“เจ้าพี่”
เสียงเรียกหยุดวรกายสูงเอาไว้ เจ้าหญิงบุรลันตีย์ยิ้มอ่อนหวานขณะสาวพระบาทเข้ามาหา ด้านหลังวรกายสูงโปร่งแบบบางมีเลขาและราชองครักษ์ติดตามอีกสองคน
“ลันตีย์มาทำอะไรที่นี่” ชายหนุ่มทักน้องสาวทั้งส่งยิ้มอ่อนโยนให้
“มีนัดลูกค้าที่นี่เพคะ แล้วเจ้าพี่ล่ะ น้องเห็นที่บริษัทแวบๆ เมื่อเช้า ยังไม่ได้ทักทายเลย เลขาก็บอกว่าเจ้าพี่ออกมาแล้ว”
“พี่ก็มีนัดเซ็นสัญญากับลูกค้าน่ะ ลันตีย์มานานหรือยัง ทานอะไรด้วยกันไหม แต่คงต้องรอสักพัก ขอพี่คุยเรื่องงานก่อน”
“ไม่เป็นไรเพคะ เอาไว้ลันตีย์ไปทานกับเจ้าพี่ที่วังก็ได้ ลันตีย์เสร็จธุระแล้วว่าจะไปหาซื้อของไปทำขนมของโปรดเสด็จป้า” เจ้าหญิงยิ้มอ่อนๆ ตรัสเสียงหวาน
“เอางั้นก็ได้ ไว้เจอกันวันหลัง เพราะเสร็จจากนี่พี่ว่าจะออกทะเลทรายสักสองสามวัน ยังไงลันตีย์คอยระวังเรื่องน้ำตาลหน่อยแล้วกัน ท่านแม่น่ะอายุมากแล้ว ทานหวานมากๆ ไม่ดีนัก”
“เรื่องนั้นน้องระวังอยู่แล้
