(ผักบุ้ง)
กริ๊ง กริ๊ง
ฉันควานมือหาโทรศัพท์ทั้งที่ยังหลับตา ใครโทรมาเช้าแบบนี้ ไม่รู้รึไงว่าคนอื่นกำลังนอน
“ฮัลโหล”
“ยัยปลาทองไปอยุธยากัน”
ระบบประสาทฉันประมวลได้ทันทีว่าเสียงจากปลายสายเป็นเสียงของพี่กาย ฉันเลยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย
“อะไรของพี่เนี่ย ไม่ไป”
“ทำไมไม่ไป เก็บของเลย เราจะไปกันสองวัน”
พี่กายก็คือพี่กาย ตั้งแต่กลับมาจากเกาะ พี่กายก็วุ่นวายกับฉันไม่เลิก โทรหาแทบทั้งวันด้วยเรื่องไร้สาระ ไหนจะมาลากฉันออกไปนู่นไปนี่ตามอำเภอใจตัวเองอีก
“บุ้งไม่ไป ก็บอกว่าต้องอ่านหนังสือสอบไง”
“ก็เอาไปอ่านด้วยสิวะ”
“ไม่ไป แค่นี้นะแล้ววันนี้ไปต้องโทรมาด้วย บุ้งจะอ่านหนังสือ!!”
ฉันรีบกดตัดสายก่อนที่พี่กายจะพูดอะไรต่อ แล้วยันตัวลุกขึ้นจากเตียง เอื้อมมือไปเปิดหน้าต่างเพื่อรับแสงแดด และความสดชื่นยามเช้า
แสงแดดอ่อน ๆ ตกกระทบกับใบไม้สีเขียวในตอนเช้าแบบนี้ช่วยทำให้สมอง
ปลอดโปร่งแต่ถึงอย่า
