สติของผมฟื้นคืนกลับมาท่ามกลางความมืดมิดที่หนาวเหน็บจนเสียดแทงเข้าถึงกระดูก
กลิ่นอับชื้นของเชื้อราปนกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ คือสิ่งแรกที่ประสาทสัมผัสของผมรับรู้ได้
ผมพยายามจะขยับตัว แต่กลับพบว่าข้อมือทั้งสองข้างถูกล่ามโซ่ตรึงไว้กับผนังคอนกรีตเย็นเยียบในท่ากางแขน
ความอัจฉริยะในหัวเริ่มประมวลผลทันที...
จากตำแหน่งของกล้ามเนื้อที่ถูกดึงรั้ง ผมกำลังถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินชั้นที่ลึกที่สุดของคฤหาสน์
"ฟื้นแล้วหรอ... ไอ้หมออัจฉริยะที่ทำตัวเป็นฮีโร่"
เสียงแหลมสูงที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันดังมาจากเงามืด ก่อนที่แสงไฟนีออนจะถูกเปิดขึ้นกะทันหัน
แสงที่สว่างจ้าทำเอาผมต้องหรี่ตาลง และเมื่อสายตาเริ่มปรับสภาพได้ ผมก็พบกับ แม่ของอลิซ
เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้บุกำมะหยี่ที่ถูกยกมาวางกลางห้องขัง สภาพของเธอตอนนี้ดูไม่เหมือนผู้ดีเก่าที่ทรงอำนาจ
ดวงตาของเธอเบิกกว้างซ่อนความวิปริตไว้ไม่มิด รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวนั
