มือเล็กๆ ทุบอกกว้าง ใบหน้างามเบี่ยงบ่ายส่ายหนี แต่มือใหญ่เข้าตรึงท้ายทอยไว้ ขณะกดกระแทกเรียวปากซอนไซ้อย่างล้ำลึกหากรสสัมผัสที่ได้นั้นขมปร่า
พราวพิลาสรู้สึกเจ็บที่ปาก เบนจามินคนอ่อนหวานและช่างเอาใจหายไปไหน พอขัดใจหน่อยก็ลงโทษเธอแล้ว จูบเอาๆ จนหายใจไม่ทัน รู้สึกว่าปากบวมเจ่อ เขารัดลิ้นเธอดูดดึงเข้าปากหนาแรงๆ กระทั่งหายใจหอบกระชั้นเพราะจะขาดอากาศหายใจ เขาถึงถอยห่างละเลิกจุมพิตลงทัณฑ์
ดวงตาคู่งามวาววับ ตาคมกล้ากร้าวดุไม่แพ้กัน
“ผมจะให้เวลาคุณคิด คิดให้ดีหวานใจ... อย่าได้ลืมว่าคุณเป็นของผมแล้วด้วยล่ะ”
“หึ”
ใบหน้างามสะบัดหนี แขนเรียวเกร็งดันอกกว้างออกห่าง เพียงเขากอด พราวพิลาสก็วูบวาบไปหมดอย่างน่าเจ็บใจ ให้เวลาแค่ไหนเธอก็ไม่มีทางยอมไปเป็นนางบำเรอในฮาเร็มของเขาหรอก
“ได้ หม่อมฉันจะใช้เวลาให้คุ้มค่า จะแจกแจงว่ามีข้อดีข้อเสียอะไรในการที่ยอมเป็นนางบำเรอให้องค์ชีคสักคน และถ้าจะกรุณา หม่อมฉันขอเว
