Karanlık yara (+18)

Dönüş

Gülbahar saatlerdir ameliyatdaydı Saniye teyze ameliyathanenin önünde bekliyordu saatlerdir. O iyi olsun diye dualar ediyordu.Bi anda kapı açıldı bir hemşire çıkmıştı içerden “Kızım ameliyat bitmedimi Gülbar nasıl yaşıycakmı” diye panik halinde hemşireden sorusuna yanıt bekliyordu “Çimdilik birşey söylemem doğru olmaz” diyip gitdi Saniye teyzenin kalbi sıkışıyordu o da anlamışdı işlerin iyi gitmediyini. Bir kaç dakika sonra aynı hemşire yanında beş hemşireyle birlikde ameliyathaneye girmişdi.

Ameliyathanede durum hiç iyi deyildi çok zor bir ameliyatdı.Ameliyatın dördüncü saatiydi .

Süreyya hanım: Esin çok şükür iyiydi hiç birşeyi yoktu bebek de gayet iyiydi eve dönüyordum.Döner dönmez o uğursuz kızı konaktan atıcam.Eve vardığımızda konağa girer girmez ahıra doğru adımladım.Kapıyı açtığımda Gülbaharın burda olmadığını gördüm yer kandı. Ahırdan çıktığım gibi “O uğursuz kız nerde kim sakladı onu” diye bağırdım .Herkes birbirine bakıyordu. “Eğer onu alıpta biriniz sakladıysanız sizi Mardinden sürerim anladınızmı beni hadi söyleyin toplu olarak mı atayım hepinizi sürerim burdan” sinirden tansiyonum oynamıştı koeumalardan biri yaklaşıp “Hanımım Saniye teyze onu ordan çıkardı şimdi hastanedeler” demesiyle küplere binmiştim “Hemen beni hangi hastanedelerse oraya götür”. Yarım saatin sonunda hastaneye geldiyimizde adamlarım onun Ameliyathanede olduğunu söylemiş beni de oraya götürmüşlerdi. Saniyeyi ameliyathanenin önünde ağlarken gördüm. “Sana bu kızı buraya getirmeni kim söyledi benim lafımın bir hükmü yokmu senin için?” “Hanımım ölüyordu kıyamadım bağışlayın beni”

Ameliyathaneden bir doktor çıkmıştı bu sırada “Hastanın yakını sizmisiniz?” “Evet benim” dedi Saniye teyze “Doktor noldu iyimi kızım?” “Malesef hastanın kalbi durdu”. Saniye teyzenin gözleri karardı ve yere düştü Süreyya hanım şok olmuştu sevinsemiydi üzülsemiydi bilemiyordu. Birden hemşirelerden biri ameliyathaneden çıkıp “hasta hayata geri döndü yaşıyor” dedi. Bu kız dokuz canlıydı ölmüyordu bi türlü dedi kendi kendine Süreyya hanım.

Gülbahar:

“Anne baba sizi çok özledim beni de alın yanınıza lütfen burda çok acı var dayanamıyorum” Gülbahar anne babasını görüyordu kalbi durmuştu ama.

“Olmaz kızım sen yaşamalısın sen mutlu olmalısın bunu hakediyorsun”

“Hayır baba ben sizin ölümünüze sebep oldum affedin beni lütfen beni de alın”

“Canım kızım senin hiç bir suçun yok sen masumsun yaşa hayatını doya-doya yaşa ikinci bir şansın var senin bunu iyi deyerlendir seni üzen herkesden bir-bir intikamını al sana güveniyorum”

“Hayır baba anne gitmeyin yalvarırım”

Anne babası gitmişti Gülbahar yine yanlızdı ama ikinci bir şansı vardı yaşamak için.Gözünden bir damla yaş düştü son bir elektroşok verdiklerinde Gülbahar hayata dönmüştü eskisi gibi olmiycaktı artık. Artık onu üzemezlerdi.