“ท่านเจ้าที่ครับ รีบไปช่วยพี่ผักบุ้งเร็วครับ”
“เฮ้ย ตกใจหมดไอ้เด็กนี่”
ท่านเจ้าที่ยกมือขึ้นทาบหน้าอกตัวเองแต่กลับไม่รู้สึกถึงอัตราการเต้นของหัวใจทั้งที่ตกใจแทบแย่ตอนเต๋าโผล่เข้ามา “ลืมไป ข้าตายแล้ว หัวใจไม่เต้นนี่นา”
นึกได้อย่างนั้นท่านเจ้าที่จึงพึมพำกับตัวเอง
“รีบไปเถอะครับ พี่ผักบุ้งแย่แล้วนะครับ”
เต๋าดึงแขนท่านเจ้าที่ให้ลุกขึ้นจากโซฟาสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ท่านเจ้าที่พึ่งสั่งตรงมาจากฝรั่งเศส ท่าทางรีบร้อนของผีเด็กทำให้ท่านเจ้าที่มองพลางขมวดคิ้ว ไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์เท่าไหร่นัก
“เดี๋ยว ๆ มันเกิดอะไรขึ้น เจ้าช่วยพูดให้ข้าเข้าใจได้มั้ย”
“มีผีจะทำร้ายพี่ผักบุ้งครับ”
“ผักบุ้งน่าจะมองเห็นแล้วไม่ปล่อยให้เธอทำร้ายหรอก”
โธ่ นึกว่าเรื่องอะไร ท่านเจ้าที่เอนกายลงบนโซฟาหรูอีกครั้งแต่แล้วแขนก็ถูกเจ้าผีเด็กดึงขึ้นมาอีก
“ไม่ครับ พี่ผักบุ้งมองไม่เห็น ขนาดผมพี่ผักบุ้งยังมองไม่เห็นเลย”
คิ้วของ
