ตอนที่ 2 : คฤหาสน์สีเลือด
936 Words
หยาดฝนยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างบ้าคลั่ง เสียงฟ้าร้องคำรามรับกับเสียงเครื่องยนต์ของรถยุโรปคันหรูที่จอดแช่อยู่หน้าคลินิกรูหนูของผม ผมถูกผลักให้เข้าไปนั่งในเบาะหลังที่บุด้วยหนังชั้นดี กลิ่นอายของมันช่างขัดกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อและคราบความยากจนในคลินิกที่ผมเพิ่งจากมาอย่างสิ้นเชิง
อลิซ ก้าวตามเข้ามานั่งข้างๆ เธอไม่ได้เปลี่ยนชุดที่ชุ่มไปด้วยเลือดและน้ำฝน เธอยังคงนั่งไขว่ห้างท่าทางสบายใจเหมือนกำลังไปงานเลี้ยงสังสรรค์มากกว่ากลับจากการไป 'ฆ่า' ใครมา
"ไม่อยากมองหน้าฉันขนาดนั้นเลยเหรอหมอ?"
เธอเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ ผมไม่ได้ตอบแต่เลือกที่จะเบือนหน้ามองออกไปนอกกระจกที่พร่ามัวไปด้วยหยดน้ำ
"พยายามเก็บเกี่ยวบรรยากาศสลัมโง่ๆ นี่ไว้ให้เต็มที่เถอะค่ะ... เพราะคุณจะไม่ได้เห็นมันไปอีกนาน"
คำพูดของเธอเต็มไปด้วยความถือดี ผมรู้สึกถึงแรงบีบที่ต้นแขนข้างซ้าย สองชายชุดดำที่ขนาบข้างผมอยู่ภายนอกรถทำให้ผมรู้ตัวว่า ผมไม่มีทางหนีพ้น รถเริ่มเคลื่อนตัวช้าๆ ทิ้งความทรงจำและคนไข้ที่รอการรักษาไว้เบื้องหลัง
ใจของผมวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก ห้าปีที่ซ่อนตัวมา... จบลงเพราะความซวยที่ไปช่วย นางมารร้าย เพียงคนเดียว
รถแล่นผ่านย่านใจกลางเมืองที่แสงสีละลานตา ก่อนจะมุ่งหน้าขึ้นสู่เนินเขาที่เป็นเขตที่อยู่อาศัยของพวกมหาเศรษฐี รั้วเหล็กดัดขนาดมหึมาเปิดออกเหมือนขากรรไกรของอสูรกาย คฤหาสน์ทรงยุโรปหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แสงไฟสีนวลตาไม่ได้ช่วยให้มันดูอบอุ่นเลยสักนิด
กลับกัน... มันดูเหมือน คุกทองคำ ที่รอจองจำผู้โชคร้ายอย่างผมมากกว่า
"ถึงบ้านแล้วค่ะ... สมบัติชิ้นใหม่ของฉัน"
อลิซหัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้าวลงจากรถไปโดยมีร่มคันโตมารองรับจากฝีมือของลูกน้องที่ยืนเรียงราย ผมถูกกึ่งลากกึ่งจูงให้เดินตามเธอเข้าไปข้างใน พื้นหินอ่อนขัดเงาเปื้อนเป็นทางด้วยรอยเลือดที่หยดจากชุดของเธอ
"ศิลา... พามันไปที่ห้องพยาบาลชั้นใต้ดิน เตรียมอุปกรณ์ทุกอย่างที่หมอต้องการ อย่าให้ขาดตกบกพร่อง"
เธอกวักมือเรียก ชายร่างยักษ์ที่มีแผลเป็นจางๆ บนใบหน้า ซึ่งผมเดาว่าเป็นมือขวาคนสนิทของเธอ เขามองผมด้วยสายตาเหยียดหยามและชิงชังอย่างปิดไม่มิด
"ครับคุณหนู... ผมจะ 'ดูแล' หมอคนนี้ให้อย่างดี"
ศิลาเดินมาคว้าคอเสื้อของผมจากด้านหลัง แรงบีบที่มหาศาลทำให้ผมเกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น เขาไม่ได้พาผมไปห้องพยาบาลในทันที แต่กลับลากผมไปตามทางเดินมืดๆ ของคฤหาสน์
"จำใส่หัวไว้นะไอ้หมอ... คุณหนูอาจจะถูกใจแก แต่สำหรับฉัน... แกมันก็แค่ สุนัขตัวใหม่ ที่ถูกเก็บมาเลี้ยง ถ้าคิดจะเล่นแง่หรือทำตัวมีปัญหาเมื่อไหร่..."
เขากระชากผมให้หันไปเผชิญหน้า ปลายกระบอกปืนสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้สูทถูกกดเข้าที่หน้าท้องของผมแรงๆ
"ฉันจะเป็นคนสงเคราะห์ให้แกไปนอนในหลุมด้วยตัวเอง"
ผมถูกทิ้งไว้ในห้องพยาบาลชั้นใต้ดินที่ทันสมัยอย่างเหลือเชื่อ อุปกรณ์การแพทย์ทุกชิ้นเป็นรุ่นล่าสุดที่โรงพยาบาลรัฐชั้นนำยังไม่มีปัญญาซื้อ แต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกสะอิดสะเอียน
ผมเดินไปรอบๆ ห้อง ตรวจสอบตู้ยาและเครื่องมือด้วยสัญชาตญาณ จนกระทั่งประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง
อลิซเดินเข้ามาในสภาพที่เปลี่ยนชุดใหม่แล้ว เธอสวมชุดคลุมผ้าไหมสีดำบางเบาที่เผยให้เห็นไหล่ขาวเนียนและ รอยพันธะจากการเย็บ ที่ผมเป็นคนทำไว้ เธอยังคงคีบบุหรี่ในมือ เดินตรงมาหาผมด้วยท่าทางคุกคาม
"ที่นี่ใหญ่กว่าสลัมของคุณตั้งเยอะ... ทำไมหน้าตาคุณยังดูเหมือนคนอยากตายอยู่ล่ะคะ?"
เธอเท้าแขนลงบนโต๊ะเครื่องมือแพทย์ จ้องมองผมผ่านกลุ่มควันบุหรี่สีเทา
"ผมเป็นหมอที่มีไว้รักษาคนไข้... ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงในกรงของคุณ" ผมตอบพลางจัดเรียงกรรไกรผ่าตัดโดยไม่สนใจสายตาของเธอ "ถ้าคุณต้องการหมอ คุณก็ได้ผมมาแล้ว แต่ความเคารพ... คุณไม่มีวันได้มันไปจากผม"
อลิซนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เธอเอื้อมมือมาคว้าที่ลำคอของผมแล้วโน้มหน้าเข้ามากระซิบจนริมฝีปากแทบจะแตะกัน
"ความเคารพมันกินไม่ได้หรอกหมอคราม... แต่ 'ความเจ็บปวด' ของคุณต่างหากที่ทำให้ฉันรู้สึกมีชีวิตวา"
เธอใช้มืออีกข้างลูบไล้ไปตามแผงอกของผมผ่านเนื้อผ้าเชิ้ต สัมผัสของเธอมันเย็นเฉียบจนผมขนลุกซู่
"คืนนี้ฉันนอนไม่หลับ... แผลมันอาจจะอักเสบ หรือไม่ก็... ฉันอาจจะอยากเห็น 'หมอเย็นชา' อย่างคุณ ร้องขอชีวิตอยู่ใต้ร่างของฉัน"
เธอผลักผมลงบนเตียงผ่าตัดอย่างแรง ก่อนจะขึ้นมาคร่อมทับบนตัวผมไว้ แววตาที่จ้องมองมานั้นไม่ใช่แค่ความรัก... แต่มันคือ ความวิปริตที่ปนเปไปกับความใคร่ ที่รุนแรงจนผมเริ่มตระหนักได้ว่า
ชีวิตที่เหลือของผมในคฤหาสน์หลังนี้... มันอาจจะยิ่งกว่าการตกนรกเสียอีก
- Writer
