Dear wife mafia มาเฟียกับเมียคนโปรด

A episode ที่ 11 คุณหนึ่งเป็นคนเอาแต่ใจ

Dear wife mafia11?✅

มาเฟีย กับเมีย คนโปรด

A episode ที่ 11

คุณหนึ่งเป็นคนเอาแต่ใจ

โดย GINOICHI

"ไม่ซักหรอคะ"

อัญญาถามขึ้น

"เก็บใว้แบบนั้น...จะเก็บใว้ดู"

ศิปกรเอ่ยหน้าตาย ชนิดที่คนถามไปต่อไม่ถูก

คนไม่ซักผ้า เธอเองก็เคยเห็น

แต่ไอ้การเก็บผ้าที่มีแต่คราบอย่างว่าใว้ดู เธอคิดว่าคนปกติเค้าไม่ทำกันเท่าไร

'หรือเขาไม่ปกติ?'

คำถามเกิดขึ้นในใจ โดยไม่รู้เลยว่า สีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามอยู่ในสายตาเขาทั้งหมด

ร่างเล็กถอยกรูดคว้ากระเป๋าเตรียมจะเดินออกจากห้อง

ดางตาคมเหลือบมอง ระบายยิ้มบนหน้าแบบสบายๆ

'อยากหนีก็หนี ไม่ได้รีบตาม'

เชื่อหัวไอ้หนึ่งสิ ไม่นานคนตัวดีต้องล่าถอยกลับมานอนซบอก"

'เหยื่อหลงมาเข้าปากทั้งที

ใครจะปล่อยหนีก็ทำแต่ไม่ใช่ไอ้หนึ่งแน่!

อัญญาเปิดประตู เดินตรงดิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ในหัวแอบนึกสงสัยที่ชายหนุ่มไม่ฉุดรั้ง หรือเอ่ยสักคำ

'มันดูง่าย...ง่ายเกินไป'

ดวงตากลมโตกวาดมองรอบตัวอย่างหวาดๆ ทันทีที่เท้าแตะลงถึงพื้น ใบหน้าหวานซูบซีดลงจนแทบไร้สีเลือด

นอกจากมีชายชุดดำ เดินอยู่หลายมุมในบ้านยังมีหญิงชรา และบริวารของเขาอยู่เต็มห้อง

ความคิดที่จะหนีถูกพับเก็บไปอัตโนมัติ

แปลเปลี่ยนเป็นแผนใหม่เอ่ยปากให้ผู้ใหญ่ช่วยคงดูจะเข้าทีกว่า

"หนู เดินมาหาฉันตรงนี้หน่อย"

หญิงสูงวัย ที่นั่งรออยู่นานเอ่ยเสียงแหบทุ้ม

เหล่าบริวารที่นั่งรุมล้อม เหลือบตาขึ้นมองเธอเพียงชั่วครู่แววตาสงสัยที่ถูกสาดเข้ามาสร้างความอับอายให้เธอจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

อัญญารวบรวมสติเดินตรงเข้าไปหา มือขาวบางพนมไหว้ ผู้ใหญ่ตรงหน้าด้วยกิริยานอบน้อม

"ไหว้พระเถอะ" คุณหญิงอนันดายิ้มรับ

ดวงตาคมมองพินิจหญิงสาวอย่างพิจารณา

ต้องยอมรับว่าเธอ....ถูกใจ

"นั่งลงก่อนสิ" ถ้อยคำเชื้อเชิญ ที่เป็นมิตรกับไม่ได้ทำให้คนที่กำลังคิดหนีรู้สึกดี อัญญา ช้อนตาขึ้นมองชั้นสองดวงตากลมโตสั่นระริกทั้งลังเลทั้งหวาดหวั่น

หญิงสูงวัย เหลือบตามองตาม ครุ่นคิด ใบหน้าเหี่ยวย่น ยิ้มบางๆ

"ถ้าคิดจะหนีคนบนนั้นหนูอย่าพยามเลยหนียังไง ก็หนีไม่พ้น"

สิ้นเสียงทุ้มอัญญาหันขวับมามองหญิงตรงหน้า ด้วยแววตาอ้อนวอน

ตึก ตึก ตึก ตึก

เสียงเดินหนักแน่น ตามแรงอารมณ์ ดังแว่วไกล้เข้ามาเรื่อยๆ

อัญญาที่คราวแรกนั่งนิ่งสงบ ตัวเริ่มสั่นเทิ้ม เธอเพิ่งเข้าใจอารมณ์เวลาที่เหยื่อพยายามซ่อนตัวจากฆาตกรโรคจิต

นั่นแหละ เธอกำลังรู้สึกแบบนั้น แบบนั้นเลย

ศิปกรย่างสามขุมเข้ามาหา คนเข้มขรึมวันนี้ดูใจเย็น ริมฝีหนาหนาคาบบุหรี่ราคาเเพงพ่นควันลอยครุ้ง ชายหนุ่มสวมเพียงกางเกงวอมเอวต่ำ โชว์กล้ามหน้าท้อง และแผงอกแน่นคล้ายกับคนที่ออกกำลังกายอย่างหนัก

ทั้งๆที่เธอเจอเค้าแต่ละหน ชายหนุ่มก็เมาเหมือนหมา

"หิวรึไง..เดินลงมา..ไม่รอผมเลย'

อัญญาตัวเเข็งค้าง ใจเต้นโครมคราม มือน้อยสั่นเทา จนต้องกุมกันใว้แน่น

ศิปกรมองดูท่าดีคนตรงหนาหัวคิ้วหนาขมวดมุ่น

"เป็นอะไร..คุณทำเหมือนกลัว"

"กลัวผมทำไม...ผมเคยทำอะไรคุณหรือยัง"

เสียงขรึม ที่ดูจะขบขัน ถามขึ้น

พร้อมกับแสดงสีหน้าใสซื่อจนคนฟังเริ่มโมโห

'พูดออกมาได้เต็มปากเต็มคำ เขาไม่ทำแล้วหมาที่ไหนมันทำ'

อัญญา อยากจะพุ่งเข้าไปตะกุยหน้าหล่อนั่นเสียให้รู้แล้วรู้รอด เธอนึกกร่นด่าตัวเอง ที่หน้าจะหยาบคายมากกว่านี้อีกสักนิด หน้าจะแข็งแรงกว่านี้อีกสักหน่อย

ถ้าเป็นแบบนั้น อย่างน้อย วันนี้เขาเองก็ต้องโดนสะบ้าง

"สายตา มันฆ่าคนไม่ได้นะ"

"แล้วก็...ด่าในใจ...พี่ไม่ได้ยิน"

ศิปกรเอ่ยเสียงขรึมเอ่ยเรื่อยๆ ทันทีที่บุหรี่หมดมวล

มือหนากดจิ้มลงถาดข้างหน้า ราวกับเป็นเรื่องเคยชิน ทั้งๆ ที่ตรงหน้ามีผู้สูงอายุนั่งอยู่ทนโท่

ที่สำคัญเลย เขารู้ความในใจเธอ

ชายตรงหน้า อ่านเธอขาด

ขาดจนทะรุปุโปร่ง

แบบนี้ไม่ดีแน่

อันตรายเกินไป

"เอื้อก" อัญญากลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากรำบาก

"อธิบายมาหน่อยตาหนึ่ง นี่มันคือยังไง ทำไมถึงไปหอบหิ้วกันมา

หญิงสูงวัยปรายตามองหลานสายด้วยสายตาอ่านยาก

"ดูไม่รู้รึไง...ว่าเพิ่ง....เอา กันมา"

คนหล่อตอบหน้าตายยกน้ำขึ้นจิบสบายอารมณ์

อัญญาสะดุ้งเฮือกใบหน้าหวานหันขวับมองคนข้างๆ ที่เล่นหนักข้อขึ้นทุกที

"คุณหนึ่ง" เสียงหวานที่เข้มขึ้นพยายามเอ่ยเรียกสติ

"ตาหนึ่ง จริงจังรึป่าว ที่พูดมา"

คุณอนันดาถามย้ำ แววตาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมา เธอดูออก ว่าหลานชายจริงจัง ส่วนแม่สาวข้างๆ เขาไม่เล่นด้วย

"ไม่จริงจัง จะพามาทำไม"

"พามาเอา...แล้วก็ ตั้งใจจะให้อยู่"

"ขีดเส้นใต้คำว่า อยู่แล้ว อยู่เลย"

อัญญาแข้งขาอ่อน