ผ้าห่มผืนหนาถูกแย่งไปห่มคลุมเรือนกายงดงามน่าปรารถนา ซึ่งเบนจามินประจักษ์กับตัวและสายตามาแล้วในความงดงามหมดจดนั้น
พราวพิลาสมองเมินกายเปลือยเปล่าของคนหน้าไม่อายที่ไม่ยอมลุกไปสวมเสื้อผ้า เวลาเช้าผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว เธอกับเขากลับทุ่มเถียงกันอย่างไม่มีใครยอมลงให้ใคร
“อยู่กับผมไม่ดีตรงไหน คุณเป็นของผมแล้วนะ แบบนี้คิดจะฟันแล้วทิ้งหรือไง”
“อ๊าย คนบ้า พูดมาได้ คนหน้าไม่อาย คุณไม่รักษาคำพูด”
“ผมไม่ได้ขืนใจคุณนะครับพราว” มือหนาเอื้อมมาหมายจะรั้งดักแด้ในผ้าห่มไปกอด แต่หญิงสาวกระเถิบหนี ซ้ำค้อนให้อีก
พราวพิลาสฉุนขึ้นหน้า รู้สึกไปเองว่าควันออกหูด้วยซ้ำ จ้องมองเฉพาะใบหน้าคมคายเข้มด้วยเคราที่เริ่มยาวออกมามากขึ้นจนเขียวครึ้มทั้งหน้าและคาง
“ถ้าคุณเสียใจ เสียดายก็ควรไปอยู่ด้วยกัน”
“ฉันไม่ยอมเป็นนางบำเรอในฮาเร็มของคุณ ให้ตายก็ไม่มีวัน”
“พราว” ชายหนุ่มเสียงเข้มดุ เช้าที่สดใสของเขาพังภินท์ไม่เป็นท่า เ
