สายฝนยังคงกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงฟ้าร้องช่วยกลบเสียงฝีเท้าของเราที่ย่ำไปบนพื้นโคลนในซอยแคบๆ ของเขตสลัมท้ายเมือง
ผมประคองร่างกายที่บอบช้ำจากรอยไหม้และบาดแผลจากการถูกโซ่บาด แต่อลิซกลับเป็นฝ่ายที่ดึงแขนผมให้เดินเร็วขึ้น
แววตาของเธอไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวเหมือนตอนถูกขังอีกต่อไป บัดนี้มันคือแววตาของ "จอมบงการ" ที่เริ่มวางแผนโต้กลับในหัว
"หมอ... อดทนอีกนิดเดียว ข้างหน้านี่คือเซฟเฮาส์ที่ฉันแอบสร้างไว้โดยไม่ให้แม่หรือพี่อาเธอร์รู้"
อลิซกระซิบเสียงเรียบพลางพาผมเลี้ยวเข้าไปในตึกแถวเก่าๆ ที่ดูเหมือนจะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ
เธอหยิบกุญแจที่ซ่อนอยู่ในรอยแตกของอิฐผนังมาเปิดประตูไม้บานหนา
พริบตาที่ประตูเปิดออก ผมก็ต้องตะลึง... ภายในตึกที่ดูซอมซ่อนี้ กลับถูกบุด้วยผนังกันกระสุนและมีจอมอนิเตอร์เช็กสัญญาณดาวเทียมครบครัน
"ศิลา! รายงานสถานการณ์!" อลิซดีดนิ้วสั่งทันทีที่ก้าวเข้าไป
ศิลาที่ยืน
