“รู้สึกว่าเจ้านายคุณนี่เวลาจะไปไหนมาไหนมันง่ายเหลือเกินนะ ไม่เห็นมีพิธีรีตองอะไรให้วุ่นวาย แล้วมาอยู่ท่ามกลางฝูงชนแบบนี้ไม่กลัวเหรอ เผื่อเกิดอะไรขึ้นล่ะ”
องครักษ์หนุ่มยิ้มนิดๆ หน้าดุเข้มจนมองแล้วน่ากลัวนั้นไร้ท่าทางกังวล มีแต่ความรู้สึกขบขันที่พราวพิลาสเห็น ดูจากสายตายิ้มๆ ที่มองมานั่นปะไร ซาจิไม่เหมือนฟาดิล รายนั้นดูท่าทางอารมณ์ดี ส่วนรายนี้หน้าดุและค่อนไปทางขรึมมากกว่า
“ทุกที่ในบันดัรคือบ้านของพระองค์นี่ครับ มีอะไรให้ต้องกลัวครับมิส”
“ใครจะไปรู้ก็ถามไปงั้นๆ” เสียงหวานสะบัดเพราะยังเคืองใจไม่หายที่ฟาดิลไปพาตัวเธอมาจากโรงแรมง่ายดายจนเธอรู้สึกโง่ แผนการแอบหนีดูเด็กไปเลย โมโหตัวเองที่ลืมไปว่าคนที่มาเกี้ยวพานั้นระดับไหน
ซาจิลอบสังเกตหญิงสาวเงียบๆ ขณะกวาดตามองลูกน้องของตนที่กระจายกำลังกันออกไปทั่วสนามม้าแห่งนี้ปะปนกลมกลืนไปกับผู้เข้ามาชมม้าสายพันธุ์ดีซึ่งมีทั้งม้าที่ชาวบันดัรแต่ละคอกม้าแ
