บทนำ : คนไข้(ไม่)ได้รับเชิญ
535 Words
ซ่า... ซ่า...
เสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีคลินิกดังสนั่นจนน่ารำคาญ ผมละสายตาจากตำราแพทย์เล่มหนา พลิกดูนาฬิกาข้อมือ... ตีสองสิบห้า
ผมลุกขึ้นเตรียมจะปิดประตูเหล็กม้วน เพื่อจบบทบาทหมอเถื่อนประจำสลัมของวันนี้ลงเสียที ชีวิตในมุมมืดแบบนี้สอนให้ผมรู้ว่า การนอนให้พอสำคัญกว่าการรอรับเคสโจรยิงกันในยามวิกาล
ปัง!!
ประตูเหล็กถูกถีบเด้งขึ้นไปอย่างแรงจนเสียงสะท้อนก้อง ผมขยับแว่นสายตา มองดูเท้าของใครบางคนที่เหยียบยันเอาไว้ไม่ให้ประตูปิดลง
"ขอโทษครับ วันนี้ปิดรับเคสแล้ว"
ผมบอกเสียงเรียบ นิ่งสนิทเหมือนผิวน้ำ สายตาไม่ได้ฉายแววหงุดหงิดหรือตกใจ แต่พอประตูม้วนถูกดันขึ้นจนสุด ร่างที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ผมต้องหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
ผู้หญิง...
เธอสวย... สวยจัดจนดูผิดที่ผิดทางกับสลัมโสโครกแห่งนี้ ชุดเดรสสีแดงรัดรูปโชว์ส่วนเว้าโค้งเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำฝน... และเลือด เลือดสีแดงฉานอาบไปทั่วแผ่นหลังและท่อนแขนขาวนวลของเธอ
เธอก้าวเข้ามาข้างใน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปนไปกับน้ำหอมราคาแพง ผมมองดูส้นเข็มที่ย่ำลงบนพื้นคลินิกซอมซ่อด้วยสายตาว่างเปล่า
"เจ็บมากไหมครับ?" ผมถามสั้นๆ น้ำเสียงนิ่งลึก
หญิงสาวชะงักไปนิด คล้ายจะแปลกใจที่เห็นหมอตรงหน้าไม่มีอาการหวาดกลัวเธอเลยแม้แต่น้อย ริมฝีปากสีแดงสดนั่นเหยียดยิ้มอำมหิต ก่อนจะเดินไปนั่งไขว่ห้างบนเตียงตรวจเหมือนเจ้าของที่
"เจ็บสิคะ... ถามแปลก" เธอพ่นควันบุหรี่ออกมา สายตาจ้องเขม็งมาที่ผม "ยืนมองอะไรล่ะหมอ? มาเย็บแผลสิ... หรือต้องให้ฉันสั่งลูกน้องเจาะกะโหลกคุณก่อน ถึงจะขยับตัว?"
ชายชุดดำสองคนก้าวออกมาจากเงามืด เล็งกระบอกปืนเก็บเสียงมาที่หน้าอกผมทันที
ผมมองปืนพวกนั้นเพียงแวบเดียว ก่อนจะเดินไปหยิบถุงมือยางมาสวมช้าๆ ท่าทางสุขุมเยือกเย็นจนคนคุมเชิงอยู่ต้องขมวดคิ้ว
"ใจเย็นๆ ครับ ผมแค่กำลังเตรียมอุปกรณ์" ผมบอกเสียงนิ่ง "แผลถูกฟันหรอครับ?"
"โดนคนทรยศฝากไว้น่ะ... แต่ไม่ต้องห่วงนะคุณหมอ ฉันส่งมันไปลงนรกแล้ว เมื่อกี้เพิ่งขยี้ตาข้างที่มันใช้มองฉันทิ้งไปเอง"
เธอพูดถึงเรื่องการฆ่าแกงด้วยน้ำเสียงเหมือนคุยเรื่องลมฟ้าอากาศ ก่อนจะหันมาสบตาผม แววตาคู่นั้นทั้งยั่วยวนและอำมหิตในเวลาเดียวกัน
"เย็บให้สวยๆ นะคะคุณหมอ... ถ้าเป็นรอยแผลเป็นแม้แต่นิดเดียว..." นิ้วเรียวสวยกรีดไล่จากคางขึ้นมาถึงแก้มของผม สัมผัสเย็นเฉียบเหมือนใบมีด
"ฉันจะเลาะหนังหน้าคุณ... ไปทำกระเป๋าใบใหม่แทน"
ผมสบตาเธอนิ่งๆ ผ่านเลนส์แว่น ไม่ได้ถอยหนีหรือสั่นกลัวแม้แต่น้อย "ครับ... ผมจะทำให้ดีที่สุด เพื่อรักษา 'หนังหน้า' ของตัวเองเอาไว้"
- Writer
