“Hadi bakalım, bu kadar sarılmak yeter. Yemek beklemez.” deyip ayağa kalktım. Bahçeye doğru yürürken Hilal ve Miran peşimden geliyorlardı.
Masaya oturup tabaklarımıza yemek alırken Hilal’in yüzünün kasıldığını fark ettim. Elini tutup,
“İyi misin yavrum?” dedim.
Mahcup bir ifadeyle kulağıma doğru eğilip fısıldadı;
“Şey, ben... regl oldum. Ondan ağrım var.”
“İstersen doktora gidelim, ağrı kesici iğne yaparlar.” dedim.
“Ben ağrı kesici aldım. Birazdan geçer, doktora gerek yok.” dedi.
Hilal, regl olduğuna göre hamile değildi. Oysa içten içe her seferinde umut ediyordum; hamile kalır, bir kızımız olur diye. “Nasip değilmiş demek ki.” diye düşünüp sustum.
Afiyetle yemeğimizi yedikten sonra Miran,
“Baba, bu gece burada kalalım.” diye hevesle konuşunca hayır diyemedim.
“Tamam oğlum, kala
