สำนึกที่ครั้งล่าสุดนั้นเขาเกือบจะตายเพราะฝีมือของป้องปรัชญ์ที่ผลักเธอตกสระน้ำ

อ้อนรักจำวินาทีเป็นวินาทีตายนั้นได้เป็นอย่างดี ทันทีที่เธอตกสระน้ำในช่วงจังหวะที่เธอพยายามตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดเพราะว่ายน้ำไม่เป็น เธอเห็นแผ่นหลังกว้างของป้องปรัชญ์เดินจากไปโดยไม่คิดจะหันหลังกลับมามองเธอเลยสักนิด ไม่ได้สนใจว่าเธอกำลังจะขาดใจตายหรือไม่อย่างไร

จนในที่สุดร่างของเธอก็ดำดิ่งลงสู่ก้นสระพร้อมๆ กับที่สติสัมปชัญญะของเธอก็ดำมืดในที่สุด…

"อ้อน…"

ป้องปรัชญ์ส่งเสียงเรียกคนบนเตียงด้วยน้ำเสียงเบาหวิวแทบไม่ได้ยิน เขาดีใจที่ในที่สุดเธอก็ตื่นขึ้นมาเสียทีแต่ทว่าดวงตากลมโตของคนบนเตียงนอนที่จ้องมองเขาอยู่นั้นกลับแดงก่ำและปริ่มไปด้วยม่านน้ำตาอีกทั้งริมฝีปากเล็กๆ ก็เบะออกเตรียมจะร้องไห้หนักว่าเดิมเสียอีก

เท้าของป้องปรัชญ์ยังไม่ทันจะก้าวเดินเข้าไปหาอ้อนรักแต่ทว่าเธอกลับดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปงทั้งตัวหวังจะหลบซ่อนตัวเองจากสายตาน่ากลัวของป้องปรัชญ์ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วเขาเพียงแค่มองเธอเฉยๆ เท่านั้น ไม่ได้มีแววตาคุกคามหรือดุดันเหมือนอย่างที่ชอบทำแต่อย่างใด

ในใจของป้องปรัชญ์เริ่มรู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที ท่าทีที่อ้อนรักแสดงออกถึงความหวาดกลัวที่มีต่อเขานั้นดูรุนแรงเกินกว่าที่เขาคาดคิดเอาไว้มาก

จากที่เริ่มรู้สึกไม่ดีก็มีอีกความรู้สึกแทรกเข้ามา...เขาเริ่มเกิดความกังวลในใจกับผลที่ตามมาจากการกระทำของตัวเองคนเดิมที่ได้ก่อเอาไว้และอดคิดไม่ได้ว่าถ้าหากอ้อนรักกลัวเขามากขนาดนี้เขาจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะทำให้เธอหายกลัวได้

เขาต้องใช้เวลาซื้อใจนานแค่ไหนถึงจะทำให้อ้อนรักยอมเปิดใจให้กับคนอย่างเขาที่เคยรังแกเธอตลอดหลายปีที่ผ่านมา

คิดแล้วก็อยากจะฟาดหน้าตัวเองคนเดิมสักทีที่ไม่รู้ว่าจะเกลียดอะไรเด็กวัยแปดขวบอย่างอ้อนรักนักหนาทั้งๆ ที่เธอเองก็ไม่เคยเข้ามายุ่งหรือกล้ำกรายเขาก่อนเลยสักครั้ง

ป้องปรัชญ์ถอนหายใจให้กับบรรยากาศตึงเครียดสำหรับเขาในตอนนี้ แต่สำหรับอ้อนรักคงเป็นบรรยากาศที่เธอหวาดกลัวเขาน่าดูแต่ในตอนนั้นประตูห้องก็ถูกเคาะเบาๆ สองสามครั้งเป็นมารยาทก่อนจะถูกเปิดออกพร้อมกับแม่บ้านคนหนึ่งยกถาดอาหารเย็นเข้ามาภายในห้องพักพอดี

แม่บ้านวัยกลางคนสอดส่ายสายตาอย่างใคร่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างหนุ่มหล่อคนนี้กับเด็กสาวที่นอนคลุมโปงอยู่บนเตียงแต่ทว่าเมื่อสบตาเรียบนิ่งคล้ายคุกคามของป้องปรัชญ์แล้วเธอก็รีบหลบตาทันทีอย่างหวั่นเกรงและรีบวางถาดอาหารลงบนโต๊ะก่อนจะรีบเดินออกจากห้องทันทีโดยที่ป้องปรัชญ์ไม่ต้องเอ่ยปากไล่

ป้องปรัชญ์มองอาหารเหลวที่เรียกว่าโจ๊กด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่ทว่าในวินาทีต่อมานั้นเขากลับคิดอะไรดีๆ ออกก่อนจะเดินไปหยิบชามข้าวต้มมาไว้ในมือและเดินตรงเข้าไปหาอ้อนรักพร้อมทั้งดึงผ้าห่มออก

อ้อนรักที่ขดตัวนอนหลบซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มพลันตื่นตระหนกตกใจขึ้นมาทันทีเมื่อจู่ๆ ผ้าห่มที่เป็นของเพียงชิ้นเดียวที่เธอมีอยู่เพื่อใช้หลบป้องปรัชญ์ถูกดึงทิ้งไปเสียอย่างนั้น ทำเอาเด็กน้อยที่เห็นใบหน้าคนดึงที่ยืนอยู่ใกล้แค่เอื้อมเท่านั้นอีกทั้งเธอยังเห็นว่าป้องปรัชญ์ถือโจ๊กอยู่ในมือก็คิดว่าเขาจะต้องเอาโจ๊กราดตัวเธอแน่ๆ เหมือนอย่างที่ครั้งหนึ่งเขาทำกับเธอ

ในวินาทีนั้นที่ป้องปรัชญ์ขยับเท้าเดินเข้าใกล้อ้อนรักเด็กน้อยพลันส่งเสียงกรีดร้องและร้องไห้ออกมาพร้อมๆ กัน เธอพยายามจะปีนลงเตียงคนไข้ที่ยังมีที่กั้นเอาไว้อยู่ ทำให้อ้อนรักไม่สามารถปีนข้ามได้ง่ายๆ

ในขณะที่ป้องปรัชญ์เองก็ตกใจไม่น้อยที่อ้อนรักกรีดร้องออกมาทั้งๆ ที่เขาตั้งใจแค่จะป้อนโจ๊กเธอหวังเอาใจเท่านั้นแต่ดูเหมือนนอกจากจะไม่ได้ผลแล้ว อ้อนรักเองก็ดูกลัวป้องปรัชญ์ยิ่งกว่าเดิมถึงได้พยายามจะลงเตียงให้ได้โดยไม่สนใจว่าอาจจะตกลงมาเจ็บตัวได้

ด้วยความที่ป้องปรัชญ์กลัวว่าอ้อนรักจะตกเตียงเขาก็รีบเดินไปหาเธอแต่เธอกลับส่งเสียงร้องไห้โยเยหนักกว่าเดิม น้ำหูน้ำตาไหลเป็นทางจนหน้าดำหน้าแดงไปหมดและในจังหวะนั้นเองที่พ่อบ้านและภรรยาก็เปิดประตูห้องพักเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเพราะก่อนหน้านี้พวกเขาได้ยินเสียงร้องของอ้อนรักทะลุออกมาจากในห้องจนพวกเขาที่อยู่หน้าห้องและกำลังจะเข้าห้องได้ยินพอดี

ยิ่งเห็นว่าตอนนี้ป้องปรัชญ์กำลังถือโจ๊กอยู่ในมือและกำลังเดินเข้าไปหาอ้อนรักที่ยังอยู่ในท่าปีนเตียงก็ทำให้สองสามีภรรยาเข้าใจไปว่าป้องปรัชญ์กำลังกลั่นแกล้งอ้อนรักอยู่แน่ๆ ปริมที่อยู่ใกล้อ้อนรักที่สุดรีบพุ่งตัวเข้าไปอุ้มเด็กน้อยไว้ได้ทันอย่างท่วงทีก่อนที่เด็กน้อยจะตกเตียง

แม้ว่าอ้อนรักจะอยู่ในอ้อมแขนที่คุ้นเคยอย่างปริมแต่เธอก็ยังไม่หยุดร้องไห้ง่ายๆ อีกทั้งยังกอดคอปริมเอาไว้แน่นประหนึ่งกลัวจะพัดพรากจากเธอ

"นายน้อยกำลังจะทำอะไรครับ? ทำไมอ้อนรักถึงร้องไห้อย่างนี้"

แม้จะไม่ใช่น้ำเสียงกระโชกโฮกฮากแต่ป้องปรัชญ์ก็รับรู้ได้จากสายตาคลางแคลงใจของสองสามีภรรยาซึ่งคาดว่าคงกำลังเข้าใจเขาผิดอยู่และพวกเขาเองก็คงจะลืมกฎของบ้านไปแล้วว่าห้ามมองหน้าคนเป็นเจ้านายตรงๆ อาจจะเป็นเพราะว่าคงลืมกลัวเขาไปชั่วขณะเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยอาจจะกำลังถูกเขากลั่นแกล้งอยู่

"ฉันไม่ได้จะแกล้งอะไรอ้อนรัก ก็แค่จะป้อนข้าวให้แค่นั้นเอง"

"แน่ใจเหรอครับ? "

เมื่อได้รับสายตาไม่ไว้วางใจและไร้ความเชื่อถือในสิ่งที่เขาพูดจากพ่อบ้านกับภรรยาของเขาก็ทำเอาป้องปรัชญ์แทบจะปาชามโจ๊กใส่ทั้งคู่ด้วยความหงุดหงิด ถ้าไม่ติดว่าปริมกำลังอุ้มอ้อนรักที่ร้องไห้โยเยอยู่ในอ้อมแขนเขาก็คงจะทำอย่างนั้นไปแล้วจริงๆ

ท่ามกลางเสียงร้องไห้โยเยของอ้อนรัก พ่อบ้านอดที่จะหรี่ตามองจับผิดป้องปรัชญ์ไม่ได้ เขาไม่รู้ว่าเจ้านายน้อยพูดจริงหรือแค่หาข้ออ้างแก้ตัวไปเท่านั้น แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีท่าทีโกหกแต่อย่างใดพ่อบ้านก็ไม่ได้ถามอะไรต่อแล้วเพราะเขาเองก็กลัวว่าถ้าถามซอกแซกมากไปจะกลายเป็นเขาเองที่ซวย

"ถ้าอย่างนั้นผมขอชามโจ๊กด้วยครับ"

"แต่ฉันอยากป้อนโจ๊กให้กับอ้อนรักเอง"

ป้องปรัชญ์ดื้อรั้นที่จะทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ เขาเดินอ้อมหลังแม่บ้านเพื่อมองดูใบหน้าของอ้อนรักและตักโจ๊กขนาดพอดีคำให้กับเธอแต่ทว่าเด็กน้อยกลับหันหน้าหนี ไม่ว่าเขาจะพยายามยื่นช้อนโจ๊กจ่อปากเธอมากเพียงใดอ้อนรักก็มีทีท่าไม่ยินยอมพร้อมรับในสิ่งที่เขาทำอย่างเดียวเลย มิหนำซ้ำยังเอาแต่ร้องไห้น้ำตานองหน้าไม่หยุดจนในที่สุด...เขาก็ต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้เสียเอง

ขืนเธอเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุดเพราะเห็นหน้าเขาอยู่อย่างนี้เย็นนี้เธอก็คงไม่ต้องได้กินโจ๊กแล้วล่ะและด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าเด็กน้อยจะไม่ได้ทานมื้อเย็นป้องปรัชญ์ก็ได้แต่จำยอมและยกชามโจ๊กให้กับพ่อบ้านเพื่อรับหน้าที่ป้อนอาหารให้กับอ้อนรัก

ส่วนเขาก็ได้แต่นั่งหัวเสียอยู่ตรงโซฟาและมองดูอ้อนรักที่ยังถูกปริมอุ้มอยู่ในขณะที่ปากเล็กๆ ของเธอก็อ้ากว้างเพื่อกินโจ๊กที่พ่อบ้านเป็นคนป้อนให้อย่างว่าง่าย

แม้จะรู้สึกหัวเสียที่อ้อนรักไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้แต่ในใจลึกๆ ของเขาแล้วก็อดรู้สึกเจ็บปวดไม่ได้เหมือนกันเมื่อเห็นแววตาและท่าทีหวาดกลัวของอ้อนรักที่มีต่อเขา

ความพยายามในการเข้าหาอ้อนรักครั้งแรกพังไม่เป็นท่า เรียกได้ว่าไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย ซึ่งมันก็แน่อยู่แล้วเพราะเขาคนก่อนนั้นทำเธอเอาไว้ซะขนาดนั้น

การที่เขาจะเข้าใกล้เธอได้ง่ายๆ ในเร็ววันนั้นถ้าบอกว่านกกลายเป็นหมายังดูเป็นไปได้มากกว่าเลย เหอะ!

•┈┈┈┈┈┈•