แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าพยายามลอดผ่านรอยแตกของหลังคาสังกะสีในห้องนอนของเซฟเฮาส์
กลิ่นเหงื่อปนกลิ่นคาวของกามารมณ์ที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ ยิ่งย้ำเตือนถึงค่ำคืนที่เร่าร้อนและบ้าคลั่งที่เพิ่งผ่านพ้นไป
ผมลืมตาขึ้นมาในความมืดสลัว พบว่าร่างเปลือยเปล่าของอลิซยังคงนอนซบอยู่บนแผ่นอกของผม
มือเรียวสวยของเธอพาดทับรอยไหม้ที่หน้าอก ราวกับจะช่วยปกป้องความเจ็บปวดนั้นด้วยร่างกายของเธอเอง
ผมขยับตัวเพียงเล็กน้อย แต่อลิซก็รู้สึกตัวทันที เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป
มันไม่ใช่แววตาของหญิงสาวที่เพิ่งผ่านศึกรัก แต่มันคือแววตาของ "ผู้นำมาเฟีย" ที่พร้อมจะทำลายศัตรูให้ราบพนาสูร
"หมอ... ตื่นแล้วหรอคะ?" เธอถามพลางจุมพิตที่ปลายคางของผมเบาๆ
"อืม... แผลเริ่มตึงนิดหน่อย แต่ยังไหว"
ผมตอบเสียงนิ่งพลางลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง
อลิซลุกขึ้นยืนช้าๆ โดยไม่สนความเปลือยเปล่าของตัวเอง เธอเดินไปหยิบเสื้อคลุมผ้าไหม
