เปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้ฐานทัพลับของอาเธอร์ส่งแสงสีส้มอาบไล้ไปทั่วใบหน้าของผมที่เต็มไปด้วยคราบเขม่า
ผมพยุงอลิซขึ้นรถด้วยความเงียบงัน ความอัจฉริยะในหัวของผมกำลังเตือนว่าความสงบนี้มัน "ผิดปกติ" เกินไป
มันไม่ใช่ความสงบหลังพายุจบลง แต่มันคือความเงียบของเพชฌฆาตที่กำลังกลั้นลมหายใจเพื่อรอจังหวะลงดาบ
"หมอ... ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างจ้องมองเราอยู่" อลิซพึมพำพลางกระชับปืนในมือแน่น
ผมไม่ได้ตอบเธอ แต่ดวงตาภายหลังเลนส์แว่นสายตาของผมจดจ้องไปยังถนนเบื้องหน้าอย่างไม่วางตา
ทันทีที่ขบวนรถ SUV เลี้ยวเข้าสู่เขตคฤหาสน์ ความกดดันมหาศาลก็พุ่งเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสของผมทันที
คฤหาสน์ที่เคยสว่างไสวบัดนี้กลับมืดสนิท มีเพียงแสงไฟกะพริบจากระบบรักษาความปลอดภัยที่ถูกทำลายทิ้งอย่างยับเยิน
"ศิลา! สั่งทุกคนหยุดรถ! เตรียมรับแรงกระแทก!" ผมตะโกนลั่นผ่านวิทยุสื่อสาร
ตู้มมมมมมมมมมมม!
ยังไม่ทันสิ้นคำเตือน ระเบิดแรงดัน
