Chapter 13
1010 Words
คำต่อว่าด่าทอต้องเก็บกลืนย้อนกลับไปในลำคอ เมื่อกลีบปากอิ่มถูกฉกปิดหมับ สองมือเล็กระดมทุบตีบ่ากว้าง ดิ้นขลุกขลักอยู่ใต้ร่างหนาที่ทาบทับเอาไว้แบบเต็มๆ
ชีคเบนจามินดึงโทรศัพท์โยนออกไปไว้ทางหนึ่ง นึกแล้วว่าต้องมีเหตุการณ์แบบนี้ เขาเองไม่เคยจาบจ้วงกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน หากกับพราวพิลาสแค่ได้อยู่ใกล้ เบนจามินกลับห้ามใจไม่ไหว
มือเรียวถูกจับด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว รวบรัดไว้เมื่อมันก่อความรำคาญไม่หยุด กลีบปากอิ่มถูกบดเบียดอย่างหนักหน่วง แรงดูดดื่มส่งความซาบซ่านมาตามเรียวลิ้นอุ่นซ่านที่ล่วงเข้าซอนไซ้ไล้โลมในโพรงปากอุ่นหวาน พราวพิลาสพยายามดุนดันมันออกไป หากเรียวลิ้นใหญ่และอุ่นจัดกว่าพลิกพลิ้ว ซอนไซ้เข้ารัดร้อยลิ้นนุ่ม ดื่มด่ำความฉ่ำหวาน กายบางสะท้าน ใจเต้นโครมๆ แทบทะลุออกมานอกอก
จุมพิตหนักๆ รวบรัดและบีบบังคับให้คนไม่เต็มใจขานรับความวาบหวาม ร่างกายอ่อนแรงระทวยไปตามแรงที่สูบดึงลมหายใจ มันต้องไม่ใช่แบบนี้ หญิงสาวตะโกนอื้ออึงในความพร่าเลือนของกระแสสวาท
ริมฝีปากได้รูปละเลียดไล้บดเคล้า ค้นควาน แทรกสอด กวาดเอาความหวานปานน้ำผึ้งดื่มกินอย่างไม่รู้หน่าย
“ปละ...ปล่อย”
พราวพิลาสถึงกับเสียงสั่น ร่างทั้งร่างชาวาบ แล้วยังร้อนวูบๆ วาบๆ ไปกับจุมพิตร้ายกาจแบบชนิดที่ว่าถ้าเขากลืนกินปากเธอได้คงกินไปหมดแล้ว
เบนจามินกดยิ้ม ตาพร่างพราวประกาย จ้องมองกลีบปากเห่อระเรื่ออย่างชอบใจ ไม่วายกดจูบซ้ำลงไปหนักๆ อีกครั้ง
“ปากหวานแบบนี้ไม่น่าจะด่าคนเป็นเลยนะ”
“ปล่อยฉันนะไอ้โจรบ้า ชั่วช้า โรคจิต”
เธอรวบรวมแรงก่นว่าซ้ำเข้าไปอีก และทุกๆ คำด่าว่า ปากอุ่นจัดจะกระทบกับผิวกายผ่อง แก้ม คาง หน้าผาก ไม่เว้นแม้ปลายจมูกเชิดรั้น ที่บัดนี้แดงเรื่อไม่แพ้กลีบปากอิ่ม
“ด่าหนึ่งครั้ง จูบหนึ่งครั้ง ด่าครบร้อยจะจูบทั้งตัวเลย ไม่เชื่อก็ลองดู”
“ไอ้...”
พราวพิลาสกัดปากแน่น ตาวาววับ ทำไมผู้หญิงต้องเกิดมาแรงน้อยกว่าผู้ชายด้วยนะ ไอ้โจรบ้านี่เจ้าเล่ห์ ร้ายกาจ แถมยังชั่วร้าย มันคงทำได้อย่างที่พูดแน่ๆ อึ๋ย... ถ้าเป็นแบบนั้น เธอคงตายแน่
“ฉะ ฉันไม่ได้ขโมยซะหน่อย ไหนว่าไม่ทำอะไรฉันไง ปล่อยซะทีสิ”
“มิสเริ่มก่อน คนนอนแล้วมาปลุกทำไม ทีนี้ตื่นแล้วจะให้ทำอะไร”
“ก็นอนไปใหม่สิ”
“มันนอนไม่หลับแล้ว อยากมีคนกล่อม” เบนจามินแสร้งตีหน้าตายว่ายั่วยวนทั้งแต้มปลายจมูกไปตามนวลแก้มใส กลิ่นเนื้อสาวเวลานี้ปราศจากกลิ่นน้ำหอมก็ยังหอมกรุ่นจรุงใจ ส่งให้กายแกร่งชักร้อนรุมด้วยพิศวาสที่สุมทรวง
“แล้วเมื่อกี้จะทำอะไร โทร.ให้ใครมาช่วยหรือไง”
“ปละเปล่านะ” หญิงสาวรีบปฏิเสธ สั่นหน้ายิกๆ บิดมือออกจากมือใหญ่ แต่ยังไงก็ไม่หลุดสักที “ก็...ก็... ฉันติดเกมออนไลน์ แกก็รู้ไม่ใช่เหรอ เขาเล่นกันทั่วโลก ฉันไม่ได้คิดเรื่องจะโทร.หาใครจริงๆ ถึงอยากทำก็ทำไม่ได้หรอก เพราะฉันจำเบอร์ใครได้ที่ไหนเล่า”
หึหึ... เป็นข้ออ้างที่น่าฟังแต่จะให้เชื่อคงยาก หน้าคมดุ แววตาบอกว่าไม่เชื่อ
“สาวสวยติดเกม ผมมีเกมอื่นให้เลือกเล่นคืนนี้ สนไหมมิส”
“ไม่ ฉันชอบเล่นแคนดี้ (candy crush) มากกว่า” เธอรีบยกเกมหนึ่งจากที่ได้รับความนิยมกันมากในเวลานี้ มีผู้คนเล่นกันทั่วโลกจากโปรแกรมการสื่อสารออนไลน์
“แต่เกมนี้น่าสนใจ เล่นไม่ยากด้วย เล่นกันแบบตัวต่อตัวเสื้อผ้าไม่เกี่ยว ไม่สนใจจริงเหรอ” เบนจามินยังยั่วเย้า
“ไม่ๆ อย่าทำอะไรฉันเลยนะ รับรองว่าฉันจะอยู่เงียบๆ นิ่งๆ ไม่รบกวนแก เอ๊ย! นายเลย นะนะ อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ปล่อยฉันเถอะ”
“แน่ใจ”
พราวพิลาสรีบพยักหน้า กลัวว่าถ้าช้าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจก่อน
“แน่นอนๆ ขอเพียงนายไม่ทำบ้าๆ อีก ฉันสัญญาจะทำตัวดีๆ ไม่ให้นายปวดหัว”
ไม้แข็งเคยใช้แล้วไม่ได้ผล พราวพิลาสลองเปลี่ยนมาใช้เสียงหวานๆ ขอความเห็นใจดูบ้าง แต่ในใจนั้นคิดอีกอย่าง ถ้าเธอหลุดไปได้เมื่อไหร่ละก็...น่าดูชมละ จ้างให้เธอก็ไม่ปล่อยพวกนี้ลอยนวลแน่นอน
“เอาเถอะ จะลองเชื่อดูสักครั้ง อย่าลืมซะล่ะ เมื่อไหร่ที่มิสลืม ผมจะย้ำเตือนความจำให้เอง”
“งั้น ก็ปล่อยมือฉันสิ ฉันง่วงมาก อยากนอนแล้ว”
ชีคหนุ่มกลั้นยิ้ม ยอมปล่อยข้อมือเล็กที่ถ้าออกแรงสักนิดมันคงจะแตกหักได้ง่ายๆ เบนจามินยอมปล่อยพร้อมกับกดข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในอกตนเอาไว้ ยิ้มเจ้าเล่ห์ รั้งร่างบางเข้ามาใกล้ไม่ยอมให้ถอยหนีไปอีกมุมของกระโจมได้ง่ายๆ
“ผมยอมปล่อยคืนนี้ก็เพื่อแลกกับจูบหวานๆ สักครั้ง”
“ไม่เอานะ ฉันแสบหน้าไปหมดแล้ว” พราวพิลาสรีบยกมือดันคางครึ้มเคราแข็งเอาไว้ พร้อมโวยวาย ดิ้นรนหนีพัลวัน
“จะให้จูบที่ปากหรือว่าจูบทั้งตัว”
ใบหน้าคมก้มลงกระซิบชิดหู เรียวปากได้รูปฝังลงกับซอกคอขาวนวล เบียดปากบดวนจนกายบางสะดุ้งสะท้านเมื่อรับรู้ถึงความเปียกชื้นของเรียวลิ้นที่วาดไล้เบียดเคล้า
พราวพิลาสอยากปฏิเสธแต่ทำไมนะ แค่สัมผัสเล็กๆ น้อยๆ จากเขามันทำให้ใจเธอสั่น และไม่กล้าอาละวาดอย่างที่ใจนึกคิดได้ถนัดถนี่มากกว่านี้
- Writer
