“เดี๋ยวก็หาย ทนนิด หมอจะมาแล้ว”
ชีคเบนจามินผ่อนร่างเล็กลงนอนอีกครั้งโดยไม่ยอมให้เธอได้ดื่มน้ำอีกกลัวจะสำลักซ้ำ
“น้ำมาแล้วครับเจ้านาย”
ฟาดิลส่งเสียงมาก่อน เขามาพร้อมถังน้ำกับผ้าสะอาด
เบนจามินลุกออกไป เอ่ยขอบใจคนสนิทสั้นๆ ยกเอาถังน้ำเล็กๆ เข้ามา ใช้ผ้าชุบน้ำที่ราชองครักษ์คนสนิทนำมาให้ บิดพอหมาด ทำการเช็ดหน้าตานวลผ่องที่ยามนี้เห่อแดง พอเขาลูบผ้าเย็นๆ เช็ดให้ เสียงหวานครางเบาๆ อย่างคนเผลอไผลในทำนองว่าสบายตัวขึ้น ผ้าชื้นและเย็นเลื่อนไปตามแก้มใสช้าๆ หน้าตาไร้เครื่องสำอางแบบนี้ก็ดูดีและดูอ่อนเยาว์สวยใสไปอีกแบบ มองแล้วลมหายใจหนุ่มแน่นชักเริ่มสะดุด ยิ่งยามไล้ผ้าลงมาตามลำคอขาวระหง ชีคหนุ่มกลับรู้สึกดังตนได้ลูบไล้มือไปบนผิวผุดผ่องนั้นเสียเอง ผิวพรรณนวลเนียนผุดผาดอมชมพูอย่างคนที่ดูแลรักษาสุขภาพตนเองเป็นอย่างดี ผิวที่เขารู้ว่านุ่มเนียนและหอมกรุ่นเพียงไหน สายตาคมพยายามละจากผิวขาวๆ แต่มาสะดุดตรงคว
