“ไหนว่าจะออกทะเลทรายไงคะ” พราวพิลาสหันไปถามคนข้างๆ พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้ตื่น จากทะเลทรายเข้าโรงแรมนี่มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ถึงจะเย็นจากแอร์จนฉ่ำ หญิงสาวอดหวั่นไม่ได้
หลายวันมานี้ชีคเบนจามินไม่ยอมให้เธอคลาดสายตาเลยก็ว่าได้ เช้าให้คนมารับถ้าวันไหนเขาไม่ติดงานจะมารับเธอเองที่โรงแรม พาเที่ยวตะลอนๆ ไปตามที่ต่างๆ ในบันดัร บางครั้งมีงานด่วนก็พาเธอไปแวะบริษัทใหญ่โตของเขาก่อน ไม่ว่าจะเป็นกิน เที่ยว หรือช้อปปิ้ง ชีคหนุ่มพาเธอไปทุกที่ ก่อนจะกลับไปส่งที่โรงแรมในตอนค่ำบางวันถึงดึกดื่นค่อนคืน และทุกครั้งจูบหวานฉ่ำราตรีสวัสดิ์ของเขาทำเอาใจเธอเต้นโครมคราม ขาสั่นจนแทบยืนไม่อยู่
ใช่... เขาเรียกร้องและช่างเอาเปรียบ ขณะที่คอยเทกแคร์เธอ แก้มและปากชอกช้ำจนไม่รู้จะช้ำยังไงแล้ว หากการที่เขาไม่เคยบังคับเอาแต่ใจให้เธอยอม นั่นเองที่ทำให้พราวพิลาสสบายใจมากขึ้น ยอมติดสอยห้อยตามเขาไปแบบไร้ข้อโต้แย้งเยอะแยะเหมือนแ
