ตอนที่ 1 จูบแลกใจ
1919 Words
ตอนที่ 1
จูบแลกใจ
เสียงหวานพูดไปก็ขยับร่างกายบอบบางเข้ามาแนบชิดกับชายหนุ่มด้วยความถือดี เพราะรู้ว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางปฏิเสธเธออยู่แล้ว และมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เพราะนอกจากเขาจะไม่ขยับไปไหน วอร์ยังยอมให้เซียร่าส่งเรียวแขนสวยขึ้นมาคล้องคอ จนใบหน้าของเราสองคนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดกันและกัน
ก่อนที่ความเคยชินจะทำให้วอร์ตระกองกอดเอวบางไว้เช่นกัน เนื่องจากเธอต้องเขย่งตัวเองให้สูงเท่าเขา
วอร์ยืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าหล่อเหลาก้มมองแก้มแดงก่ำ นั้นด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก แทนที่เขาจะเป็นฝ่ายควรชินกับความรุกหนักของเธอที่มันเริ่มแรงขึ้นทุกวัน แต่ลึกๆ แล้วก็อยากให้เธอเชื่อฟังกันบ้างสักนิดก็ดี
“หยุดอ่อย”
“ทำไมล่ะ นายไม่มีความรู้สึกอยากอึ๊บฉันบ้างเลยเหรอวอร์”
“เซีย เธอเป็นผู้หญิง”
“แล้วเป็นผู้หญิงมันมีอารมณ์ไม่ได้หรือไง”
“มีได้ แต่นี่เพื่อน”
“แล้วฉันเคยบอกเหรอว่าฉันอยากเป็นเพื่อนนาย!”
เรียวแขนเล็กสะบัดออกจากลำคอหนาและดีดตัวออกห่างทันที ก่อนจะยืนกอดอกจ้องหน้าอีกคนที่ชอบย้ำหนักย้ำหนาถึงความสัมพันธ์ที่ตัวเองไม่อยากได้ ทั้ง ๆ ที่เธอก็ชัดเจนมาตั้งแต่เริ่มว่ารู้สึกยังไงกับเขา ทั้งยังเป็นฝ่ายคอยตามจีบตามหยอดมาตลอด จนเพื่อนสาวของเธอต้องคอยเตือนว่าให้หยุดไล่ล่าผู้ชายได้แล้ว
แต่ให้ทำไงได้ก็ใจมันชอบ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนก็ไม่พักไม่ได้ แต่อาจจะมีบ้างที่แวะไปตั้งหลักแล้วกลับมาสู้ใหม่
อยากโกรธจนไปต่อไม่ไหวแล้วหายๆ ไปเลยก็ทำไม่ได้เสียที
“ไปนั่งกินขนมสงบสติอารมณ์ตัวเองข้างในไป เดี๋ยวสั่งน้ำหวานมาให้”
“ไม่กิน” หญิงสาวสะบัดหน้าหนีอย่างไม่ต้องการ วอร์เห็นอีกฝ่ายเง้างอนเรื่องเดิม ๆ ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกรำคาญหรืออะไร เพียงแต่ไม่รู้ว่าควรจะต้องทำยังไงให้ปัญหานี้ระหว่างเขากับเธอมันจบลงเสียที
“เดี๋ยวฉันจะกลับแล้ว”
“อืม”
“...” เซียร่ามองอีกคนที่มอบคำตอบไม่ถูกใจกลับมาด้วยหางตา แล้วพอเห็นเขากลับไปสนใจเช็ดรถต่อก็มองบนแรงๆ หนึ่งที เป็นผู้ชายที่จืดชืดอะไรขนาดนี้นะ! นอกจากจะไม่ง้อเธอแล้วยังไม่ยื้อกันด้วย
“จะไปไหน?”
“เรื่องของฉัน เป็นแค่เพื่อน”
“...”
ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก็สะบัดก้นเดินหนีด้วยความเง้างอน
ขณะที่วอร์ก็ทำเพียงมองตามนิ่งๆ อย่างข่มอารมณ์ เนื่องจากทางที่คนตัวเล็กเดินไปนั้นเป็นทางพิทเลน ซึ่งเป็นเส้นทางระหว่างพิทกับแทรค หรือที่เอาแบบเข้าใจง่ายๆ ก็คือเส้นทางเข้าออกของพิทนั่นแหละ
แล้วประเด็นคือตลอดระยะทางมันมีแต่พวกช่างและ
วิศวกรผู้ชายไง ทำให้วอร์ต้องทิ้งผ้าเช็ดรถแล้วเดินตามคนตัวเล็กไป เพราะกลัวเธอจะเกิดอันตรายหรืออาจไปทำตัวขวางคนอื่นได้ เขาไม่ได้หวงหรืออะไร แค่กลัวยัยคุณหนูจะไปก่อกวนช่างจนไม่ได้ทำงานก็เท่านั้น
“แหม่ ตามติดตูดเป็นขี้เลย” เสียงของลุกซ์เอ่ยแซวขึ้น เมื่อพอเงยหน้าขึ้นมาจากการเช็คสภาพรถก็เห็นยัยคุณหนูเดินกระแทกเท้าหน้างอจนหางม้าสะบัด และก็คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าอีกเดี๋ยววอร์ก็ต้องเดินตามมา และมันก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ จนอดแซวไม่ได้
“ก้มหน้าทำงานของมึงไปเถอะ ไม่ต้องเสือกเรื่องกู”
“ให้กูกับไอ้กระทิงช่วยไหม รับรองหายงอนมึงแน่นอน”
“ช่วยตัวเองให้รอดก่อน เอาตัวเองรอดเมื่อไหร่ค่อยเสนอหน้ามาช่วยคนอื่น”
“นี่ไม่ใช่คนอื่น นี่เพื่อน”
“...”
“กูอยากช่วยจริงๆ นะเนี่ย ถ้ามึงไม่อยากให้เซียงอนก็เลิกปากแข็งสักที ชอบแงะชักว่าวคนเดียวอะ”
“กูไม่ทำอะไรแบบนั้นกับเพื่อนอยู่แล้ว”
“...” ประโยคนั้นเอ่ยขึ้นกับลุกซ์สองคน แต่ดันดังไปเข้าหูร่างเล็กที่กำลังเดินเข้าพอดีจนเท้าเล็กหยุดชะงัก อาการงอนก่อนหน้านี้ที่เหมือนจะลดลงไปตั้งแต่เห็นว่าอีกฝ่ายเดินตามมากลับปะทุขึ้นคูณสิบ แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ตั้งใจให้เธอได้ยินก็ตาม
คำก็เพื่อน สองคำก็เพื่อน นายคงไม่รู้จักยาเสียสาวซินะ!
“คุณเซีย มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ”
เสียงนายช่างคนหนึ่งเอ่ยทักขึ้น ทำให้เซียร่าละความสนใจจากเพื่อนสนิทมามองชายวัยกลางคนไม่คุ้นหน้าคนนี้ด้วยความงุนงง เพราะถึงแม้เธอจะมาที่นี่บ่อย แต่เธอก็ไม่สามารถจดจำช่างหรือนักแข่งได้หมด แต่ก็ไม่ได้ความจำสั้นจนจำใครไม่ได้เลย อย่างน้อยต้องมีคุ้นหน้าคุ้นตากันบ้าง ยกเว้นกับนายช่างคนนี้ที่ไม่ว่าจะเอียงคอมองมุมไหนก็นึกไม่ออกจริงๆ
“ผมเพิ่งถูกคุณศิลาเรียกตัวเข้ามาทำงานที่นี่ครับ คุณเซียเลยอาจจะยังไม่รู้จักผม”
“อ๋อ ยังงั้นเหรอคะ” เพราะพ่อของเธอเพิ่งรับเข้ามาทำงานนี่เอง
“คุณเซียต้องการอะไรไหมครับ”
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ว่าแต่เข้ามาทำได้นานหรือยังคะ”
“อ่า...”
“เซีย”
“...” เสียงเรียกของวอร์ทำให้เซียร่ากับช่างแปลกหน้าคนนั้นหันไปมองร่างสูงที่เดินก้าวมาหาเธอพร้อมกัน โดยช่างคนนั้นพอเห็นว่าหนึ่งในนักแข่งที่ฝีมือเลื่องชื่อไม่ต่างจากนักบิดมือหนึ่งอย่างกระทิงเดินเข้ามาก็รีบก้มหน้าก้มตาทำงานเหมือนเดิม แต่ก็ไม่วายถูกวอร์มองด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยความดุดัน
“ตามมาทำไม”
“เมื่อไหร่จะกลับ”
“เปลี่ยนใจละ ฉันอยากดูพวกนายซ้อม”
ล้อกันเล่นหรือแกล้งปั่นประสาทเขา แววตาเรียบนิ่งก้มมองคนที่ตัวเล็กกว่าแค่อก ทั้งรู้สึกหงุดหงิดและรู้สึกหมั่นไส้ไปพร้อมๆ กัน อารมณ์ของเขาตอนนี้คงไม่ต่างจากอารมณ์ของเธอเท่าไหร่นัก ครั้นเมื่อหูได้ยินประโยคก่อนหน้านี้ แม้จะไม่รู้ว่ารูปประโยคที่ลุกซ์กับเขาคุยกันเป็นแบบไหน แค่ได้ยินคำว่าเพื่อนก็หงุดหงิดแล้ว
“นายจะไปทำอะไรก็ไปทำนะ เดี๋ยวฉันเดินเล่นแถวนี้แหละ นี่สนามของพ่อฉัน”
“...”
คนตัวเล็กปลีกตัวออกมาจากวอร์แล้วทำเป็นเดินดูความเรียบร้อย โดยมีสายตาหื่นกามของเหล่าช่างมองตามกันติดตูด แต่ก็ทำได้เพียงมองเท่านั้นแหละ ไม่มีใครกล้าเด็ดดอกฟ้าหรอก ไม่อยากเอาชีวิตไปเสี่ยง เพราะนอกจากคุณศิลาพ่อของเธอแล้ว ยังมีคุณ หิรัญ พี่ชายของเธออีกคน รายนั้นทั้งหวงทั้งห่วงน้องสาวมาก เกิดใครไปแตะต้องไม่รู้เรื่อง ผ่านมาอีกวันอาจไม่เหลือมือให้ทำงานอีกเลยก็ได้
คนที่กล้าถึงเนื้อถึงตัวลูกสาวครอบครัวนี้มากที่สุดก็คงมีแต่สามหนุ่มนักแข่ง เนื่องจากทั้งสามคนสนิทกับหิรัญและอยู่กับที่นี่มานาน ส่วนพวกที่เหลือก็ต้องเจียมเนื้อเจียมตัว แต่คนตัวเล็กก็ไม่ได้ถือเนื้อถือตัวอะไรเลย เรียกได้ว่าใครไม่กล้าเข้าหาเธอ เธอพร้อมจะเข้าหาทุกคนเอง
แต่เอาเข้าจริงไม่ต้องถึงหูของหิรัญหรอก ถ้ามีเรื่องไม่ดีอะไรเกิดขึ้นก่อนก็ไม่น่ารอดหูของวอร์ไปได้ ยิ่งรู้ว่าคุณหนูบ้านนี้มีความรู้สึกอย่างไรให้กับนักแข่งคนนึงของที่นี่ จากที่ต้องเจียมเนื้อเจียมตัวกันอยู่แล้ว ก็ยิ่งต้องประมาณตนเข้าไปอีก
“น้องเซีย!”
“อ่าว... พี่นักรบ”
“...” วอร์ที่กำลังเตรียมเดินกลับไปยังพิทตัวเองเป็นต้องหยุดเท้าลง แล้วหันกลับไปมองเจ้าของเสียงนั้น ครั้นหูของเขาได้ยินเสียงคนตัวเล็กคล้ายกับเอ่ยทักใครสักคน แถมยังมีเสียงผู้ชายตอบกลับอีกด้วย แน่นอนว่าเสียงนั้นเขาย่อมคุ้นดี แต่ที่สงสัยและอยากรู้มากจนทนไม่ไหวคือ
พี่มันทำไม?
“ไม่คิดว่าจะเจอน้องเซียอยู่ที่นี่ โชคดีของพี่จริงๆ”
“เซียมาดูงานให้พ่อค่ะ พี่รบมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ” หญิงสาวถามกลับด้วยน้ำเสียงสดใสและเป็นมิตร พี่นักรบคือเพื่อนพี่ชายของเธอสมัยเรียน และพี่หิรัญก็ชอบชวนเพื่อนๆ ของเขามาดื่มที่บ้านบ่อยๆ เธอเลยรู้จักมักคุ้นเป็นอย่างดี
รู้ดีไปถึงว่านักรบมีผู้หญิงเยอะแค่ไหน และพี่หิรัญก็ไม่ชอบให้เพื่อนตัวเองมายุ่งกับเธอมากๆ จะมีก็พี่นักรบเนี่ยแหละที่คอยแอบหยอดขนมจีบให้เธออยู่บ่อยๆ
“พี่จะมาหาไอ้รัญ”
“แต่พี่รัญไม่ได้มาที่นี่นะคะ”
“แต่เมื่อคืนมันบอกพี่ว่าจะเข้ามาดูสนามแทนพ่อเรา”
“พ่อให้เซียมาดูแทนแล้วค่ะ”
“เสียดายเลยที่ไม่เจอมัน แต่ได้เจอน้องเซียก็ถือว่ามาไม่เสียเที่ยว”
“...”
ภาพสองหนุ่มสาวยืนคุยกันอย่างสนิทสนมตกอยู่ในสายตาเรียบนิ่งของคนที่ยืนมองอยู่ตลอดเวลาและรอคอยว่าเมื่อไหร่เธอจะมองมาทางเขาบ้าง สำหรับนักรบวอร์เองก็พอรู้จักอยู่บ้าง แต่ถ้าให้พูดคุยด้วยเขาไม่เอา
ไม่ได้อยากเสียมารยาท แต่กูไม่ชอบมันครับ!
แปะ!
“นึกอยู่เหรอว่าจะไปจับเธอแยกออกมายังไงดี” ฝ่ามือใหญ่วางลงบนบ่ากว้าง ก่อนจะตามมาด้วยน้ำเสียงยียวนปนเย้าแหย่ของลุกซ์ดังอยู่ข้างๆ หู
ไอ้นี่มันคงจับตามองเขาอยู่แล้วซินะ
“ดูไอ้พี่คนนี้ก็หลีหญิงเก่งไม่เบา”
“มองแล้วเหมือนใคร”
“เหมือนใคร?”
“...”
“ไม่เหมือนกูครับ เมื่อก่อนอาจใช่แต่กลับตัวกลับใจแล้ว”
“ได้ไม่นานหรอก”
“ก่อนมาปากดีใส่กูมึงหันไปดูเพื่อนมึงก่อน จะโดนเพื่อนพี่ชายลากไปกินแล้วน่ะ ไม่รีบทำอะไรจะเสร็จเขาเอานะเว้ย”
“...”
วอร์ลากสายตากลับไปมองเพื่อนผู้หญิงเพียงคนเดียวของเขาอีกครั้งพร้อมกับความรู้สึกแปลกๆ บางอย่างในใจที่ไม่สามารถบอกได้ว่ามันเป็นความรู้สึกแบบไหน รู้เพียงแต่ว่ามือของเขากำลังกำแน่น ยิ่งเห็นคนตัวเล็กฉีกยิ้มให้นักรบที่ถึงแม้จะเป็นรุ่นพี่ แต่ไม่ใช่รุ่นพี่ที่เขานับถือก็รู้สึกอยากซัดหน้าอยู่เหมือนกัน
เขาก็อยากให้เพื่อนเจอคนที่ดีกว่านี้ ผู้ชายด้วยกันมันดูออกว่าเพื่อนพี่ไม่ได้อยากเป็นแค่เพื่อนพี่ แต่อยากเป็นครอบครัวเดียวกัน และเขาที่เป็นเพื่อนของเธอก็มีสิทธิ์จะช่วยคัดแฟนให้เพื่อนเหมือนกัน
“แล้วใครจะปล่อยให้เสร็จ”
“ไอ้หมาหวงเพื่อนแล้วโว้ย”
- Writer
