เพียงแค่นึกคิดไปว่าเธอจะเดินจากไป ใจยังหายเสียขนาดนี้ทั้งที่หญิงสาวไม่ได้ไปไหนไกล ยังคงอยู่ในบันดัร
“เบนจามิน พะ...พอแล้ว” เสียงหวานตะกุกตะกักบอก เมื่อปากชอกช้ำจนเจ้าตัวรู้สึกว่าปากเธอกำลังเป็นปากเป็ด เจ็บจากแรงบดเคล้า หากในอกนั้นหวามลึก หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นจนแทบทะลุออกมาเต้นนอกอกอยู่แล้ว
“ฉันรับปากแล้ว”
ชายหนุ่มอ้อยอิ่งถอยริมฝีปากเข้มออกห่าง ไม่ยอมถอยเสียทีเดียว จมูกโด่งเป็นสันสวยยังเคลื่อนไล้ไปตามนวลแก้ม กดปากได้รูปจูบมุมปากสาว แล้วจูบแก้มนุ่มแดงก่ำหนักๆ
“เรียกว่าจาซิมด้วย”
“จะ...จาซิม”
“ดีมากครับคนเก่ง เราเพียงแค่แยกกันกลับนะครับพราวไม่ใช่แยกจาก คุณคงคิดว่ามันเร็วไปแต่ผมมั่นใจว่าระหว่างเรามีสายใยสัมพันธ์กันพิเศษ ผมยืนยันว่าผมชอบคุณ และจะสานต่อความสัมพันธ์ครั้งนี้จนถึงที่สุด เตรียมใจไว้ด้วยนะครับเด็กดื้อ”
สานต่อถึงที่สุด! หมายถึงเขาต้องได้เธอในที่สุดหรือเปล่า! พราวพิลาสหน้าแดงก
