The Cursed One (Tagalog/Filipino)

Chapter Eighteen

Freya

"Bitawan mo nga ako! A–ano ba ang kailangan niyo?" Pilit kong pinipiglas ang pagkakatali sa 'kin ng babaeng 'yon, pero wala na akong lakas. I might just close my eyes because of exhaustion, but I'm fighting it in order to reconnect to Eigen. I4 days have passed and I still haven’t gotten in touch of him.

He knows that I'm being abducted. Nagawa niyang kumonekta sa 'kin, pero ‘di ako makasagot. This woman in front me did something. Hindi ko magamit ang connection. Also my wolf, I can't let it out. Kingina, ano na ba ang nangyayari sa ‘kin?!

"Ano ba! Palayain niyo ako!"

Panay sigaw at tili lang ang nagawa ko. Yeugih was nowhere to be found. Nanggigigil na akong sabunutan ang babaeng walang ginawa kung hindi ay tignan ako.

After a long stretch of silence, she spoke. "You really looked like my step sister, Freya. How coincidence… Or was it coincidence?" She chuckled humorlessly. Ang mga mata nito ay walang sinusupil na emosyon kun’di galit at lamig lamang.

Ano bang problema nitong babaeng 'to? I can't even remember her! Sino ba ito?

"Ate..."

Nanlaki ang mata ko. Saan nanggaling 'yon?! Pati ang mata ng babaeng nasa harapan ko ay nanlaki din. Para siyang maiiyak.

Wait, wait!

Lumapit kaagad siya sa 'kin at niyugyog ang aking balikat.

"Are you really there, Gwen? Gwen? Please, give me some sign. I'll get you out of there." She touched my body parts. "Please, respond Gwen."

Napapikit ako. Mukha akong mawawalan ng ulirat sa di ko malamang dahilan. Napalalim ang paghinga, kasabay no’n ang pagsigaw ko sa sakit. Excruciating pain is eating my body. Nilabanan ko iyon, pero hanggang patagal ng patagal, di ko na kaya.

Nagpatuloy siya sa pagyugyog sa 'kin.

"Please, Gwen," Pagmamakaawa niya.

"I'm not Gwen! Kahit kailan, hindi ako naging si Gwen! So stop murmuring her goddamn name! I don’t even know her!" I screamed. That's it. I lost all of my energy. Pero kaya ko pa namang magmulat ng mata. Not until she slapped me hard.

"Bakit ayaw mong ilabas ang kapatid ko r’yan, ha? Pakay din ba ito ni Eigen at ang ina niya para masaktan nila ang mga ka-uri ko?" She cried again. Nababaliw na ba siya?! "Nasaktan niyo na ako, ang mga kalahi ko! Ano pa ba ang kailangan niyo? Wala kaming ginawa sa mga kalahi niyo! Nananahimik kami, alam niyo ba iyon?"

Napatawa ako ng pagak habang umuubo na dahil sa kawalan ng hangin. "Kung alam ko sana, sinabihan na kita kanina lang na nandito ang tanginang kapatid mo. Na kaya pala kamukha ko 'yang bwisit na kapatid mo. Kingina, sino ba may sabi na ang kapatid mo ay nasa loob ko?"

"You called me ate! Isa 'yong patunay na nand'yan nga ang kapatid ko sa loob mo! Her... Her soul must be—"

Natigilan sa pagsalita ang babaeng nasa harapan ko at marahas na napalingon sa kurtinang pinto ng isang maliit na tent kung nasaan ako. A not familiar man entered the tent.

Hindi na ako nakinig sa sinabi ng lalaki. I prayed to God. Sana maka-connect ako kay Eigen. I have to reconnect to him. I need him.... I can't afford to lose him and myself.

Humihinga ako ng malalim para makakuha ng sapat na hangin, ngunit hindi talaga sapat. Mabibilang ko na kung ilang segundo nalang ang itatagal ng ulirat ko no'ng may matanggap ako na mensahe sa utak ko.

"Freya! Freya, where are you? Please, answer me—"

Pinikit ko ang mata ko bago ako mabilis na sumagot.

"Desfor.... 'Yan lang ang alam ko kung ano o nasaan ako. Hindi ko nga–nga alam kung lugar ba iyan o tawag sa mga kagaya niya. Please, Eigen—"

Something inside me wants to get out. I immediately breathe for more air, but feels like my lungs got holes. Sumigaw ulit ako sa sakit. Hindi ko na kaya.... Parang hinahati ang katawan ko sa dalawa. Marahas kong pinilig ang ulo ko at pinikit ang mata, sakaling mawala ang sakit pero hindi talaga.

Just as the time I lost my concious, a memory flashed on my head.

'In your 21st birthday, umuwi ka ng Navillera. '

'There's a box and a pierce of parchment hidden in the mosy back of the statue. Kunin mo iyon at sabihin ang mga salita na nasa parchment paper pagdating ng birthday mo.'

It's my.... 21st birthday later....

-

Hendrick

Kunot na kunot ang noo ni alpha habang nakakuyom ang kamao sa ibabaw ng lamesa. Hindi ko mabasa ang ekspresyon niya ngayon. But I saw how his eyes glinted in pain and sorrow.

Napangiti ako.

He must be in love with my best friend, huh?

Ipinagkibit balikat ko iyon at nagpatuloy sa pagtanaw sa mapa ng Central Navillera no'ng tumunog ang upuan na inuupuan ni Alpha. I drifted my gaze at him and saw how shocked he is.

"Sa—"

He stiffened.

Ang nakakuyom niyang kamao ay bumuka na. Ang mukha ay ‘di maipinta. His eyes turned red, but now, it's not because he was changing into his form.

It's because he was crying.

"Alpha? W-what— anong nangyayari?" Natataranta kong sabi habang dinadaluhan siya. Hindi siya umimik o gumalaw man lang. Para itong naugat sa kinatatayuan nito.

Hinayaan ko siyang manahimik. Alam kong magsasalita rin ito maya-maya.

And I'm not wrong.

"Since the day I was born, never did I told myself that I was useless. Because I know, I'm not. I'm not. Kaisa-isahang Eigen lang ang nabubuhay sa buong mundo. Pero bakit ngayon? Why do I feel like a useless s**t?" Naguunahan sa pagtulo ang luha nito. "The day my mom killed Gwen, I didn't even do anything. Wala akong ginawa para pigilan—"

"Kasi mahal mo si tita, Eigen—"

"Kasi isa akong estupidong lalaki na walang magawa. A f*****g powerless wolf. The day she died, my other half died too. That's what I thought. Not until that insanely stupid girl came into my life, the dark gray color became more colorful than ever. Naging makulay ang buhay kong malapit nang mamatay. Hendrick, I'm useless. I'm freaking useless. Wala akong nagawa sa mate kong pinatay. Wala akong nagawa sa kapatid kong nawawala. Wala akong nagawa noong nawala ang isa sa mga mahalagang pinsan ko. Wala akong nagawa noong humingi ng tulong ang babaeng mahal ko," he sobbed.

Agad ko siyang hinila at pinalapit sa 'kin. Niyakap ko siya at pinatahan.

Sometimes, you need to cry it all out. Hindi lahat ng oras, kailangan mong isarili ang mga problema mo.

"You're not useless like what you think, Alpha. Alalahanin mo kung paano ako nabuhay dahil sa 'yo ," ngumiti ako ng mapait habang inaalala iyon. "Kung hindi dahil sa 'yo, wala sana ako ngayon. Wala ka sanang gwapong beta ngayon."

Narinig kong tumawa ng mahina si Eigen, pero humihikbi pa rin.

I miss this side of Eigen. After those years of being an obdurate alpha, ngayon ko lang ulit narinig ang tawa niya.

"Eh kasi nga, pinsan kita at marami rin akong utang sa inyo. I can't lose you. I’d probably lose myself if I ever lose you too."

"You're not useless, okay? Kung ayaw mo maniwala sa 'kin, labas tayo at magsurvey tayo kung paano at gaano karaming tao dito sa Laythel ang natulungan mo."

Tumawa ulit siya. Alam ko, malapit na. Malapit nang bumalik ang dating Eigen na nakilala ng lahat.

At alam ko rin, dahil 'yon sa kan’ya.

"Teka nga, bakit ka nga umiyak?" Tanong ko. Mabilis niyang pinahid ang kan'yang mga luha. Kanina, nakakita ako ng lungkot, ngayon naman, takot at galit.

"Hendrick, tulungan mo ako. Tulungan mo akong hanapin si Freya."

"Of course, I'll help you! Pero saan nga tayo magsisimula—" pintuol niya ako at nagtungo sa lamesa kung saan ang mapa ng Central Navillera nakalatag.

"I know where she is...."

Nakakunot ang noo kong napatingin kay Eigen. Paano?

"Saan at paano?"

"Freya's been able to reconnect to me earlier. She said the word Desfor."

Nakapameywang akong hinarap siya. "Alam mo ba kung saan iyon?"

Ngumiti siya. Ang ngiting nakakapanindig-balahibo.

"I certainly know where."