Karina’s POV I knocked twice and waited. There’s no sign of movement inside. Impatiently I banged the door louder. “Nathan! Open up.” I called irritably. The receptionist told me that he’s still there. Ang hirap niyang gisingin. Its seven quarter already. “Sandali!” Narinig kong sagot niya. “Ang tagal mong magbukas.” Angil ko. Pumasok agad ako at kumuha ng pamalit sa suot kong gown. “Ang init ng ulo kaaga-aga ha” Nathan snorted. “I’m not here to chit-chat. I’m going back to Manila.” Sabi ko sa kanya bago ako pumasok ng CR. Mabilis na hinubad ko ang lahat ng aking suot, binuksan ang shower at tumapat roon. Unlike last night, I’m no longer crying. Hindi ko na kaya kahit gu

