ตึก ตึก ตึก
ฉันเดินหนีเสียงเคาะนั่นออกมา แล้วตรงไปยังห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นขึ้น เผื่อว่าบางทีฉันอาจจะคิดมากไปเองก็ได้ภาวนาขอให้เป็นเพียงสิ่งที่ฉันจินตนาการขึ้น ไม่ใช่เรื่องจริงด้วยเถอะ
“ทำไมไม่ต่างคนต่างอยู่นะ”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เดินมาได้ไม่เท่าไหร่ เสียงเคาะก็ดังขึ้นอีก ฉันหันมองซ้ายขวาเพื่อหาเหตุมาปลอบใจตัวเองว่าอาจจะเป็นเสียงคนเคาะประตูเฉย ๆ แต่สิ่งรอบข้างกลับตอกย้ำให้ฉันเห็นว่า เสียงที่ฉันได้ยินนั้นไม่น่าจะเกิดจากคน ซึ่งบริเวณนี้มีแต่ต้นไม้ ไม่มีห้องพักหรือประตูอะไรทั้งนั้น จึงเป็นไปได้ยากมากที่จะได้ยินเสียงเคาะประตูแถวนี้
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก มีใครอยู่มั้ย”
“พอ พอสักที!”
ครั้งนี้ฉันเริ่มทนไม่ไหวต่อไปอีกแล้ว ฉันหลับหู หลับตาตะโกนออกมาอย่างเหลืออด กลัวก็กลัวแต่จะให้อยู่แบบนี้ต่อไปก็ไม่ได้
ถ้าหากยังเป็นแบบนี้ ฉันได้บ้าจริง ๆ แน่
พรึบ
ความรู้สึกเหมือนมีอะไรสัมผัสบนไหล่นั้นย
