ที่จริงแล้ว พราวพิลาสยังสงสัยว่ามันหายหรือว่าคนของชีคเบนจามินเก็บเอาไว้ เนื่องว่าไม่ต้องการข้องแวะกับชายหนุ่มอีก เธอจึงไม่ได้ติดตามถามหา เรื่องระหว่างเธอกับเขา คิดดูแล้วมันก็แค่วูบหนึ่งของความสัมพันธ์ที่ผ่านเข้ามาห้วงเวลาหนึ่ง คนระดับนั้นมีผู้หญิงแวดล้อมมากมาย จะมาสนอกสนใจอะไรกับเธอนักหนา ป่านนี้คงลืมไปแล้วมั้ง คนที่ย้ำดิบดี เดี๋ยวเจอกัน... แค่คำพูดข่มขวัญให้เธอกลัว กินไม่ได้นอนไม่หลับอยู่หลายวัน กลัวว่าเขาจะบุกเข้าหา แล้วใช้อำนาจและศักยภาพล้นเหลือนั้นบังคับให้เธอยินยอมพร้อมใจขึ้นเตียงด้วย ไม่ใช่ว่าพราวพิลาสเชื่อว่าเสน่ห์ของเธอมัดใจชีคหนุ่มได้ แต่เธอมั่นใจล่ะว่าตนเองเป็นคนสวยคนหนึ่ง และความสวยงามนี่เองที่ทำให้ผู้พบเห็นต่างเหลียวมองทั้งหญิงและชาย เมื่อก่อนเธอพอใจมากเวลาได้บริหารเสน่ห์ความเย้ายวนแห่งเรือนร่างเพื่อหลอกล่อล้อเล่นกับความกระหายอยากของผู้ชาย นับแต่เรื่องรติรส หญิงสาวเปลี่ยนมุมมอง
