อุ้มรัก...เมียสำรอง

บทที่:7 อารมณ์ชั่ววูบ

"มือหนักดีนี่...เรื่องบนเตียงก็คงเด็ดไม่เบาสินะ ถึงได้มีลูกค้าต่อคิวยาวซะขนาดนั้น" เขายิ้มเยาะเธอพร้อมเดินย่างสามขุมเข้ามาหาเธออย่างใจเย็น

ร่างของภิรยาถูกเหวี่ยงไปที่โซฟาอย่างแรง จนเธอเซถลาล้มลงแบบไม่ทันตั้งตัว ภิรยาพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น เพื่อหลีกหนีเขาเเต่ร่างหนากลับเข้ามาคร่อมตัวเธออย่างรวดเร็ว

"ปล่อยนะ...ปล่อยฉันนะ"ภิรยาพยายามดิ้นรน ผลักร่างหนาออกจากตัว ยิ่งเธอดิ้นรนมากแค่ไหนเขายิ่งทำตัวหยาบคาย กับเธอมากยิ่งขึ้น วธันธรรวบมือทั้งสองข้างของเธอ ไว้เหนือหัวแล้วก้มลงไซ้ที่ซอกคอเนียนของเธออย่างดุดัน

เขาตั้งใจทำตัวหยาบคายกับเธอ ผู้หญิงแบบนี้ ไม่สมควรได้รับความอ่อนโยนจากใคร ปากร้อนคุกคามปากอิ่มของเธอ เขาบดขยี้ปากอิ่มบังคับจูบเธออย่างเร่าร้อน และรุนแรงเขาไม่อ่อนโยนกับเธอสักนิด

"ปล่อย...ปล่อยฉัน"เธอพยายามขัดขืนเขาอย่างสุดกำลัง เมื่อเขาถอนริมฝีปากร้อนออก

"ฮือ...ฮือ ฮึกๆ" ภิรยาร้องไห้อ้อนวอนเขา เสียงสะอื้นดังมาเป็นระยะ เมื่อเขากระชากเสื้อเธอจนขาดหลุดรุ่ย ปากร้อนรุกล้ำเนินเนื้อนุ่ม ที่ไร้อาภรณ์ปกปิดมีแค่บราเซียตัวจิ๋วปิดไว้อย่างหมิ่นเหม่

เขาไม่สนใจเสียงสะอื้นที่เธอทักท้วง วินาทีนั้นเขากำลังขาดสติ มีแค่อารมณ์โกรธที่กำลังลุกโชน พร้อมความปราถนาที่ร้อนแรง

"อย่ามาทำสำออย...มารยาร้อยเล่มเกวียน มันก็ช่วยคุณไม่ได้หรอก ผมอยากรู้ว่าผู้หญิงอย่างคุณ จะทำให้ผมพอใจได้แค่ไหน"

อารมณ์โกรธบวกกับภาพเหตุการณ์ที่อยู่ร้านเหล้า ผุดขึ้นมาในหัวของวธันธรอย่างต่อเนื่อง ยิ่งภาพเหล่านั้นเด่นชัดขึ้นมากเท่าไหร่ไฟโกรธก็ยิ่งเพิ่มพูนลุกโชนมากขึ้นเท่านั้น

เขาไม่จำเป็นต้องทะนุถนอมผู้หญิงร่านคนนี้ ที่เห็นผู้ชายเป็นแค่ขนมหวาน ต่อให้เขาทำป่าเถื่อนกับเธอมากแค่ไหนเธอก็ไม่รู้สึกรู้สาหรอก เขาเกลียดผู้หญิงพวกนี้เธอเป็นมือสาม ที่เข้ามาทำให้ครอบคนอื่นแตกแยก

มือหนาถลกกระโปงของเธอขึ้นเหนือเอว ดึงแพนตี้ลูกไม้สีหวานลงไปกองที่ปลายเท้าอย่างรวดเร็ว เขาปลุกปล้ำทำเหมือนเธอไม่ใช่คน ใช้กำลังข่มเหงเธออย่างเลือดเย็น

" พรึบ...พรวด "เขาพยายามดันท่อนเอ็นเข้าไปในคราเดียว แต่มันไม่สำเร็จเพราะมันคับแน่นเกินไป ทำเอาคนตัวเล็กที่อยู่ใต้ร่างสะดุ้งด้วยความเจ็บปวด นี่คือครั้งแรกของเธอ

แต่เขากลับคิดว่าเธอคงช่ำชองเรื่องบนเตียง คงไม่ต้องสอนหรอกมั้งเหมือนมันจะเป็นอาชีพของเธอ นั่นคือความคิดที่แว๊บขึ้นมาในหัวของเขา

"ฮึก...เจ็บ ฉันเจ็บเอามันออกไป"ภิรายาสะดุ้งโหยงทันทีที่เขาสอดสิ่งแปลกปลอม เข้ามาในช่องรักของ เธอ

วธันธรพยายามอีกครั้งและเขาก็ทำมันสำเร็จ เขาค่อยๆขยับสะโพกสอบเข้าออกตามจังหวะช้าๆ และเร็วขึ้นตามลำดับ เขาพอใจกับความสัมพันธ์อันลึกซึ้งในครั้งนี้มาก และยังคงมีความปราถนาในตัวเธอครั้งแล้วครั้งเล่าจนพอใจ

"อ่าาา...หยุดเถอะฉันขอร้อง"เธอขอร้องเขาเสียงแผ่วเบา จากเมื่อครู่รู้สึกเจ็บแสบ แต่ตอนนี้เธอเริ่มเสียวซ่านขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

เล็บของเธอจิกลงที่ไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเจ็บปวด ปนความเสียวซ่าน เธอต่อต้านเขาสุดกำลังแต่มันก็ไม่ได้ผล ร่างกายเธอมันทรยศอ่อนปวกเปียก จนหมดเรี่ยวแรงที่จะต่อต้านเขาอีกต่อไป

เธอกำลังเพลิดเพลินกับไฟปราถนาที่เขามอบให้ จนควบคุมตัวเองไม่อยู่ ปล่อยอารมณ์ที่วาบหวิวเสียวซ่าน ไปพร้อมกับเขาจนเสร็จสม

เมื่อสงครามรักเริ่มสงบลงเขาเองก็ตกใจไม่น้อย สิ่งที่เขากำลังทำกับเธอเมื่อครู่เมื่อตั้งสติได้ เธอยังไม่เคยผ่านผู้ชายอย่างนั้นหรือ เขาเข้าใจเธอผิดไปเอง

ก่อนที่วธันธรจะไปหาผาภูมิที่ร้านเหล้า เขาดื่มจากบ้านมาบ้างแล้ว ด้วยอารมณ์โกรธบวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

ทำให้เขาขาดสติทำเลวกับเธอทั้งที่ตอนแรก เขาไม่คิดจะแตะต้องตัวเธอด้วยซ้ำ เพราะคนที่เขารักคืออนิตาไม่ใช่เธอ แต่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้วเขากลับไปแก้ไขไม่ได้เเล้ว

ในเมื่อเข้าใจเธอผิดเขาต้องทำให้มันจบ เธอคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมาย เขามีสิทธิ์ในตัวเธอการที่สามีจะนอนกับภรรยา ของตัวเองมันไม่ผิด

เขาหยิบเสื้อผ้าแล้วเดินไปชำระล้างร่างกาย ในห้องน้ำแต่งตัวเรียบร้อย เขาก็ออกจากห้องไป ปล่อยให้ภิรยา นอนซมอยู่ในห้องคนเดียว โดยที่เขาไม่พูดอะไรก่อนจากไป

ภิรยากำผ้าห่มไว้แน่นเธอเกลียดเขา ผู้ชายสาระเลวที่ข่มเหงเธอ ทั้งยังดูถูกเธอสารพัดเขาเป็นปีศาจ ปีศาจที่เลือดเย็นที่สุด

ร่างบางพยุงพาตัวเองที่ไม่มีแม้เรี่ยวแรงจะเดิน เข้าไปชำระล้างตัวในห้องน้ำ เธอคิดว่าตัวเองสกปรก เธอเปิดน้ำชำระล้างร่างกายที่เปลือยเปล่า ปล่อยให้น้ำไหลผ่านตัวเองเกือบชั่วโมง คำพูดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวเธอ

"ภิพรุ่งนี้อย่าลืมไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาลนะ เสี่ยต้องกลับแล้ว" เมื่อเธอคิดได้แบบนั้น ภิรยาก็รีบพาตัวเองออกมาจากห้องน้ำ แม่สำคัญที่สุดเธอไม่ควรมาเสียเวลากับเรื่องพวกนี้

"ภิแกจะอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด แกยังต้องหาเงินเป็นค่าผ่าตัด แม่แกกำลังจะผ่าตัดเปลี่ยนไต" ภิรยานั่งมองตัวเองในกระจก พร้อมพูดกับตัวเองอย่างเข้มแข็ง พรุ่งนี้เธอต้องไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล

เธอนั่งมองตัวเองหน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง บนตัวมีรอยแดงเป็นจ้ำบริเวณตั้งแต่ลำคอ ลงมาถึงเนินอกเขาฝากรอยแดงช้ำไว้ตามตัวเธอเต็มไปหมด มันทำให้เธอคับแค้นใจและเกลียดชังเขามาก

เธอจะหาทางหย่ากับเขาให้เร็วที่สุด เธอต้องหลุดพ้นจากผู้เลวชายคนนี้ ตอนนี้จิตใจเธอยังไม่พร้อมจะคุยเรื่องนี้กับใคร ภิรยาพาตัวเองเข้านอนอย่างอ่อนล้า

ถือว่านี่เป็นแค่ฝันร้ายก็แล้วกัน ตื่นขึ้นมาพรุ่งนี้ เธอจะเริ่มต้นใหม่และจะไม่ยอมให้เขาเข้ามาคุกคามในชีวิตเธออีก

@เช้าวันต่อมา

ภิรยารีบไปที่โรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมแม่ หลังจากเธอเข้าไปพบหมอเจ้าของไข้ และได้เซ็นเอกสารเพื่อยินยอมการผ่าตัด ของแม่เรียบร้อยเธอก็เข้าไปเยี่ยมนารินผู้เป็นมารดา

"แม่เป็นยังไงบ้างคะ...วันนี้ภิหยุดจึงมาเยี่ยมแม่" ภิรยาเดินเข้ามานั่งที่ข้างเตียง แล้วเอ่ยถามอาการของคนเป็นแม่อย่างเป็นห่วง

"แม่สบายดี...ภิไม่ต้องห่วงนะลูกพรุ่งนี้แม่จะเข้าผ่าตัด เปลี่ยนไตแล้วหนูจะได้ไม่ต้องลำบาก หาเงินเพื่อรักษาแม่แล้วนะลูก" นารินเอ่ยน้ำตาคลอเธอรู้ว่าทุกวันนี้ ภิรยาทำงานหนักเพื่อหาเงินมาเป็นค่ารักษา ให้เธอตลอดหลายปีมานี้