“แล้วเราจะกลับเข้าเมืองกันกี่โมงคะ” พราวพิลาสรีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อหาเรื่องที่มันไกลตัวออกไปหน่อย
“เราจะค้าง”
“ว่ะ...ว่าไงนะคะ”
“เราจะค้างที่ทะเลทรายสักสองสามวัน”
ชีคหนุ่มย้ำเสียงหนักแน่น ตาคมทอดมองสบตาไหวหวั่นอีกคู่อย่างไม่สะท้านสะเทือน พระองค์รู้เต็มอกว่าหญิงสาวกลัวอะไร
พราวพิลาสพูดไม่ออก นอกจากมองหน้าสบตาคมแล้วรีบซ่อนความหวาดหวั่นเอาไว้ด้วยการเสมองออกไปนอกหน้าต่าง หลงผิดติดสอยห้อยตามเขามาแล้วจะพูดอะไรได้ ถึงอยากปฏิเสธใจแทบขาดก็ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธได้หรือเปล่า เบื้องนอกมองเห็นผืนทรายกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา
หญิงสาวได้แต่ปลอบใจตนเองว่าคงไม่มีอะไรหรอกเหมือนตลอดหลายวันที่ผ่านมานั่นยังไง แล้วลูกน้องเขา ฟาดิลกับซาจิก็อยู่ด้วย เบนจามินคงไม่ได้คิดทำอะไรแผลงๆ หรือทำสิ่งที่เธอกลัวแน่ๆ
ถ้าพราวพิลาสจะมองสักนิดก็จะพบว่าพระพักตร์คมสันนั้นระบายยิ้มกว้างมากขึ้นด้วยความขบขันในความกระวนกระวายของเธอ
