Karanlık yara (+18)

Sessiz yılan

Gülbahar :

Gözümü açtığımda hastanedeydim başımda bir kaç hemşire vardı “Noldu bana?” dedim güçlükle de olsa

“Gülbahar hanım ağır bir ameliyat geçirdiniz kendinizi fazla zorlamayın”

“Tüm vücudum ağrıyor ne kadar kalıcam burda?”

“Çok ciddi bir ameliyat geçirdiniz uzun bir süre doktor müşahidesi altında olucaksınız ameliyat başarılı geçti başka bir komplikasyon gelişmesin diye sizi uzun süre misafir edicez burda şimdi kendinizi çok yormayın dinlenin”dedi hemşire ve odadan çıktılar.

O olaydan sonra acaba bebek düşmüşmüydü Alparslanın karısı nasıldı.Eğer onlara birşey olsaydı beni suçlarlardı zaten hayatımı cehenneme çevirmemiş gibi nefes almama dahi izin vermezlerdi.”

İlaçların etkisinden kendimi bitkin hiss ediyordum.Kimse kapıyı tıklatmıştı.

”Gel”

İçeri Saniye teyze girmişti “Kızım Allahıma şükür yaşıyorsun.Allahım dualarımı kabul eyledi şükürler olsun” deyip yanıma yaklaştı alnımdan öpüp saçımı kokladı.

“Sana birşey olucak diye çok korktum”

“Keşke ölseydim annemle babamı gördüm beni yanlarına almadılar onlar da beni istemedi”

“Hayır kızım onlar senin yaşamanı hayat dolu olmanı isterlerdi öyle söyleme”

“Babam da sün yaşamalısın ikinci bir şansın var demişti”

“Ha bak görüyormusun baban da öyle söylemiş öyle ölmek falan söyleme öyle şeyler Allahım korusun seni gençsin elbet bir gün kurtulucaksın bu cehennemden sen de mutlu olucaksın ben hiss ediyorum”

“Saniye teyze Esinin bebeyi nasıl ?”

“Gayet iyi hiç bir şeyi yok”

Bebeyin iyi olması beni rahatlatmıştı.

“Saniye teyze uyusam sana ayıp olmaz dimi”

“Hayır kızım olmaz uyu sen ağır ameliyat geçirdin zaten”

“İlaçlar sersem etdi beni teşekkür ederim”

“Ben koltukta oturup biraz örgü örücem sen rahat uyu birşey olursa seslen bana”

“Tamam teşekkür ederim”

Hemen kendimi uykunun kollarına teslim etdim.Göz kapaklarım ağırlaşmıştı taşıyamıyordum gözlerimi kapatdığım gibi uykuya daldım.

Esin:

“Bu orospu ne zaman çıkıcak hastaneden hizmetçimiz hastanede keyif çatıyor”.Bebeye birşey olsaydı onu kendi ellerimle boğardım.Süreyya anne de yanımda oturmuştu kahvaltıdan sonra kahvelerimizi alıp avluya geçmiştik.

“O bensiz havemi içiyorsun eltim” demişti Nergis yanlarına gelip.

“Sensiz olurmu dur şimdi sana da söylüyorum kahve”

“Çiçek Nergis hanıma sade bir kahve getir”

“Tabi hanımım”

“Eee ne zaman çıkıyor bu kuma bozuntusu?”

“Bilmem anne sahiden ne zaman çıkar?”

“Üç güne falan çıkar her halde bende bilmiyorum ama keşke ölseymiş kurtulamadık bundan Saniye de başından ayrılmıyor hele bir iyileşip gelsin ikisini de kapının önüne koyucam bıktım bunlardan”

“Alparslan ne zaman geliyor sana birşey söyledimi anne ?”

“Evet iki gün sonra gelicek”

“Gelse de bebeyin odasını hazırlasak” demişti Esin.

Nergis Esinden nefret ediyordu aslında.Demirle sırf Alparslana yakın olmak için evlenmişti.Demir çok pasifti erkek gibi erkek deyildi.Alparslan gibi karizması kararlı duruşu yoktu.Alparslanın damarlı ellerini içinde istiyordu onu tek tatmin ede bilecek kişi Alparslandı .Onun için Demiri bile öldüre bilirdi.Bebeyi öldürüp Gülbaharın üstüne atma planları kuruyordu.Eğer plan başarılı olsaydı Demiri öldürüp Alparslanla mutlu ola bilecekti.Esini de ortadan kaldırmalıydı tabii ki.Sessizce iz bırakmadan hall edicekti herşeyi