อุ้มรัก...เมียสำรอง

บทที่:13 หน้าที่เมีย

เขาเคาะประตูรัวๆ เป็นครั้งที่สามภิรยาเองก็ตกใจกลัวเขาไม่น้อย หรือผู้ชายคนนี้จะซาดิสด้วยเหรอ เธอจะทำยังไงดีในใจก็กลัว แต่ก็จำใจต้องเปิดเพราะถ้าเขาเข้ามาได้เอง เธอไม่คิดว่าจะมีชีวิตรอดไหมถ้าเขาโมโหขึ้นมา

"คุณมีอะไรกับฉันเหรอคะ" เธอเปิดประตูท่างัวเงียยืนอยู่หน้าประตู เหมือนคนเพิ่งตื่น ถามเขาเสียงอ่อย วธันธรยืนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก็ก้าวเข้าไปในห้องและออกคำสั่งกับเธอ

"ถอดเสื้อให้ผมภิรยา นี่คือสิ่งที่คนเป็นเมียต้องทำ" ชายหนุ่มออกคำสั่งเดินไปนั่งรอที่เตียง ภิรยายืนตัวสั่นไม่กล้าเข้าใกล้เขา วธันธรขยับตัวกำลังจะลุกขึ้นเมื่อเห็นเธอไม่ยอมเดินเข้ามา

"ผมบอกให้คุณเข้ามาไง...ทำไมผมแตกต่างจากผู้ชายพวกนั้นยังไงห๊ะ ถึงได้กลัวผมขนาดนั้น" เขาเอ่ยเสียงดุลุกจากเตียงเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ แล้วจับมือเล็กขึ้นมาทาบที่อกเขา พร้อมออกคำสั่งให้เธอปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต

ของเขาออกทีละเม็ดจนหมดและจับมือเธอ เลื่อนลงมาที่หัวเข็มขัดของเขา ภิรยายืนตัวเเข็งทื่อมือไม้สั่นชักมือออกจากที่เอวสอบ แต่เขากลับดึงมือเธอไว้ บังคับให้เธอค่อยๆถอด เข็มขัดของเขาออกช้าๆ พร้อมปลดตะขอกางเกงออก

เขามองหน้าเธอแล้วยิ้มอย่างเย็นชา ถอดเสื้อออกแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ท่ามกลางความโล่งใจของภิรยาเมื่อครู่นี้เธอตกใจแทบช็อก ที่เขาจับมือเธอมาถอดเข็มขัด

หน้าเนียนแดงขึ้นจนเห็นได้ชัดเธอไม่คิดว่าจะโดนแกล้ง เขาไม่ได้เมาจริงแต่แค่อยากแกล้งเธอเล่น ภิรยาเริ่มกังวลเมื่อเสียงฝักบัวหยุดลง

"ฉันจะทำยังไงดีล่ะทีนี้" เธอเดินวนรอบเตียงหลายรอบ ก่อนจะตัดสินใจขึ้นไปนอนบนเตียง แล้วแกล้งหลับจะดีกว่านั่งรอเขา เมื่อชายหนุ่มอาบน้ำเสร็จก็เดินออกมา เขาแต่งตัวไม่สุภาพมีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียว พันรอบเอวสอบ

ชายหนุ่มเดินอ้อมมาที่ข้างเตียง ด้านที่เธอนอน แล้วก้มลงมองหน้าเธอ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหลับแล้ว ชายหนุ่มก็ไม่ได้สนใจเธออีก เขาเปลี่ยนชุดนอนเสร็จ ก็ขึ้นไปนอนบนเตียงข้างเธอ

ภิรยาหลับไปโดยไม่รู้ตัวเธอเหนื่อยมาทั้งวัน ตื่นขึ้นมาอีกครั้งเขาก็ไม่อยู่แล้ว นี่มันแปดโมงครึ่งแล้วเธอไม่เคยตื่นสายขนาดนี้ ถึงเป็นคนนอนดึกแต่ก็ต้องตื่นหกโมงเช้า เพื่อไปทำงานประจำ นี้ธอหลับยาวจนแปดโมงครึ่งเลยเหรอ

เธอรีบลุกจากเตียงเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว วันนี้เธอต้องย้ายบ้านนี่ แต่พอคิดขึ้นได้ก็โล่งอก เมื่อคืนเธอส่งข้อความไปหามินตราแล้ว สายอีกหน่อยค่อยไปรอรับของที่คอนโดแล้วกัน

เมื่อคิดได้เช่นนั้นเธอก็รับอาบน้ำแต่งตัว เดินลงมาที่ชั้นล่างเจอแค่พี่สำลี แม่บ้านของเขาที่กำลังเตรียมอาหาร อยู่ในครัวไว้สำหรับมื้อเช้าของเธอ

"พี่สำลีคะ...คุณ..คุณ" เธอไม่รู้ว่าตัวเองควรเรียกวธันธรว่ายังไง จึงเอ่ยออกมาแค่คำว่าคุณ สำลีเห็นเธอพูดติดๆขัดๆอยู่นาน จึงเอ่ยถามทันที

"คุณภิหมายถึงคุณธันเหรอคะ ออกไปทำงานแต่เช้าแล้วค่ะ และนี่คืออาหารเช้าของคุณ ออกไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารเลยค่ะ" สำลีบอกนายหญิงของเธอ ก่อนจะจัดการกับมื้อเช้าของภิรยา

เมื่อทานมื้อเช้าเสร็จพิรยาก็เดินสำรวจรอบบ้าน เธอจะทำไงได้ล่ะในเมื่อเขาบังคับให้ก็เธออยู่ ที่บ้านหลังนี้จนกว่าอนิตาพี่สาวของเธอกลับมา หลังจากนั้นเธอจะเป็นอิสระจากเขา

ตอนนี้เธอสบายใจไปเปราะหนึ่งแล้ว อย่างน้อยแม่ของเธอก็ผ่าตัดปลูกถ่ายไต สำเร็จไปด้วยดีเธอหมดห่วงเรื่องนี้แล้ว ส่วนเรื่องเงินค่าใช้จ่ายเธอเคลียร์ค่าผ่าตัดไปจนหมดแล้ว หลังจากทำงานอย่างหนักมาหลายปี ตั้งแต่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยแล้ว

เงินก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่ ถึงจะไม่มากแต่เธอก็ยังมีงานที่บริษัททำอยู่ ภิรยาจึงคลายความกังวลลงไปเยอะ

"มิ้น...พอดีฉันกลับมาจากบ้านแล้ว อีกหนึ่งชั่วโมงเจอกันที่คอนโดนะ" มาโทรบอกเพื่อนเรียบร้อยภิรยาก็ขึ้นไปแต่งตัว เธอจะออกไปข้างนอกแต่ก็ไม่ลืมที่จะบอกพี่สำลี ให้บอกเจ้านายของเธอเรื่องที่ออกไปข้างนอกเผื่อเธอกลับดึก

"พี่สำลีคะ...ภิออกไปธุระก่อนนะคะ ฝากบอกคุณธันด้วยนะเผื่อว่าภิกลับดึก" ร่างบางเดินออกไปเรียกรถที่หน้าปากซอย เธอเดินออกไปประมานสองร้อยเมตรก็ถึงถนนใหญ่

ผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมงเธอก็มาถึงคอนโดM ซึ่งมินตรามาถึงก่อนหน้าแล้ว ของทั้งหมดของเธอกำลังถูกลำเลียง ขึ้นไปบนห้องชั้นเจ็ด

เมื่อภิรยาขึ้นมาถึงห้อง701มินตรากำลังยุงหังฟูอยู่กับการ สั่งให้คนจัดของมุมนั้นมุมนี้ แต่ก็ไม่ถูกใจเธอสักทีจนภิรยามาถึง เธอจึงจัดการเองทั้งหมด จ่ายเงินแล้วให้พวกเขากลับไป แค่ขนของขึ้นมาไว้บนห้องหมดก็พอ ส่วนที่เหลือเธอจะจัดการเอง

"แกไปนั่งเลยยัยมิ้น ที่เหลือฉันจัดการเอง" ร่างบางได้สัดส่วนรีบจับไหล่เพื่อน ผลักเดินไปที่โซฟาแล้วกดตัวเธอให้นั่งลง ส่วนตัวเธอเดินไปจัดของใช้ และของตกแต่งห้องที่มีขนาดกำลังเหมาะ ส่วนใหญ่แล้วของตกแต่งห้อง จะมีคุณค่าทางใจกับเธอทั้งนั้น

ภิรยาเรียนออกแบบตกแต่งภายในมา เธอเป็นคนทำงานเก่งคนหนึ่ง ได้รางวัลออกแบบยอดเยี่ยมมาหลายครั้ง สิ่งเหล่านั้นคือความพอใจของเธอ ที่เธอเลือกมาทำงานที่บริษัทเล็กไปแห่งนี้ เพราะเธอทิ้งงานที่ร้านเหล้าไม่ได้

งานที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้ ไม่ได้ยุ่งวุ่นวายมาก เธอแค่เขียนแบบตกแต่งออกมาให้ลูกค้า และขอสงวนในการออกนาม เธออยากเป็นแค่นักออกแบบเงาไม่อยากได้ชื่อเสียง คอยอยู่เบื้องหลังของงานอย่างลับๆมาตลอดหลายปีที่ทำงานมา

มันสะดวกต่อการดำรงชีวิตของเธอ ถ้าติดตัวกับลูกค้าจะคุยกันแค่ทางโทรศัพท์เท่านั้น โดยปกติคนอื่นจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้ นอกจากรุ่นพี่เจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ นอกจากนั้นคนอื่นคิดว่าเธอเป็นแค่สาวออฟฟิตธรรมดา

เธอเข้างานแปดโมงเช้าเลิกห้าโมงเย็น ไม่มีโอทีเหมือนพนักงานคนอื่นๆ เพราะต้องไปรับจ๊อบที่ร้านเหล้าทุกวัน