“ตามหาคนรักให้ฉันหน่อยได้มั้ย”
น้ำเสียงขอร้องของแสงจันทร์ทำให้ผักบุ้งถึงกับเบือนหน้าหนีเพราะทนเห็นใบหน้าน่าสงสารนั่นต่อไปไม่ไหว
“ถ้าคุณผีเขาไม่อยากรู้ว่าใครฆ่าเขา แล้วเขาต้องการอะไรล่ะ”
“นั่นสิ ไหนลุงบอกว่าผีที่โดนขังวิญญาณไปเกิดไม่ได้เพราะยังไม่รู้ว่าใครฆ่าไม่ใช่เหรอ”
หลังจากคณิตพูดจบประโยค แก้วที่ทั้งสามคนจับกันอยู่ก็สั่นรุนแรงคล้ายมีใครกำลังเขย่ามันอยู่แต่เมื่อมองไปที่แขนของคนในวงกลับเห็นได้ชัดว่าไม่มีใครขยับแขนเลย
‘ต า ม ห า’
แก้วเลื่อนไปตามตัวอักษรบนกระดาน
“ตามหาอย่างนั้นเหรอ” คณิตพูดขึ้น
‘ค น รั ก’
“คุณผีต้องการให้พวกเราตามหาคนรักรึเปล่านะ”
คราวนี้ตี๋เป็นคนสรุปเอาประโยคมารวมกันซึ่งประโยคขอให้ตามหาคนรักทำให้ตี๋เผลอหลุดพูดออกมาอย่างลืมตัว
“แต่คนรักฆ่าเธอไม่ใช่เหรอ เธอจะตามหาทำไม?”
ผักบุ้งรีบหันขวับไปมองแสงจันทร์ด้วยความตกใจ กลัวว่าผีสาวจะอาละวาดเมื่อได้ยินสิ่งที่ตี๋พูดออกมา
