Dear wife mafia มาเฟียกับเมียคนโปรด

A episode ที่ 15 ยิ่งหนี กลับ ยิ่งเจอ

Dear wife mafia5?

มาเฟีย กับเมีย คนโปรด

A episode ที่ 5

ยิ่งหนี กลับยิ่งเจอ

โดย GINOICHI

"คุณหนึ่ง อย่าทำเอย เอยยอมแล้ว"

ศิปกร คลายอ้อมแขนออก อัญญา ถลาถอยหนี ร่างเล็กหายใจฮวบฮาบ

"คราวหลัง อย่าทำเหมือนไม่รู้จักกันอีก"

"ที่บอกว่า...ถูกใจ..ก็คือ..ถูกใจ"

"อย่าพยามขัดขืน เพราะไม่มีอะไร ที่ผมจะเอา แล้วไม่เคยไม่ได้"

"อย่ามาเอาแต่ใจกับเอย ถ้าเอยไม่ชอบ ก็คือไม่ชอบ"

อัญญาตวัดสายตามองอย่างโกรธเคืองชายตรงหน้า ที่เจอกันหลายที แต่ไม่เคยมีความรู้สึกดีๆเลยสักครั้ง

คุณหนึ่งหน้ากลัว รังสีบางอย่างในตัวเขาทำให้เธอกลัว ยิ่งวันนี้ยิ่งทำให้เธอรู้ว่าเขาหน้ากลัวจริงๆ

" อย่าท้าทายผม"

"อีกอย่างผมพี่คุณ"

ศิปกร เอ่ยเสียงขรึมรับกับใบหน้าหล่อที่เรียบตึงขึ้นทันตา

" เอยเป็นลูกคนโต คุณหนึ่งอย่ามานับพี่นับน้องกับเอยนะ"

สุ่มเสียงหวาน ที่เข้มขึ้นเรื่อยๆ เอ่ยขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวที่ถอยกรูดไปจนชิดผนัง เมื่อเห็นเขาไม่ตามอัญญารีบหันหลัง จ้ำอ้าวเดินหนีออกจากสถานการณ์อันตลายนี้ทันที

อาชา ที่เพิ่งเดินเข้ามา มองตามคนร่างเล็กที่เดินออกไปใบหน้าคมฉายแววสงสัย

" คนเรา มันแปลกตรงไหนรู้ไหมอาชา แปลกตรงที่ว่า รู้ว่าหนีไม่ได้ ก็ยังจะหนี รู้ว่าสู้ไม่ได้ ก็ยังพยายามจะสู้ "

อาชา มองสบตาเพื่อนรัก ที่ควบตำแหน่งเจ้านาย อย่างไม่เข้าใจ

" กูเห็น เขาก็อยู่ของเขาดีๆ มีแต่ มีคนอัปรีย์ จ้องจะเข้าไปแทรกแซงชีวิตเขา"

ศิวกร ตวัดสายตามองเพื่อนรัก ด้วยสายตาคมกริบดั่งใบมีด ที่สามารถเชือดคนตายได้ในครั้งเดียว

"อย่ามอง ดูเหมือนถูกมึงฆ่าด้วยสายตา สยองสัส ดูขนกูดิ กูไม่ได้ปวดขี้นะ กูกลัวมึง"

อาชาเอ่ยเย้าหวังแก้สถานการณ์ก่อนหน้า แต่เมื่อมองสบตา ดูแล้วแผนที่พึ่งคิดออกมาคงไม่เป็นผล

ตายังคมเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือเขียวขึ้นอีกหนึ่งระดับ

ยิ่งอยู่ในระยะไกล้มือไกล้ตีนแบบนี้ สวัสดีการดีๆที่มีแทบอยากจะขอเปลี่ยนเป็นหลุมหลบภัย

เอาแบบที่หลบได้ดี หลบได้ชัว

ควันระเบิดขมุกขมัวก็เข้าไม่ถึง

จังหวะนี้เซฟอาชาด้วย

เซฟหน่อย อย่างน้อยก็ในถานะเลขามือหนึ่ง

"ถ้าไม่ช่วยพาย กรุณา อย่าลากตีนไว้ ให้มันจม"

ศิปกรเอ่ยเสียงเข้มจนอาชาต้องถอนหายใจอย่างยอมจำนน

ร่างกำยำ เดินตรงไปยังกระจกใส ดวงตาเรียวรี

มองจ้องคนที่เดินอยู่ด้านล่าง พรางลูบริมฝีปาก

สำผัสเมื่อสักครู่ยังติดตรึง กลิ่นหอมเย้ายวน คงเหลือใว้ ที่ปลายจมูก

"อย่ามองด้วยสายตาแบบนั้น จากที่ไม่เคยมีความดี มันดูเหี้ยกว่าเดิม"

อาชาเอ่ยย้ำเตือนสติ แต่คนที่จิตใต้สำนึกลงรากลึกจนเกินจะขุดกับไม่คิดตาม

"มึงรอดู " มือหนาชี้ไปที่จุดหมาย

"คนนี้ กูจะเอา" เสียงขรึมเอ่ยหนักแน่น

หลายวันผ่านไป ที่อัญญาไม่กล้าออกไปใส่บาตรที่เดิม ประสบการณ์ครั้งล่าสุด ที่เจอคุณหนึ่ง ทำให้เธอ ไม่กล้าเสี่ยง ที่จะพบเขาอีก

ร่างขาวเนียน ยืนรออยู่หน้าปากซอย โดยที่ไม่รู้ตัว ว่าคนที่เธอหวาดกลัว แอบมองดูด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ นิ้วมือเรียวเคาะคอนโซลรถเป็นจังหว่ะ ดวงตาเรียวรี มองหญิงสาวริมฝีปากหนาเหยียดยิ้ม

'คนบางคน กลับไม่รู้ ยิ่งวิ่งหนี กลับยิ่งเจอ ยิ่งถอยห่าง กลับยิ่ง เข้ามาใกล้'

"จัดการเลย"

เสียงขรึมสั่งคนปลายสายให้ดำเนินการตามแผน

ที่เจ้าตัวคิดค้นมาอย่างแยบยล

อัญญา เดินกลับเข้ามา ที่ออฟฟิศ

BM Marketing & Engineering

อีกครั้งอย่างประหม่า ใจจริง เธอไม่อยาก จะกลับเข้ามาเหยียบด้วยซ้ำ แต่ด้วยงานที่รับเอาไว้ก่อนหน้า ทำให้ไม่สามารถปฏิเสธได้ ดวงตากลมโต เหลือบซ้ายแลขวาด้วยความละแวดระวัง

หญิงสาวเฝ้าบรรยาย ตั้งแต่ต้นจนจบ โดยเลือกใช้คำ ที่กระชับๆฉับไว เธอเลี่ยงที่จะถาม เพื่อจะจบสรุปบทให้ไวที่สุด การบรรยาย ผ่านไปได้ด้วยดี จนถึงบทสุดท้าย เลขาสาว เดินเอาน้ำหวานแก้วโต มาส่งให้

อัญญายิ้มรับ ก่อนจะขอบคุณเธอไปเสียยกใหญ่ อารามคอแห้ง ทำให้หญิงสาว ดื่มไปจนหมด ไม่คิดหน้าคิดหลัง

ศิปกร มองภาพตรงหน้า ยิ้มมุมปาก

อัญญาถอนหายใจอย่างโล่งอก หลังจากการบรรยายพิเศษจบลง มือเรียวเล็ก เก็บของใส่กระเป๋า หมุนตัว หมายจะเดินกลับ แต่กลับถูกคนตรงหน้า ฉุดรั้งเข้ามาหา

ใบหน้าสวยแตกตื่น เดจาวู ภาพเหตุการณ์ในคราวก่อน ย้อนกลับเข้ามาหา หญิงสาวมองคนตรงหน้าพรางพิจารณาดูท่าที

วันนี้คุณหนึ่งแปลกไป

ไม่คุกคามเธอเหมือนเคย

มีเพียงใบหน้าหล่อนั้นที่ยิ้มแปลกๆ

ไม่กี่นาทีต่อมา ร่างบาง ร้อนวูบวาบ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เหงื่อเม็ดโต ผุดพรายขึ้น กายสาวสั่นสะท้านเริ่มเสียการควบคุม

ศิปกรหัวเราะในลำคอ "หึ หึ"

อัญญา ช้อนตามอง คนตรงหน้า