ป้องปรัชญ์อ้อนรัก

บทที่ 4/2

•┈┈┈┈┈┈•

แม้เหตุการณ์เมื่อช่วงเช้าที่ปรียาถูกทุกคนในโต๊ะอาหารต่างรุมตำหนิจะผ่านพ้นไปหลายชั่วโมงแล้วจนตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงกว่าๆ แต่ทว่าความรู้สึกโกรธเคือง น้อยใจและคับแค้นใจภายในอกของเธอยังไม่ลดทอนลงเลยแม้แต่นิดเมื่อเธอเห็นว่าคนที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอถูกตำหนินั้นกำลังตากผ้าอยู่ตรงลานกว้างหน้าห้องพักคนงานด้วยสีหน้าที่ดูความสุขจนเธอเห็นแล้วยิ่งหงุดหงิดมากกว่าเดิม

บ้านเล็กที่ปรียาอาศัยอยู่กับครอบครัวนั้นอยู่ไม่ไกลจากห้องพักคนงานมากนักจึงไม่แปลกที่เธอจะมองเห็นอ้อนรักที่กำลังตากผ้าอยู่ นาราเองที่นั่งเล่นอยู่บริเวณหน้าบ้านกับแม่ของเธอก็เห็นอ้อนรักเช่นกัน

นาราก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่ชอบอ้อนรักมาตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้วเพราะอ้อนรักเป็นลูกเมียน้อยซึ่งไม่มีใครในบ้านตติยรักษ์ยอมรับอยู่แล้วอีกทั้งนาราก็เป็นคนประเภทที่ไม่อยากให้คนอื่นได้ดีไปกว่าตน ทุกครั้งที่อ้อนรักได้รับอะไรดีๆ ไม่ว่าจะจากแม่บ้านด้วยกันเองหรือจากใครก็ตามแต่ที่หวังดีกับอ้อนรัก นารามักจะทำลายทุกอย่างของเธอและครั้งนี้ก็จะทำอย่างนั้นเช่นกัน…

"แม่บอกว่าพี่ป้องซื้อเสื้อผ้าให้มันใส่ใช่ไหมคะ? "

นาราถามคนเป็นแม่แต่สายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยานั้นจดจ้องอ้อนรักที่กำลังตากผ้าด้วยสีหน้ามีความสุขไม่วางตา

เธอเกลียดที่อ้อนรักแสดงสีหน้ามีความสุขแบบนั้นมากที่สุด! ทั้งๆ ที่เป็นแค่กาฝากของบ้านตติยรักษ์ที่เมียน้อยของคนเป็นลุงเอามาทิ้งไว้แต่ทำไมต้องทำหน้าระรื่นมีความสุขด้วยกับอีแค่ได้เสื้อผ้าใหม่จากป้องปรัชญ์ คนที่มีทุกอย่างแบบเธอนี่สิที่จะต้องมีความสุข! ไม่ใช่ลูกเมียน้อยอย่างอ้อนรักที่ไม่เคยมีอะไรเลย!!

"ลูกไม่เห็นเหรอว่าช่วงนี้ป้องกับอ้อนอยู่ด้วยกันบ่อยๆ แม่คิดว่าที่มันมีเสื้อผ้าดีๆ ใส่อย่างนี้มันคงจะตามฉอเลาะป้องน่าดูเขาถึงได้ยอมซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนมให้มันใส่ซะขนาดนี้"

เมื่อนาราได้ยินคนเป็นแม่พูดอย่างนั้นความอิจฉาที่อยู่ในใจก็ยิ่งถูกโหมกระพือมากกว่าเดิมและย้อนนึกถึงตัวเองที่ลูกพี่ลูกน้องอย่างป้องปรัชญ์ไม่เคยซื้อเสื้อผ้าให้กับเธอเลยสักครั้ง ไม่มีแม้สักตัว! แต่เขากลับซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาหลายตังค์ให้กับเด็กกาฝากอย่างอ้อนรักทั้งที่เมื่อก่อนเขาเกลียดอ้อนรักยิ่งกว่าใครทั้งนั้น!

"ถ้านาราไม่ได้จากพี่ป้อง! มันก็ต้องไม่ได้เหมือนกัน!"

มีดปอกผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้านาราถูกหยิบติดมือของเธอไปด้วยก่อนจะสาวเท้าเดินตรงไปยังทางบ้านพักคนงาน

สีหน้าเอาเรื่องของนาราทำให้อ้อนรักที่กำลังตากผ้าอยู่รู้สึกงุนงงไม่น้อยแต่ในวินาทีนั้นเองจู่ๆ นาราก็คว้าเสื้อตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้มือเธอเอาไว้ก่อนจะใช้มีดปอกผลไม้แทงตรงกลางตัวเสื้อและรั้งมีดลงจนเสื้อที่ป้องปรัชญ์ซื้อให้มันขาดวิ่นในทันที

ด้วยความตกใจกับการกระทำของนาราทำให้อ้อนรักนิ่งอึ้งนานหลายวินาทีแต่เมื่อตั้งสติได้เธอก็พยายามแย่งเสื้อตัวนั้นจากนาราที่ตัวโตกว่าเธออยู่มากก่อนจะถูกดึงตัวออกจากนาราด้วยฝีมือของปรียาที่จับเธอเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้ขัดขวางนาราที่เริ่มทำลายเสื้อตัวอื่นของอ้อนรัก

"อย่าทำ! อย่าทำนะ! อย่ายุ่งกับเสื้อนะ!!"

อ้อนรักกรีดร้องเสียงดังลั่นลานกว้างทำให้คนงานหลายคนต่างวิ่งเข้ามาดูด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่านารากำลังทำลายเสื้อผ้าของอ้อนรักในขณะที่เด็กน้อยนั้นพยายามร้องขอและดีดดิ้นสุดชีวิตเพื่อให้หลุดจากการแรงกอดรัดของปรียาที่มีเรี่ยวแรงมากกว่าเธอหลายเท่าแม้จะพยายามดีดดิ้นแต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากปรียาได้เลย

"กรีดให้หมดเลยลูก! กรีดให้หมดเลย! คนอย่างมันไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อผ้าดีๆ หรอก!"

ปรียาเองก็ยุยงให้นาราทำต่อไป เธอรู้สึกสาแก่ใจไม่น้อยที่ทำให้อ้อนรักหลั่งน้ำตาออกมาได้โดยไม่นึกถึงจิตใจของอ้อนรักเลยในขณะที่พ่อบ้านวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาห้ามสองแม่ลูกเอาไว้

"ปล่อยอ้อนรักเถอะครับ อย่าทำอย่างนี้เลย"

"ไม่ต้องเสือก! เป็นแค่ขี้ข้าก็อยู่ส่วนขี้ข้าไป!"

พ่อบ้านวัยกลางคนถึงกับสะอึกกับคำพูดของปรียาที่ตะคอกด่ากลับมาอย่างไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น ทำให้เหล่าคนงานในบ้านหลายคนที่ยืนดูอยู่นั้นไม่มีใครกล้าเข้าไปห้ามปรียาและนาราสักคนเพราะกลัวว่าจะมีผลเสียตามมา

คนงานในบ้านตติยรักษ์ต่างรู้นิสัยใจคอของเจ้านายทุกคนในบ้านนี้ดีว่าไม่มีใครจิตปกติสักคน เรียกได้ว่าเป็นครอบครัวที่มีปัญหาร้าวฉานอย่างแท้จริงชนิดที่ว่า...หาใครปกติสักคนไม่ได้เลย

"ชอบมากใช่ไหม! เสื้อพวกนี้ที่พี่ป้องซื้อให้แกชอบมากใช่ไหม!!"

"ยะ...อย่าทำเสื้อผ้าของอ้อนนะ!! โฮฮฮ~"

สีหน้าของนาราแลดูสะใจที่เห็นอ้อนรักร้องไห้และกรีดร้องออกมาปานจะขาดใจ มีดในมือของเธอยังคงกรีดเสื้อผ้าอีกหลายตัวต่อหน้าอ้อนรักที่ยังไม่เลิกพยายามดีดดิ้นอย่างสุดกำลังโดยไม่สนใจว่าแรงกอดรัดจากคนด้านหลังจะยิ่งรัดเธอแน่นขึ้นเพราะกลัวว่าอ้อนรักจะหลุดออกไป

"ทำอะไรกัน!!!"

ในวินาทีนั้นเองเสียงทรงอำนาจน่าเกรงขามของใครบางคนที่เพิ่งมาถึงก็หยุดเหตุการณ์ทุกอย่างทันที นาราที่กำลังกรีดเสื้อผ้าในมืออยู่ถึงกับถือมีดชะงักนิ่งอยู่อย่างนั้นและเมื่อหันกลับไปมองทางด้านหลังตัวเองด้วยความสงสัยว่าใครกล้ามาขัดจังหวะสนุกของเธอก่อนจะเห็นว่าคนคนนั้นคือป้องปรัชญ์…

"ฮึก..."

เสียงสะอื้นร่ำไห้จากอ้อนรักทำให้ป้องปรัชญ์ต้องหันไปมองก่อนจะเห็นว่าดวงตาทั้งสองข้างของอ้อนรักนั้นแดงก่ำอีกทั้งน้ำตายังไหลอาบแก้มจนแลดูน่าสงสารขึ้นมาจับใจ

ใบหน้าหล่อเหลาของป้องปรัชญ์เข้มขึ้นจนสังเกตเห็นได้ ในใจก่อเกิดความกรุ่นโกรธจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่แต่เมื่อเห็นอ้อนรักร้องไห้อยู่ตรงหน้าเขาก็ไม่สามารถเมินเฉยต่อเธอได้ก่อนจะเดินตรงไปหาเด็กน้อยพร้อมทั้งดึงตัวเธอออกจากเกาะกุมปรียาที่ยอมปล่อยอ้อนรักแต่โดยดี

อ้อนรักร้องไห้สะอึกสะอื้นในอ้อมอกของป้องปรัชญ์ที่ลูบหัวลูบหลังเด็กน้อยเบาๆ อย่างปลอบประโลม ภายในมือของเธอคว้าเศษเสื้อที่ถูกตัดเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"เสื้อ...เสื้อขาดหมดแล้ว"

แววตาเจ็บปวดระคนตัดพ้อของอ้อนรักทำให้ป้องปรัชญ์รู้สึกปวดหนึบไปทั้งใจ กี่ครั้งแล้วที่อ้อนรักต้องถูกรังแกซ้ำๆ อย่างนี้ ต่อให้เขาไม่ได้รังแกเธอแต่ก็ยังมีคนอื่นที่คิดจะทำร้ายอ้อนรักอยู่ดี

"ทำไมถึงทำอย่างนี้? "

ป้องปรัชญ์เอ่ยปากถามคนเป็นอาและลูกพี่ลูกน้องตัวเองที่ยังถือหลักฐานเอาไว้คามือ สายตาของเขาดำมืดจนเกินจะคาดเดาได้แต่นารากับปรียาก็ยังลอยหน้าลอยตาไม่ได้ทุกข์ร้อนใดๆ กับสิ่งที่พวกเธอทำเลยสักนิด

"นาราไม่ชอบมัน! คนอย่างมันจะใส่เสื้อผ้าดีๆ ไปทำไม? เป็นแค่กาฝากของบ้านก็ควรทำตัวให้สมกับสถานะกาฝากหน่อยไม่ใช่ริจะเป็นหงส์ในบ้านหลังนี้!"

ถ้อยคำร้ายกาจของนาราฉายชัดถึงความโกรธและความชังที่มีต่ออ้อนรักแต่ป้องปรัชญ์กลับรู้สึกว่าสิ่งที่นาราแสดงออกนั้นมันคือความอิจฉาเสียมากกว่าและเขาก็รู้ด้วยว่านารานั้นมีนิสัยขี้อิจฉาคนอื่น ไม่ว่าจะตอนนั้นก่อนที่เขาจะตายหรือแม้แต่ตอนนี้นิสัยของนาราก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

"อิจฉาอ้อนงั้นเหรอ? เธออิจฉาที่ฉันซื้อเสื้อผ้าให้อ้อนรักแต่เธอกลับไม่เคยได้อะไรจากฉันเลยสักอย่างใช่ไหม? "

เจอคำพูดจี้ใจดำของป้องปรัชญ์เข้าไปก็ทำเอาสองแม่ลูกถึงกับสะอึกพูดอะไรไม่ออกแต่ด้วยนิสัยที่ชอบเอาชนะของนาราทำให้เธอเชิดหน้าใส่ลูกพี่ลูกน้องอย่างถือดี

"เสื้อผ้าแค่ตัวละไม่กี่บาท ทำไมนาราต้องอิจฉามันด้วย!"

"ถ้าไม่ได้อิจฉาแล้วทำไมถึงทำกับอ้อนรักอย่างนี้!"

เสียงตะคอกที่เกิดจากอารมณ์เดือดดาลทำให้อ้อนรักที่อยู่ในอ้อมกอดของป้องปรัชญ์ถึงกลับตัวสั่นหวาดกลัวเขาขึ้นมาทันทีไม่ต่างกับสองแม่ลูกที่สะดุ้งตกใจในน้ำเสียงของป้องปรัชญ์อีกทั้งสายตาของเขายังมองเอาเรื่องอีกต่างหาก

"ทำไมนาราจะทำกับมันไม่ได้! ทีเมื่อก่อนพี่ยังเคยทำร้ายมันมากกว่าที่นารากับแม่ทำเสียอีก!"

"นารา!!"

น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของป้องปรัชญ์และท่าทีคุกคามของเขาทำให้อ้อนรักที่อยู่ในอ้อมกอดของป้องปรัชญ์รีบกอดเอวสอบของเขาเอาไว้ เกรงว่าเขาอาจจะพุ่งตัวเข้าไปทำร้ายสองแม่ลูกจนกลายเป็นปัญหาลุกลามบานปลายมากกว่านี้

ปรียาเห็นท่าไม่ดีจึงรีบลากตัวลูกสาวที่ยังถือดีไม่ลดละให้ถอยห่างจากป้องปรัชญ์เพราะไม่รู้ว่าเขาจะพุ่งตัวเข้ามาทำร้ายพวกเธอตอนไหน

ปรียารู้ดีว่าหลานชายคนนี้มีอารมณ์รุนแรงมากแค่ไหน ถ้าเกิดว่าทำให้เขาไม่พอใจหรือโกรธขึ้นมาจริงๆ แล้วละก็มันไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ แล้วเธอก็รู้ตัวเองดีว่าคงจะรับมือกับป้องปรัชญ์ไม่ไหวถ้าเกิดเขาบ้าเลือดขึ้นมาจริงๆ

ฉะนั้นทางออกที่ดีที่สุดก็คือถอยกลับก่อนเท่านั้น...แต่ด้วยความที่กลัวว่าจะเสียหน้าต่อคนใช้ทั้งหลายที่ยืนดูอยู่ทำให้ปรียาต้องสาดคำพูดร้ายกาจทิ้งไว้ให้กับอ้อนรักเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวที่มีต่อป้องปรัชญ์

"กลับเถอะนารา อยู่ตรงนี้นานไม่ได้เพราะเดี๋ยวกลิ่นกาฝากมันจะติดตัว!"

•┈┈┈┈┈┈•