“ปล่อยเพคะ”
เค้นเสียงสั่ง ดังเหมือนกระซิบ เมื่อจิตใจหวั่นไหว จะต่อต้าน ขัดขืน ทำได้ไม่เต็มกำลังนัก เช่นที่เธอไม่เคยเอาชนะโจรบ้านั่นได้
เรียวปากเข้มกดยิ้ม แววตาเจ้าเล่ห์ กระชับฝ่ามือดันแผ่นหลังบางให้เข้ามาใกล้ กระทั่งร่างกายแนบกันสนิท มีเพียงสองมือน้อยๆ ที่กั้นระหว่างอกต่ออก
“ผมขอรับความผิดนี้คนเดียว คุณไม่ต้องรู้สึกเสียหน้าหรอกนะ ผมพอใจคุณมากนะพราวพิลาส”
“ก็แค่อยากได้ เช่นผู้ชายทั่วไปที่พอเห็นผู้หญิงถูกใจ มันก็แค่ความสัมพันธ์ทางกาย ใช่ไหมเพคะ” เธอต่อให้
“ใช่ ผมไม่ปฏิเสธ”
“เหมือนที่ฝ่าบาทพอใจผู้หญิงอื่นๆ ใช่ไหมเพคะ แล้วพระองค์หลอกลวงเธอแบบนี้ไหม หลอกลวงแล้วกระทำย่ำยีให้เธอรู้สึกหมดคุณค่าก่อนถึงจะบอกว่าตนเองเป็นใคร” ท้ายเสียงสะบัด กลีบปากอิ่มสั่นระริกจนเจ้าตัวต้องกัดเม้มเอาไว้
“พูดอะไรแบบนั้น รู้ไว้เถอะ ผมให้เกียรติทุกคน”
“แล้วที่ทรงทำนี่คือการให้เกียรติหม่อมฉันแล้วรึเพคะ” เธอช้อนตาข
