อุ้มรัก...เมียสำรอง

บทที่:10 ความโชคดีในความโชคร้าย

ภิรยามาทำงานตามปกติ เธอเล่าเรื่องห้องเช่าให้มินตราฟัง และขอให้เธอช่วยหาห้องเช่าใหม่ให้ ภิรยากลัวว่าจะหาบ้านไม่ทัน เธอคงแย่แน่เพราะของในห้องเธอไม่ใช่น้อย เธอทิ้งของพวกนั้นไม่ได้จริงๆ

"มิ้นเธอเคยบอกไม่ใช่เหรอ ว่าเธอรู้จักอพาร์ทเม้นท์อยู่หลายที่ ช่วยถามให้ภิหน่อยน๊า" ภิรยามองหน้ามินตรา เหมือนกำลังขอร้องเธอกับมินตรา เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ปีหนึ่ง

มินตราเป็นลูกสาวคนเดียว ทางบ้านค่อนข้างมีฐานะและมีบริษัทที่ใหญ่โต แต่เธอเลือกที่จะมาหาประสบการณ์ ด้วยตัวเองจึงมาสมัครงานกับภิรยา และได้ทำงานอยู่ที่เดียวกัน

"ถ้าเป็นอพาร์ทเม้นท์...ฉันว่าคงหายากอยู่นะ แต่ว่าฉันมีคอนโดที่ยังว่างอยู่ของน้าเล็กฉันเอง เธอสนใจไหมล่ะ" มินตราทำท่าคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก็เอ่ยขึ้นแล้วยิ้ม เธอลืมไปว่ายังมีคอนโดของน้าเล็กเธอ ยังว่างอยู่เพราะเขาได้ซื้อคอนโดใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม โคนโดเก่าจึงว่างไม่มีคนอยู่

"แต่...แต่ ค่าเช่าคงจะแพงน่าดู ฉันรับไม่ไหวหรอกแก" ภิรยาเอ่ยเสียงอ่อย ที่เธออยู่อพาร์ทเม้นท์เพราะอยากประหยัดเงิน ถ้าย้ายไปอยู่คอนโดเดือนหนึ่ง ถ้าเทียบกับเช่าอพาร์ทเม้นท์มันเป็นสองเท่าเลย

ภิรยาจึงต้องคิดให้ดีเพราะเงินทุกบาท สำหรับเธอมันมีค่ามากจริงๆเธอจึงลังเล

"แล้วทำไมต้องเช่าล่ะ...ฉันจะให้แกอยู่ฟรีต่างหากล่ะ เดี๋ยวฉันจะคุยกับน้าเล็กให้" ภิรยาอึ้งกับคำพูดที่มินตราเอ่ยออกมา เธอไม่คิดว่ามันจะง่ายขนาดนั้น แค่วันเดียวเธอก็หาบ้านได้แล้ว เธอโชคดีจริงๆภิรยายิ้มกว้างขึ้นทันที กระโดดกอดมินตราอย่างดีใจ

"ขอบใจนะมิ้น...ขอบใจมากจริงๆฉันจะรีบหาอพาร์ทเม้นท์ใหม่ให้เร็วที่สุด ขอรบกวนเธอก่อนนะ" ภิรยาเอ่ยแล้วยิ้มดีใจ อย่างน้อยเธอก็ได้บ้านแล้ว วันหยุดค่อยไปเดินหาอพาร์ทเม้นท์อีกที เธอเองก็เกรงใจมินตราอยู่ไม่น้อย

เพราะที่ผ่านมามินตราช่วยเหลือเธอมาตลอด เธอจึงเกรงใจเพื่อนคนนี้มาก

@บ้านวธันธร

"นี่ก็ผ่านไปหนึ่งวันแล้ว...ยัยนั่นคงกำลังวุ่นอยู่กับการหาบ้านใหม่ ผมจะรอดูว่าคุณจะทำยังไง เหลือเวลาอีกแค่สองวัน" วธันธรมองที่หน้าจอสมาร์ทโฟนแล้วยิ้ม เขาเพิ่งโทรไปเช็กกับป้าเจ้าของอพาร์ทเม้น ภิรยายังไม่ได้ย้ายออกผ่านไปหนึ่งวันแล้ว

"คุณธันคะ...คุณภูมิรออยู่ที่ห้องรับแขกค่ะ" แม่บ้านขึ้นมาเคาะประตูเรียก แม่ผาภูมิมาถึงบ้าน

"อืม...เดี๋ยวฉันลงไป" เขาตอบรับสั้นๆ แล้วเดินตามลงมาที่ชั้นล่าง วันนี้เขานัดกับผาภูมิไว้ เรื่องทำสัญญาคอนโดย่านกลางใจเมือง ที่ผาภูมิทิ้งว่างไว้เฉยๆและเขากำลังร้อนเงิน เพื่อไปลงทุนกับธรกิจใหม่ที่กำลังไปได้ดี วธันธรอยากช่วยเพื่อนจึงซื้อเก็บไว้ เผื่อวันไหนเขาไม่อยากกลับบ้านจะได้นอนที่นั่น

"มาเร็วดีนี่...ทำไมกลัวฉันเปลี่ยนใจหรือไง" วธันธรแซวเพื่อนเมื่อเดินลงมาถึงห้องรับแขก

"เปล่า...ฉันแค่มีเรื่องอยากคุยกับนาย ก่อนจะเซ็นสัญญาซื้อขาย ตอนนี้นายก็แต่งงานแล้ว ต้องกลับบ้านทุกวันอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ" ผาภูมิทำอ้ำอึ้งไม่กล้าเอ่ยปาก จนวธันธรรู้สึกสงสัยกับพฤติกรรมของเพื่อน

"นายมีอะไรก็พูดมาตรงๆ อย่าอ้อมค้อมเสียเวลาฉัน" วธันธรเอ่ยเสียงนิ่งเรียบ เขารู้ว่าเพื่อนมีเรื่องอยากพูด

"คือ...เรื่องคอนโดนั่น ถ้าฉันขายให้นายแล้ว ฉันขอให้หลานสาวฉันอยู่ก่อนได้ไหม"

"คือฉันจำเป็นต้องขายมันจริงๆ แต่หลานสาวฉันเธอทำงานอยู่แถวนั้น ถ้าเธออยู่คอนโดจะสะดวกกว่าเดินทางไปกลับบ้านที่อยู่แถบชานเมือง"

ผาภูมิรีบอธิบายมินตราเพิ่งโทรมาขออนุญาตเขา เมื่อวานตอนเย็นแต่ผาภูมิกับวธันธรคุยกัน เรื่องซื้อขายกันก่อนหน้านี้แล้ว วันนี้เขาจึงอยากขอร้องวธันธร

ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าหลานสาวของเขา กำลังหาบ้านให้เพื่อนของเธอ แต่เขาก็ไม่ลังเลที่จะช่วย จึงเอามินตรามาอ้างดูจะมีเหตุผลมากกว่า

"หรือนายจะให้ยัยมิ้นเช่าก็ได้นะ...แต่ขอลดค่าเช่าให้ถูกลงหน่อยแล้วกัน ยัยมิ้นทำงานออฟฟิตเล็กๆเงินเดือนไม่เท่าไหร่เอง"

หลานสาวฉันแค่ไปหาประสบการณ์ ฉันอยากให้เธอจัดการกับการใช้ชีวิตของเธอให้ดีด้วยเงินเดือนที่ได้รับ"

ผาภูมิอธิบายถึงเหตุผลที่ขอลดค่าเช่า ให้หลานสาวของเขาแต่ฟังแล้วก็มีเหตุผล ทำให้วธันธรยอมตกลง และให้เธออยู่ฟรีนานตามที่เธอต้องการ

ผู้หญิงที่ไม่พึ่งพาทางบ้านทั้งที่ทางบ้านเธอ ก็ฐานะไม่ธรรมดาคนอย่างมินตรา น่าชื่นชมสำหรับเขายืนหยัดด้วยขาของตัวเอง เขาควรสนับสนันถึงจะถูก

"ฉันตกลง...ให้หลานสาวของนายอยู่ฟรี นานแค่ไหนตามใจเลย ฉันควรจะสนับสนุนเธอถึงจะถูก"วธันธรเอ่ยเสียงเรียบ เขายอมตกลงอย่างง่ายดาย ทำให้ผาภูมิยิ้มออกมาอย่างโล่งอก

"ขอบใจนะ...นี่สัญญาซื้อขายแค่นายเซ็นก็จบแล้ว ฉันขอเลี้ยงข้าวนายแล้วกัน เลือกร้านมาเลย" ผาภูมิเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม เขากดส่งข้อความหามินตรา บอกให้เพื่อนเธอย้ายของได้เลย

~~~~••~~•~••~•~~••~~~~

"ตึ๊ง..ตึ๊ง...ตึ๊ง"

น้าเล็ก: "ยัยมิ้นย้ายของได้เลย"

น้าเล็ก:"น้ามีธุระ...จ้างคนช่วยย้ายแล้วกันนะ"

น้าเล็ก:"มีอะไรขาดเหลือก็บอกน้าได้"

มินตราเปิดข้อความไลน์อ่านทันที ที่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของข้อความ เธอรีบเดินมาหาภิรยาที่โต๊ะทำงานอย่างดีใจ

"นี่ยัยภิ...มีข่าวดีมาบอก น้าเล็กของฉันอนุญาตแล้วนะ พรุ่งนี้เธอย้ายของ เข้ามาอยู่คอนโดได้เลยนะ" มินตราเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม เธอดีใจแทนภิรยาที่ไม่ต้องไปหาห้องเช่าอีกแล้ว

"จริงเหรอมิ้น...ขอบใจเเกมากนะ"ภิรยาจับมือเพื่อนไว้แน่น เธอดีใจจนบอกไม่ถูกมันง่ายขนาดนี้เลยเหรอ เธอแอบกังวลแทบตายนี่ก็วันที่สองแล้ว พรุ่งนี้ก็ครบสามวันสิ้นเดือนพอดี

"งั้นเย็นนี้เราไปดูห้องกัน...เดี๋ยวน้าเล็กแวะเอากุญแจบ้านมาให้ตอนเลิกงาน ฉันจะได้แนะนำให้แกได้รู้จักกับน้าเล็กฉันดีไหม" มินตราเอ่ยพร้อมยิ้ม เธออยากแนะนำให้ภิรยาเพื่อนรักของเธอ

ได้รู้จักกับน้าชายคนเล็กของบ้าน ตั้งนานแล้วแต่ภิรยาเธอมัวแต่ยุ่งกับงาน จึงไม่มีโอกาสนี่เป็นโอกาสดีของทั้งคู่ ที่จะได้เจอกันเผื่อน้าเล็กของเธอจะสนใจภิรยาขึ้นมาบ้าง