ความเงียบสงบกลับคืนสู่เซฟเฮาส์ในสลัมอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัดเหมือนช่วงแรก
เสียงฝนซาลงเหลือเพียงหยดน้ำที่ตกกระทบขอบหน้าต่างไม้ดังเปาะแปะเป็นจังหวะ
ผมขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงที่ยับยู่ยี่ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่นหลังเมื่ออลิซขยับตามมาสวมกอดจากด้านหลัง
เธอยังคงเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มผืนหนา ผิวเนียนละเอียดของเธอสัมผัสกับรอยแผลเป็นบนหลังของผมอย่างแผ่วเบา
"คราม..."
เสียงหวานกระซิบเรียกชื่อของผมเป็นครั้งแรก มันไม่ใช่คำเรียกที่เต็มไปด้วยคำสั่งเหมือน 'หมอ'
แต่มันคือชื่อที่แฝงไปด้วยความรัก ความเชื่อใจ และความโหยหาที่ทำเอาหัวใจของผมกระตุกวูบ
ผมหันกลับไปสบตาเธอในความมืดสลัว อลิซมองผมด้วยดวงตาที่ฉ่ำวาว รอยยิ้มของนางมารจางหายไป เหลือเพียงหญิงสาวที่กำลังตกหลุมรักอย่างหมดหัวใจ
"เรียกฉันว่า 'อลิซ' เฉยๆ นะคะ... เมื่อเราอยู่กันสองคน คุณไม่ใช่หมอ และฉันไม่ใช่เจ้านาย"
ผมใช้นิ้ว
