พราวพิลาสไม่กล้าถามอะไรอีก ใจนึกสงสารเจ้าม้าตัวนั้น ถ้าเธอไม่พามันออกมามันคงไม่โชคร้ายแบบนี้ มันคงไม่รอดแน่ เพราะนายโจรนี่บอกเองว่าแถบนั้นงูชุกชุม
หญิงสาวนั่งนิ่งไม่นานก็ขืนกายออกห่าง เมื่อเริ่มรู้สึกว่าใกล้ชิดกับอีกฝ่ายมากไปแล้ว แผงอกกระด้างหากแน่นและแข็งแกร่งก่อความร้อนที่ผิวหน้านวล
“ตกลงไปไม่รับผิดชอบด้วยนะ”
“ช่างฉัน”
เสียงหวานสะบัด สิ้นคำม้าตัวใหญ่โจนทะยานไปเบื้องหน้า รวดเร็วราวกับโกหก ในทะเลทรายม้าไม่น่าจะวิ่งได้เร็วแบบนี้ พราวพิลาสเงยหน้าขึ้นตวัดตาค้อน มองจ้องนายโจรบ้าอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ แว่นช่วยอำพรางให้เขาไม่เห็นสิ่งที่เธอกำลังคิด นาทีต่อมาเธอชักไม่มั่นใจ ม้าวิ่งเร็วขึ้นอีก สายลมร้อนผ่าวปะทะร่างจนเหมือนถูกจับเหวี่ยง ร่างบางโอนเอนจนต้องหาที่ยึดซึ่งก็หนีไม่พ้นร่างใหญ่ของคนที่นั่งซ้อนบนม้าตัวเดียวกันนี้ ความร้อนเริ่มระอุมากขึ้นทุกทีเมื่อพระอาทิตย์เคลื่อนมาเรื่อยๆ กระทั่งเงา
