พราวพิลาสมึนงงแทบลมจับ เธอคงกำลังหลับแล้วฝัน ไม่ก็อาการเจ็บป่วยไข้คงกำเริบ สมองถึงมึนเบลอ แอบหยิกตัวเองไปหลายครั้ง ตลอดเวลาที่ถูกรั้งเข้ามาในห้องรับรองแสนโอ่อ่า เพียงนั่งปุ๊บก็มีสาวรับใช้ในชุดยูนิฟอร์มแบบพื้นเมืองสองคนยกชาร้อนๆ มาเสิร์ฟทันที กลิ่นหอมกรุ่นบอกคุณภาพว่าเป็นชาชั้นดี
“เป็นไงซาจิ” เสียงห้าวเอ่ยทัก มือหนาจับข้อมือเล็กมั่นไม่ยอมปล่อย
“ทุกอย่างเรียบร้อยดีพ่ะย่ะค่ะ รถเตรียมพร้อมแล้วเช่นกันกระหม่อม”
ชายร่างใหญ่พอๆ กับคนชื่อฟาดิลหากหน้าตาดุดันกว่าตอบอย่างนอบน้อม ทั้งสองยืนห่างออกไปจากโซฟาตัวใหญ่ ยืนกุมมือประสานกันคอยรอรับฟังคำสั่งจากชายที่อยู่ข้างเธอ
“พักที่นี่สักหน่อยแล้วกันแล้วค่อยเดินทางกลับเข้าวัง”
ชีคเบนจามินพยักหน้าให้คนสนิททั้งสองซึ่งเป็นหัวหน้าราชองครักษ์ส่วนพระองค์ออกไปได้ ตามตารางแล้วเขาจะกลับเข้าวังเลย แต่ต้องเปลี่ยนแผนก็เพราะคนข้างๆ กายนี่เอง
“จิบชาเสียหน่อย นี่เป็นช
