อากาศยามเช้าที่ควรจะสดใสกลับหนาวเหน็บอย่างผิดปกติ
ขบวนรถ SUV สีดำด้านกว่ายี่สิบคันเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ราวกับมัจจุราชที่กำลังออกล่า
อลิซนั่งอยู่ข้างผมในรถคันกลาง มือของเธอกำปืนกลเบาไว้แน่น แววตาของนางพญามาเฟียเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น
เธอมองดูแผลที่ไหล่ซ้ายของผมที่ถูกพันไว้ด้วยผ้าก๊อซอย่างประณีต ความเจ็บปวดของผมคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้เธอบ้าคลั่ง
"ถ้าพี่อาเธอร์คิดว่าการเป็นพี่ชายจะทำให้ฉันไม่กล้ายิง... เขาคิดผิด"
เธอเปรยออกมาเสียงเรียบ แต่กระแสอำมหิตนั้นรุนแรงจนบอดี้การ์ดที่นั่งเบาะหน้าถึงกับเหงื่อตก
ผมไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่นั่งเช็กเครื่องมือแพทย์ในกระเป๋าอลูมิเนียม
ผมหยิบขวดแก้วบรรจุสารเคมีสีใสขึ้นมาส่องกับแสงแดด... มันคือ "ยาพิษสั่งตาย" ที่ผมปรุงขึ้นเอง
"การผ่าตัดครั้งนี้... ผมจะไม่ใช้ยาสลบ"
ผมพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนอลิซยังต้องหันมามอง
พิกัดที่เรา
