ป้องปรัชญ์อ้อนรัก

บทที่ 1/3

•┈┈┈┈┈┈•

เรื่องนี้ทุกคนในบ้าน ‘ตติยรักษ์’ รู้ว่าอ้อนรักเป็นลูกเมียน้อยที่พ่อของเขาเคยไปไข่ทิ้งไว้นอกบ้านเมื่อหลายปีก่อนแต่ตอนนั้นไม่มีใครระแคะระคายเรื่องนี้เลยจนกระทั่งเมื่อสี่ปีก่อนเขาในวัยสิบสี่ปีก็เหมือนถูกฟ้าผ่ากลางใจเมื่อมีเด็กสาววัยสี่ขวบและผู้หญิงหน้าตาสละสลวยคนหนึ่งออกมาประกาศตัวว่าเธอก็เป็นเมียอีกคนหนึ่งของพ่อเขาและลูกสาวของเธอก็ควรที่จะได้รับสิทธิ์เหมือนอย่างคนอื่นๆ ที่เป็นสายเลือดของตติยรักษ์เช่นกัน

‘อินทุพร’ ประกาศกร้าวว่าถ้าหากไม่ยอมให้เธอและลูกอยู่ในบ้านหลังนี้เธอจะปล่อยคลิปลับระหว่าง ‘ปัทวี’ พ่อของเขาและเธอให้คนภายนอกล่วงรู้ว่าโฉมหน้าที่แท้จริงของปัทวีนั้นเป็นเพียงแค่ผู้ชายมักมากคนหนึ่งไม่ได้มีภาพลักษณ์เป็นชายรักครอบครัวอย่างที่ประชาชนทั่วไปเห็น

ด้วยหน้าที่การงานรวมถึงเป็นผู้ที่มีหน้ามีตาในสังคมและมีอิทธิพลทางการเมืองทำให้ปัทวีต้องรักษาภาพลักษณ์คนดีที่สั่งสมมานานหลายสิบปีและทั้งหมดนั้นจะพังลงด้วยน้ำมือของเมียน้อยไม่ได้ เขาจึงไม่ลังเลเลยที่จะรับสองแม่ลูกเข้ามาอยู่ภายในบ้านตติยรักษ์เพราะเขาไม่ต้องการให้เรื่องราวของเขาที่มีบ้านเล็กบ้านน้อยถูกคนภายนอกล่วงรู้เพราะอาจจะเสียชื่อเสียงได้

ถึงสองแม่ลูกอย่างอินทุพรและอ้อนรักเข้ามาอยู่ในบ้านแต่มีหรือที่เมียน้อยและลูกเมียน้อยจะถูกยอมรับในครอบครัวตระกูลใหญ่เก่าแก่อย่างตติยรักษ์ นอกจากจะไม่ถูกยอมรับแล้วสองแม่ลูกยังถูกตราหน้าว่าเป็นกาฝากของบ้านซึ่ง ‘วรัลยา’ แม่ของป้องปรัชญ์ที่มีตำแหน่งเป็นเมียหลวงรวมถึงญาติพี่น้องคนอื่นๆ ต่างไม่ยอมรับสองแม่ลูกและไม่มีใครยินยอมให้พวกเธอเข้ามาอยู่ในบ้านใหญ่เด็ดขาด ฉะนั้นถ้าสองแม่ลูกอยากอยู่ที่นี่ต่อไปก็ต้องอยู่บ้านพักคนงานเท่านั้น นี่คือคำขาดจากทุกคนในบ้านซึ่งปัทวีพ่อของป้องปรัชญ์ก็ไม่คิดที่จะช่วยเหลือสองแม่ลูกอย่างอินทุพรและอ้อนรักเลย

ในเมื่อไม่มีทางเลือกสองแม่ลูกก็ต้องอยู่ที่บ้านพักคนงานและถูกปฏิบัติตัวไม่ต่างจากคนใช้ ถ้าจะให้พูดจริงๆ คนใช้ยังมีชีวิตที่ดีกว่าพวกเธอเลย ทั้งคู่ถูกญาติพี่น้องในบ้านจิกหัวใช้และกลั่นแกล้งสารพัดสารเพซึ่งป้องปรัชญ์ไม่เคยห้ามญาติพี่น้องตัวเองเลยสักครั้งมีแต่จะชอบใจและกลั่นแกล้งสองแม่ลูกหนักกว่าใคร

แต่เพียงไม่นานอินทุพรก็จากไปด้วยโรคหลอดเลือดสมอง ตอนนั้นเขาคนก่อนน่าจะฉุกคิดสักนิดว่าทำไมจู่ๆ อินทุพรถึงพาอ้อนรักมาอยู่ที่บ้านตติยรักษ์ ทั้งๆ ที่รู้ว่าการเป็นเมียน้อยและลูกเมียน้อยที่อยู่ในตระกูลใหญ่เก่าแก่อย่างตติยรักษ์นั้นจะต้องถูกต่อต้านและไม่เป็นที่ยอมรับแต่อินทุพรก็กลับหวังเพียงแค่ให้ลูกสาวตัวน้อยของเธอมีที่ซุกหัวนอนและมีข้าวกินเท่านั้น

พื้นเพชีวิตของอินทุพรนั้นเธออยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่ไหนแต่ไรไม่มีพ่อแม่หรือญาติพี่น้องหลงเหลืออยู่และเมื่อถูกปัทวีพ่อของป้องปรัชญ์ซึ่งเป็นนักการเมืองผู้มีอิทธิพลถูกตาต้องใจเข้าจึงส่งเสียเลี้ยงดูในฐานะบ้านเล็กจนกระทั่งเธอบอกกับปัทวีว่าเธอท้อง…แต่ปัทวีก็ไม่เชื่อว่านั่นคือลูกของเขาและนับจากนั้นปัทวีก็ไม่เคยแยแสต่อสองแม่ลูกอีกเลย

อินทุพรเองก็ไม่คิดที่จะง้อปัทวี เธอพยายามเลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียวแต่เธอกลับมารู้ตัวเองว่าเป็นโรคร้ายที่ไม่สามารถรักษาหายได้จึงคิดหาทางให้ลูกมีที่อยู่ที่กินก่อนที่เธอจะตายเท่านั้น จึงยอมบากหน้ามาอยู่ที่บ้านตติยรักษ์ด้วยการข่มขู่ปัทวีว่าเธอมีคลิปลับระหว่างเธอกับเขา

สำหรับอินทุพรเธอมองว่าตัวเองไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้วเพราะอีกไม่นานเธอก็ตายจากไปแต่คนที่ยังอยู่อย่างปัทวีนั้นคงไม่ยินยอมให้คลิปลับระหว่างเธอและเขาหลุดลอดออกไปเพื่อประจานตัวเองแน่นอน

ปัทวีไม่มีทางเลือกจึงรับสองแม่ลูกเข้ามาอยู่ในบ้าน ทั้งๆ ที่ความเป็นจริงแล้วคลิปนั้นไม่มีอยู่จริงตั้งแต่แรกแล้วและเรื่องนี้ป้องปรัชญ์ก็มารู้ในภายหลังตอนที่เขาคบหากับคนรักสารเลวคนนั้นแล้ว

สองแม่ลูกไม่เคยเรียกร้องอะไรมากไปกว่านี้...ไม่เคยเข้ามายุ่งกับพวกเขาเลยมีแต่พวกเขาต่างหากที่เข้าไประรานสองแม่ลูกมาโดยตลอด

ยิ่งวันนี้เขามาเห็นว่าอ้อนรักป่วยหนักเพราะการกระทำของเขาคนเดิมก็ยิ่งรู้สึกผิดมากกว่าเดิมจนแทบจะโกรธตัวเองที่ทำอะไรสิ้นคิดลงไปเพียงเพราะแค่อยากจะกลั่นแกล้งเธอเท่านั้น

"ทำไมอ้อนรักถึงตัวร้อนอย่างนี้?

พ่อบ้านเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นป้องปรัชญ์ใช้ฝ่ามือสัมผัสหน้าผากของคนบนเตียงที่ยังนอนหลับไม่ได้สติ ทั้งๆ ที่ปกติแล้วป้องปรัชญ์รังเกียจอ้อนรักมาก สายตาที่มองเธอนั้นมีแต่ความเกลียดชังแต่ตอนนี้เขากลับแตะเนื้อต้องตัวอ้อนรักอีกทั้งยังไม่คิดปกปิดสายตาที่เป็นกังวลยามที่จ้องมองอ้อนรักอีกด้วย

"เธอกินยาครั้งล่าสุดเมื่อไหร่? "

"เมื่อคืนครับ"

พ่อบ้านเองก็รับรู้มาจากภรรยาของเขาที่เป็นคนดูแลอ้อนรักจึงสามารถตอบคำถามของป้องปรัชญ์ได้ แต่ดูเหมือนว่าจะสร้างคำตอบที่ไม่พึงพอใจสำหรับเจ้านายน้อยเสียแล้ว

"แล้วทำไมวันนี้เธอถึงยังไม่ได้กิน? "

พ่อบ้านรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาทันทีกับสายตาเย็นเยียบของป้องปรัชญ์ที่จ้องมองเขาจนไม่กล้าสบตาด้วยก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

"กะ…ก็ผมคิดว่าคุมคนทำงานบ้านให้เสร็จก่อน ละ…แล้วค่อยให้ปริมกลับมาป้อนข้าวป้อนยาให้กับอ้อนรักครับ"

อีกทั้งปกติแล้วเด็กๆ เองก็กินยายากจะตายเรื่องนี้ใครๆ ต่างก็รู้แต่เพราะเขากลัวว่าจะเสียเวลาทำงานจนถูกเจ้านายตำหนิทำให้พ่อบ้านเลือกที่จะคุมแม่บ้านให้ทำความสะอาดให้เสร็จเสียก่อนแล้วคิดว่าจะให้ภรรยาของเขากลับมาดูแลอ้อนรักในภายหลังแต่ใครจะไปคิดล่ะว่าป้องปรัชญ์จะมาหาอ้อนรักก่อนที่ปริมภรรยาของเขาจะกลับมาดูแลอ้อนรักเสียอีก

ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ปริมก็วัดไข้อ้อนรักแล้วและเหมือนเด็กน้อยจะมีอาการดีขึ้นจึงวางใจในระดับหนึ่งและคิดว่าคงไม่เป็นอะไรเธอจึงไปทำงานตามหน้าที่ตัวเองแต่ใครจะไปนึกล่ะว่านอกจากเด็กน้อยจะไข้กลับแล้วนั้นป้องปรัชญ์ยังจะมาหาอ้อนรักอีก

เรียกได้ว่าคราวซวยของพ่อบ้านได้ไหมนะที่ต้องมารับความกดดันจากป้องปรัชญ์อย่างนี้โดยที่เขาไม่สามารถโต้แย้งใดๆ ได้เลย

"ไม่ได้เรื่อง!"

"...!"

ใจของพ่อบ้านแทบจะตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินคำตำหนิจากคนเป็นเจ้านายที่ดูเหมือนว่าจะกำลังโกรธเขาอยู่ สายตาที่เย็นเยียบคู่นั้นมองเขาเหมือนจะเฉือนหนังออกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะดึงกลับไปมองคนบนอีกครั้ง สายตาที่แปลกไปของป้องปรัชญ์ที่มองอ้อนรักนั้นทำเอาพ่อบ้านถึงกับขยี้ตาตัวเองและเมื่อปรับโฟกัสสายตาอีกครั้งก็เห็นเพียงแค่สายตาไร้ความรู้สึกยากเกินจะคาดเดาของป้องปรัชญ์เท่านั้นจึงคิดว่าตัวเองอาจจะแค่ตาฝาดมองผิดไปเท่านั้น

คนอย่างป้องปรัชญ์น่ะหรือที่จะมองอ้อนรักด้วยสายตาเป็นห่วงเป็นใย…ไม่มีทางเสียหรอก

แต่ใครจะรู้ล่ะว่าภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งและแววตาเรียบเฉยของป้องปรัชญ์นั้นกลับเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจ ความร้อนจากตัวของอ้อนรักทำให้ป้องปรัชญ์รู้สึกใจคอไม่ดีและคิดว่าถ้าหากเธอต้องนอนอยู่อย่างนี้แล้วเมื่อไหร่เธอจะหายป่วย

เมื่อคิดได้อย่างนั้นเขาจึงไม่ลังเลที่จะอุ้มอ้อนรักเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวังที่สุดต่อหน้าพ่อบ้านที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจเพราะไม่คาดคิดว่าป้องปรัชญ์จะอุ้มอ้อนรัก!

"ไปเตรียมรถฉันจะพาอ้อนรักไปโรงพยาบาล"

พ่อบ้านยังยืนนิ่งตกใจไม่หายกับการกระทำที่ดูแปลกไปของป้องปรัชญ์จนทำให้คนเป็นเจ้านายต้องตะโกนเรียกสติพ่อบ้านอีกครั้ง

"ฉันบอกว่าไปเตรียมรถ!!"

"คะ…ครับ!"

แม้จะเกิดความสงสัยขึ้นภายในใจแต่พ่อบ้านก็เก็บงำมันเอาไว้ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องเพื่อเตรียมรถให้กับป้องปรัชญ์ตามที่เขาออกคำสั่ง

•┈┈┈┈┈┈•