Hilal’in anlatımıyla
Aradan geçen üç günün sonunda Lale ve kocası bugün gidiyorlardı. Hepimiz üzgün olsak da onlara kızmaya hakkımız yoktu. Onlar kendileri için, ailesi için doğru karar vermişti.
Bazen köklerimizden kopup uzak diyarlara savrulabilirdik, isteğimiz ile ya da isteğimiz dışında... Hayatımız için neyin doğru olduğunu yaşamadan göremezdik.
Ben de Samsun’dan Mardin’e gelirken hayatımın bundan sonrasını çok kötü geçeceğini düşünmüştüm. Fakat kader bana yaptığı bu sürprizle en güzel günlerimi armağan etmişti.
Şerwan abi valizleri tek tek bahçeye çıkartırken Lale hepimize sarılıp gözyaşları içinde veda ediyordu. Heja Hanım:
“Kızım kendine, kocana, çocuklarına çok iyi bak. Bizi unutmayın, hep gelin olur mu? Yüzümüz yollarda kalmasın.” dedi.
Lale, Heja Hanım’a daha sıkı sarılıp:
