ตอนที่ 1 : สัมผัสอันตราย ในกรงขังทองคำ
1056 Words
ผมเดินไปหยิบถาดสแตนเลสที่บรรจุเครื่องมือเย็บแผลมาวางไว้ข้างเตียงตรวจ เสียงโลหะกระทบกันดัง แกร๊ง เบาๆ ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงฝนและเสียงพ่นลมหายใจของชายชุดดำสองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง
"ถอดเสื้อคลุมออกครับ ผมจะได้ล้างแผล"
ผมบอกเสียงเรียบพลางแกะห่อผ้าก๊อซอย่างใจเย็น ไม่ได้มีความประหม่าต่อสายตาอำมหิตที่จ้องมองมาเลยแม้แต่น้อย อลิซเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างนึกสนุก เธอยอมถอดเสื้อคลุมหนังที่เปื้อนเลือดทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี
รอยแผลถูกฟันเป็นแนวยาวพาดผ่านแผ่นหลังขาวเนียน มันลึกพอสมควรจนเลือดยังไหลซึมออกมาไม่หยุด ผมหยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์ขึ้นมา เตรียมจะทำความสะอาดรอบๆ แผล
"อาจจะแสบหน่อยนะครับ"
ผมเตือนตามมารยาท แต่พอสำลีเย็นเฉียบแตะลงบนผิวเนื้อที่ฉีกขาด หญิงสาวกลับไม่มีแม้แต่เสียงร้อง หรืออาการสะดุ้งสักนิด เธอยังคงนั่งนิ่งคีบบุหรี่ขึ้นสูบราวกับความเจ็บปวดนั้นเป็นเรื่องน่ารำคาญมากกว่าน่ากลัว
"หมอเถื่อนที่นี่... มือนิ่งดีจังนะ"
เธอเอ่ยขึ้นพร้อมกับจงใจเอี้ยวตัวกลับมาสบตาผม แผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธออยู่ห่างจากหน้าผมไม่ถึงคืบ กลิ่นเลือดเข้มข้นผสมกับกลิ่นกายหอมยวนเย้าทำเอาบรรยากาศในห้องแคบๆ เริ่มอึดอัดขึ้นมากะทันหัน
"คนไข้ส่วนใหญ่ของผมถ้าไม่สลบมา ก็ใกล้ตาย... ผมเลยต้องรีบทำหน้าที่ให้จบครับ"
ผมตอบโดยไม่เงยหน้ามองตาเธอ สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการเย็บแผลที่ค่อยๆ ประสานเข้าหากันด้วยฝีเข็มที่ประณีตที่สุด ทุกจังหวะที่เข็มลากผ่านผิวเนื้อ ผมรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ จากร่างกายของเธอ
"น่าสนใจ... ปกติผู้ชายคนไหนที่เข้าใกล้ฉันในสภาพนี้ ถ้าไม่ตัวสั่นจนมือไม้สั่น ก็จะจ้องฉันด้วยสายตาหิวกระหาย..."
เธอเว้นจังหวะ พลางเอื้อมมือมาจับข้อมือของผมเอาไว้แน่น แรงบีบนั้นแรงพอที่จะทำให้เข็มในมือหยุดชะงัก เธอหมุนตัวกลับมาประจันหน้ากับผมทั้งที่ท่อนบนยังมีเพียงบราเซียตัวจิ๋วปกปิดอยู่
"แต่คุณ... สายตาคุณมันเย็นชาจนฉันรู้สึกอยากจะ 'ทุบ' ให้มันแตกดูสักครั้ง"
เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาอำมหิตเปลี่ยนเป็นความอยากรู้อยากเห็นที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม ผมจ้องลึกเข้าไปในตาคู่นั้นผ่านเลนส์แว่น พลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงคงเดิม
"ถ้าผมทำแผลให้คุณไม่เสร็จ เลือดคุณจะหมดตัวก่อนที่ผมจะทันได้รู้สึกอะไร... ปล่อยมือครับคุณอลิซ"
เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอแล้วยอมปล่อยมือแต่โดยดี
"ก็ได้ค่ะคุณหมอ... ฉันจะรอดูว่าคุณจะนิ่งได้นานแค่ไหน"
ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ หลังจากปิดพลาสเตอร์แผลผืนสุดท้ายเสร็จสิ้น เครื่องมือแพทย์ถูกจัดเก็บลงถาดอย่างเป็นระเบียบตามนิสัยส่วนตัว ผมขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ก่อนจะหันไปสบตากับคนไข้ที่ยังคงนั่ง จ้องจับผิด ผมไม่วางตา
"เสร็จแล้วครับ แผลห้ามโดนน้ำสามวัน หลังจากนั้นค่อยมาตัดไหม"
ผมบอกเสียงนิ่งพลางเตรียมจะลุกไปล้างมือ แต่จังหวะที่ผมหันหลัง... ความเย็นวาบของปลายกระบอกปืน ก็กดเข้าที่ท้ายทอยของผมอย่างแม่นยำ ผมหยุดชะงัก นิ่งสนิท ไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่นิ้วเดียว
"ฉันยังไม่ได้อนุญาตให้คุณไปไหนเลยนะ... คุณหมอคราม"
เสียงหวานที่กระซิบข้างใบหูมันเต็มไปด้วย ความเผด็จการ อลิซลุกขึ้นจากเตียงตรวจตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เธอเดินมาประชิดหลังผม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นเลือดจางๆ วนเวียนอยู่รอบตัวผมจนน่าอึดอัด
"ค่ารักษาเท่าไหร่ครับ?" ผมถามโดยไม่หันไปมอง "ถ้าไม่มีเงินสด ติดไว้ก่อนก็ได้ ผมไม่รีบ"
"เงินน่ะมี... แต่ฉันไม่อยากจ่ายด้วยเงิน"
เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะลดปืนลงแล้วใช้มันไล้ไปตามแผ่นหลังของผมช้าๆ แรงกดนั้นเน้นหนักจนสัมผัสได้ถึงความอันตรายที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ
"หมอฝีมือดีแบบคุณ ไม่ควรมาเน่าตายอยู่ในสลัมโง่ๆ นี่เลยนะ... ฉันกำลังขาด 'หมอส่วนตัว' พอดี และดูเหมือนว่าร่างกายของฉันมันจะ ถูกใจสัมผัสของคุณ เข้าซะด้วยสิ"
"ผมมีคนไข้ที่นี่ที่ต้องดูแล คงไปเป็นหมอส่วนตัวให้ใครไม่ได้หรอกครับ"
ผมปฏิเสธออกไปตรงๆ แต่นั่นกลับทำให้นางพญาตรงหน้าขำพรืดออกมา เธอเดินมาหยุดตรงหน้าผม มือเรียวสวยคว้าปกเสื้อกาวน์ของผมแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนหน้าเราห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร
"คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ... เพราะตั้งแต่วินาทีที่ฉันก้าวเท้าเข้ามาในคลินิกนี้ ทั้งที่นี่และตัวคุณ... มันกลายเป็นของฉันแล้ว!"
สายตาของเธอ อำมหิตและคลั่งรัก อย่างน่าประหลาด มันไม่ใช่ความรักแบบคนปกติ แต่มันคือความต้องการครอบครองของเล่นที่ถูกใจที่สุด
"ถ้าหมอไม่ไป... คลินิกนี้จะถูกเผาทิ้งพร้อมกับไอ้พวกสลัมที่หมอรักนักรักหนา เลือกเอาค่ะว่าจะไปนอนบน เตียงนุ่มๆ ในคฤหาสน์ของฉัน หรือจะนอนเฝ้ากองขี้เถ้าอยู่ที่นี่?"
ผมจ้องเข้าไปในดวงตาวาววับของเธอ... ผมรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ขู่ เธอทำจริงแน่
"ยินดีด้วยครับ... คุณเพิ่งจะได้หมอที่เกลียดคุณที่สุดไปไว้ข้างกาย"
ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้ อลิซฉีกยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ เธอโน้มตัวมากระซิบที่ริมฝีปากของผมจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว
"เกลียดให้พอนะคะ... เพราะหลังจากนี้ ฉันจะทำให้หมอ 'คลั่ง' จนลืมคำว่าเกลียดไปเลยล่ะ"
- Writer
