ตอนที่ 9 : แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ และ รอยยิ้มของเพชฌฆาต
883 Words
เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นแต่ทว่าเงียบเชียบดังสะท้อนไปตามโถงทางเดินหินอ่อนของคฤหาสน์
บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนไปจากเดิม ราวกับมีกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็นวิ่งพล่านอยู่ในอากาศ
ผมผละออกจากอลิซช้าๆ พลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ สายตาของผมเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนในกระจก
"พี่อาเธอร์..."
อลิซพึมพำชื่อนั้นออกมา น้ำเสียงของเธอไม่ได้มีความดีใจแม้แต่น้อย แต่มันแฝงไปด้วยความระแวดระวัง
ประตูห้องใต้ดินถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวสะอาดตา
เขามีใบหน้าคล้ายกับอลิซราวกับพิมพ์เดียวกัน แต่ดวงตาคู่นั้นกลับนิ่งสงบจนดูเหมือนดวงตาของศพ
อาเธอร์ พี่ชายคนโตของตระกูล และเป็นว่าที่ผู้นำมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเอเชีย
เขาก้าวเข้ามาในห้อง กวาดสายตามองซากปรักหักพังของร่างเตชินท์ที่ถูกลากออกไปก่อนหน้านี้
"เล่นรุนแรงไปหน่อยไหมอลิซ... นั่นคู่หมั้นเธอนะ"
อาเธอร์เอ่ยเสียงเรียบพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวซับที่ปลายจมูกเบาๆ ราวกับรังเกียจกลิ่นเลือด
"เขาไม่ใช่คู่หมั้นของฉันอีกต่อไปแล้วพี่อาเธอร์... เขาคือขยะที่บังอาจมาแตะต้องคนของฉัน"
อลิซตอบกลับอย่างเย็นชาพลางเดินไปยืนข้างหลังผม แสดงความเป็นเจ้าของอย่างออกนอกหน้า
อาเธอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันมาจ้องมองผมด้วยสายตาที่เหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงดวงวิญญาณ
"คนนี้หรอ... 'หมอเถื่อนอัจฉริยะ' ที่เขาลือกัน?"
เขาก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าผม ระยะห่างเพียงไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน
ผมไม่ได้หลบสายตา แต่กลับจ้องตอบด้วยความนิ่งเฉยที่พรรณนาไม่ได้
"ท่าทางนิ่งดีนี่นา... ไม่เหมือนพวกหมอขี้ขลาดที่ฉันเคยเจอ"
อาเธอร์เหยียดยิ้มมุมปาก ก่อนจะยื่นมือออกมาหาผม
"ฉันชื่ออาเธอร์... และฉันมีงานชิ้นใหญ่ที่อยากให้หมอ 'จัดการ' ให้หน่อย"
"ผมเป็นหมอของอลิซครับ ไม่ใช่คนใช้ของตระกูล"
ผมตอบเสียงนิ่งจนอลิซถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย ศิลาที่ยืนอยู่ข้างหลังเริ่มขยับมือไปที่ปืน
อาเธอร์หัวเราะออกมาเบาๆ มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความสุขปนอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว
"ฉันชอบนะ... ความอวดดีของคนเก่งเนี่ย แต่มันต้องมี 'ขอบเขต' นะหมอ"
อาเธอร์ลดมือลงพลางเดินวนรอบตัวผมเหมือนเสือที่กำลังประเมินเหยื่อ
"ฉันรู้ว่าหมอคือใคร 'โครนอส'... ฉันรู้แม้กระทั่งว่าหมอฆ่าคนไปกี่ศพในสงครามเมื่อห้าปีก่อน"
"ถ้าหมอไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงหูรัฐบาล... หมอควรจะรับฟังข้อเสนอของฉันไว้บ้าง"
บรรยากาศในห้องใต้ดินเย็นเยียบลงยิ่งกว่าเดิม อลิซกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ
"พี่คิดจะขู่เขางั้นหรอ! ฉันไม่ยอมให้พี่แตะต้องเขาเด็ดขาด!"
"ใจเย็นๆ น้องรัก... พี่ไม่ได้จะทำร้าย 'ของเล่น' ของเธอ"
อาเธอร์หันไปบอกอลิซด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยคำสั่ง
"แต่พรุ่งนี้... จะมีการเจรจาระหว่างเรากับแก๊งมังกรดำ และฉันต้องการให้หมอไปที่นั่นด้วย"
"ในฐานะ 'คนตรวจสอบสินค้า' เพราะสินค้าชิ้นนี้... มันไม่ใช่แค่ยาเสพติด แต่มันคือ 'ไวรัส' สายพันธุ์ใหม่"
คำว่า 'ไวรัส' ทำให้ผมขยับหัวใจเพียงเล็กน้อย ความเป็นหมอสนามรบในอดีตเริ่มทำงาน
นี่ไม่ใช่แค่เรื่องมาเฟียแย่งอำนาจกันแล้ว แต่มันคือภัยพิบัติระดับโลก
"ผมจะไป... แต่มีข้อแม้ข้อเดียว"
ผมเอ่ยแทรกขึ้นมาท่ามกลางความขัดแย้งของพี่น้อง
อาเธอร์หยุดเดินแล้วหันมามองผมด้วยความสนใจ "ว่ามาสิหมอ"
"หลังจากงานนี้จบลง... คุณต้องมอบข้อมูลทั้งหมดที่คุณมีเกี่ยวกับคนที่สั่งฆ่าทีมแพทย์ของผมเมื่อห้าปีก่อนให้ผม"
ดวงตาของอาเธอร์วาววับขึ้นมาทันที เขารู้ตัวแล้วว่าผมไม่ได้เป็นแค่หมากในกระดานของเขา
"ดี! แลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียม... ฉันตกลง"
เมื่ออาเธอร์เดินจากไปพร้อมกับกองกำลังของเขา อลิซพุ่งเข้ามากอดผมไว้แน่น
"หมอ... อย่าไปเลยนะ พี่อาเธอร์เขาเจ้าเล่ห์ เขาจะหลอกใช้คุณ"
ผมลูบหัวเธอเบาๆ มันเป็นครั้งแรกที่ผมสัมผัสเธอด้วยความรู้สึกที่มากกว่าแค่เซ็กส์หรือความหน้าที่
"ถ้าผมไม่ไป... ความลับในอดีตจะตามหลอกหลอนเราไปตลอดกาลครับอลิซ"
"ผมต้องเป็นคนจบเรื่องนี้ด้วยมือของผมเอง"
ผมจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างห้องใต้ดินที่เห็นเพียงความมืดมิดของยามค่ำคืน
สงครามที่แท้จริงกำลังจะเริ่มขึ้น
หมออัจฉริยะที่เคยจับมีดผ่าตัดรักษาคน บัดนี้ต้องกลับไปจับ 'มีดสังหาร' อีกครั้ง
ไม่ใช่เพื่อตัวเอง... แต่เพื่อปกป้องนางพญามาเฟียที่เริ่มเข้ามานั่งอยู่ในใจของผมทีละนิด
"เตรียมเครื่องมือให้พร้อมศิลา... พรุ่งนี้เราจะไป 'ผ่าตัด' พวกมังกรดำกัน"
ศิลาก้มหัวน้อมรับคำสั่งด้วยความยำเกรงสูงสุด
"ครับ... ท่านโครนอส"
- Writer
