ตอนที่ 5 : สงครามใต้แสงไฟ
932 Words
ผมยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานยักษ์ในห้องแต่งตัว
ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในชุดกาวน์เก่าๆ หรือชุดเชิ้ตธรรมดาเหมือนทุกวัน
แต่อยู่ในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทที่ตัดเย็บมาอย่างประณีตด้วยฝีมือช่างระดับโลก
ชุดที่ถูกส่งมาโดยคำสั่งของ อลิซ ผู้หญิงที่จองจำชีวิตผมไว้ในคฤหาสน์หลังนี้
ผมขยับเนกไทให้เข้าที่ พลางจ้องมองเงาตัวเองในกระจก
สายตาที่เย็นชาภายใต้เลนส์แว่นยังคงไม่เปลี่ยนแปลง แม้เปลือกนอกจะถูกหุ้มด้วยความหรูหรา
"ว้าว... คุณหมอของฉัน เวลาแต่งตัวแบบนี้แล้ว... ดูเหมือนเจ้าชายที่ซ่อนคมดาบไว้ข้างหลังเลยนะ"
เสียงหวานที่คุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตู อลิซก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดราตรีสีดำยาวผ่าข้างสูง
เธอสวยจนน่าขนลุก... ความสวยที่มาพร้อมกับกลิ่นอายของอันตรายและความตาย
เธอดันประตูให้ปิดลงเบาๆ ก่อนจะเดินนวยนาดเข้ามาหาผม
นิ้วเรียวสวยที่มีรอยแผลเป็นจางๆ จากการถูกคมมีดบาดลูบไล้ไปตามปกสูทของผมอย่างถือวิสาสะ
"คืนนี้เรามีงานเลี้ยงการกุศล... แต่ความจริงมันคือสนามรบของพวกมาเฟีย"
"ผมเป็นหมอ ไม่ใช่นักเลง ผมไม่จำเป็นต้องไปร่วมสงครามกับคุณ"
ผมตอบเสียงนิ่งพลางเบี่ยงตัวออกห่าง แต่เธอกลับคว้าแขนผมไว้แน่น
แรงบีบมหาศาลจากมือนุ่มๆ นั่นเตือนให้รู้ว่าเธอไม่ได้ล้อเล่น
"คุณต้องไป... ในฐานะ 'คนของฉัน' และในฐานะ 'คนรัก' ที่จะทำให้เตชินท์มันอกแตกตาย"
เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ปลายจมูกของผม
"อย่าลืมสิหมอ... ชีวิตคนในสลัมแขวนอยู่บนนิ้วมือของฉัน แค่ฉันกระดิกนิดเดียว ทุกอย่างจะกลายเป็นจล"
ผมสบตาเธออย่างเย็นชา... ความอำมหิตของเธอเป็นของจริง และผมก็ไม่มีทางเลือกมากนัก
"ถ้าต้องการให้ผมแสดงละครลิงให้ดู... ผมก็จะทำครับ"
อลิซฉีกยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ เธอโน้มตัวมากระซิบข้างหูผมเบาๆ
"ละครลิงหรอคะ? ไม่ใช่หรอกหมอ... คืนนี้ฉันจะให้คุณเป็น 'ราชา' ต่างหาก"
งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นที่โรงแรมหรูใจกลางเมือง แสงไฟระยิบระยับและกลิ่นอายของความร่ำรวยอบอวลไปทั่ว
ทันทีที่ผมก้าวลงจากรถพร้อมกับอลิซที่ควงแขนผมอยู่ แฟลชจากกล้องนักข่าวก็รัวใส่ไม่หยุด
เสียงซุบซิบดังขึ้นเซ็งแซ่ว่า "หมอลึกลับ" คนนี้เป็นใครมาจากไหน
"นั่นไง... ไอ้หมอเถื่อนมันมาแล้ว" เสียงของ เตชินท์ ดังแทรกขึ้นมา เขาเดินตรงเข้ามาหาเราด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ
ข้างกายเขาคือชายชุดดำสี่คนที่ดูท่าทางไม่ใช่บอดี้การ์ดธรรมดา แต่ดูเหมือนมือสังหารระดับอาชีพ
"อลิซ... คุณกล้ามากที่พาไอ้ชั้นต่ำนี่มางานระดับนี้ คุณไม่กลัววงศ์ตระกูลมัวหมองหรือไง?"
เตชินท์คำรามพลางจ้องหน้าผมอย่างอาฆาต
อลิซไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับซบหน้าลงที่ไหล่ของผมอย่างจงใจยั่วยวน
"ตระกูลฉันจะมัวหมองหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องของคุณ... แต่ที่แน่ๆ หมอครามเขามีสิ่งที่ 'คุณไม่มีวันมี' ค่ะเตชินท์"
"มันมีอะไร! เงิน? อำนาจ? หรือแค่ความอัจฉริยะปลอมๆ ที่มันอวดอ้าง!"
"เขามี 'ความเป็นชาย' ที่ทำให้ฉันหลงจนโงหัวไม่ขึ้นไงคะ... ซึ่งคุณน่ะ มันก็แค่ผู้ชายห่วยๆ ที่ดีแต่ใช้เงินซื้อทุกอย่าง"
คำพูดของอลิซเหมือนตบหน้าเตชินท์กลางงานเลี้ยง เขาตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ
เขาส่งสัญญาณลับให้ลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างหลัง... ผมเห็นเงาสะท้อนของโลหะจากเอวของพวกมัน
ผมรู้ทันทีว่าคืนนี้จะไม่จบลงแค่การปะทะฝีปาก
จังหวะที่ไฟในงานเกิดดับลงกะทันหัน ความมืดเข้าปกคลุมชั่วพริบตา
เสียงกรีดร้องดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่พุ่งตรงมาที่พวกเรา
"ระวัง!"
ผมคว้าเอวอลิซแล้วเหวี่ยงเธอไปข้างหลังในทันที ท่ามกลางความมืดมิดที่คนอื่นมองไม่เห็น
แต่ดวงตาของผมที่ผ่านการฝึกฝนและการใช้ชีวิตในมุมมืดมานาน กลับมองเห็นการเคลื่อนไหวทุกอย่างชัดเจน
ลูกน้องของเตชินท์พุ่งเข้ามาพร้อมมีดสั้น ผมเบี่ยงตัวหลบเพียงนิดเดียว
ก่อนจะใช้สันมือกระแทกเข้าที่จุดตายตรงลำคอของมันอย่างแม่นยำ
อั่ก!
มันล้มลงกองกับพื้นโดยไม่มีแม้แต่เสียงร้อง ผมไม่ได้หยุดแค่นั้น
มือของผมคว้าข้อมือของคนที่สอง บิดเพียงนิดเดียวจนกระดูกแตกละเอียด
"อัจฉริยะทางการแพทย์... ไม่ได้มีไว้แค่รักษาคนหรอกนะ"
ผมพึมพำเสียงเย็นชาขณะที่เตะตัดขาคนที่สามจนมันหน้ากระแทกพื้น
เมื่อไฟสว่างขึ้น ทุกอย่างก็จบลงภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที
ลูกน้องของเตชินท์นอนจมกองเลือดอยู่แทบเท้าผม
โดยที่ชุดสูททักซิโด้ของผมไม่มีแม้แต่รอยยับหรือหยดเลือดกระเด็นใส่
อลิซจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่สั่นไหว... ไม่ใช่เพราะความกลัว
แต่เป็นความ หลงใหลและคลั่งรัก ที่รุนแรงจนเธอแทบจะหยุดหายใจ
"หมอ... คุณมัน 'ปีศาจ' ชัดๆ"
เธอเดินเข้ามาสวมกอดผมจากด้านหลังท่ามกลางสายตานับร้อยที่จ้องมองมาด้วยความตกตะลึง
"และฉันก็หลงรักปีศาจตนนี้... จนอยากจะขังคุณไว้ในหัวใจไปตลอดกาล"
- Writer
