•┈┈┈┈┈┈•
อารมณ์ขุ่นมัวกรุ่นโกรธที่เกิดขึ้นทั้งวันหายวับไปกับตาเมื่อเห็นว่าอ้อนรักกำลังนอนอยู่บนเตียงของเขา เด็กน้อยในชุดนอนลายเจ้าหญิงอะไรสักอย่างที่ป้องปรัชญ์ก็ไม่รู้จักกำลังหยัดตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะขยี้ตาเบาๆ มองเขาด้วยสายตาสงสัยเมื่อเห็นว่าเขายังคงยืนอยู่ตรงประตูห้องไม่เข้ามาใกล้เธอเหมือนอย่างทุกครั้งที่เขามักจะเป็น
ในใจของเด็กน้อยคิดว่าเขาน่าจะยังโกรธเธออยู่จึงไม่อยากเข้าใกล้ เจ้าของใบหน้ากลมๆ สลดลงในทันใดแต่ก็ยังทำทีเหมือนไม่ได้เป็นอะไรแม้ในใจกำลังปวดหนึบก็ตาม
"ทำไมวันนี้ป้องกลับดึกจัง? "
สรรพนามที่เธอจดจำได้แล้วว่าเมื่อคืนเป็นคนร้องเรียกให้ใช้เองก็ถูกนำกลับมาใช้อีกครั้ง ป้องปรัชญ์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกใจฟูขึ้นมาแต่เขาก็ยังพยายามควบคุมสีหน้าเอาไว้กลัวเด็กน้อยจะรู้ว่าเขาหายโกรธเธอเร็วเกินไปเพียงแค่เธอจำเรื่องเมื่อคืนได้แล้ว
เดี๋ยวเขาจะเสียฟอร์มอีกอย่างเขาก็กลัวว่าเด็กน้อยที่นั่
